عشقی به رنگ خون

آنچه در مورد این قتل می‌توان گفت این است که این حادثه مشابه قتلی است که سال گذشته جوانی در میدان کاج سعادت‌آباد مرتکب شد. نکته مشترک این 2 پرونده در هیجانی بودن 2 قاتل است. هر دوی آنها دچار هیجان شدند و کنترلی بر خشم خود نداشتند. می‌توان پیش‌بینی کرد این جرم در آینده دوباره تکرار خواهد‌ شد و شنیدن اخباری از این دست اصلا تعجب‌آور نیست.

وقتی جوانی پاسخ منفی از یک دختر می‌شنود، احساس سرشکستگی به او دست می‌دهد و به انتقامجویی مبادرت می‌کند و این به خاطر این است که ما مهارت کنترل خشم را به جوانان نمی‌آموزیم. جرم‌هایی‌ مثل اسید‌پاشی به صورت دختران جوان نیز ناشی از همین موضوع است.

سال‌هاست که گفته‌ می‌شود باید آموزش و پرورش برای کنترل خشم و مهارت رفتار با دیگران اقداماتی انجام دهد و کتاب‌های مهارت زندگی را به دانش‌آموزان تدریس کند. بسیاری از افرادی که دست به ارتکاب جرم می‌زنند اگر یاد بگیرند که چطور خشم خود را کنترل و با دیگری رفتار کنند از چنین رفتارهایی دور خواهند شد.

علاوه بر آموزش و پرورش باید مراکزی شبیه به بهزیستی تشکیل شود تا جوانانی که دچار مشکل هستند بتوانند به آنها مراجعه کنند و کمک بگیرند.

به وجود آمدن مشکلات عاطفی و درگیری احساسی برای جوانان امری طبیعی است آنچه این موضوع را غیرطبیعی می‌کند و از عشق خون می‌سازد عدم مدیریت این احساسات است. وقتی ما مهارت‌های لازم را به جوان نمی‌آموزیم و وقتی مراکزی برای کمک به فردی که احساسش جریحه‌دار شده ‌است وجود ندارد و فرهنگ عمومی مردم طوری است که جوانان مجبورند مسائل عاطفی را از خانواده پنهان کنند و برای آرام کردن خود حتی نمی‌توانند از پدر و مادر کمک بگیرند، بنابراین نمی‌توان انتظار داشت که چنین حوادثی رخ ‌ندهد. مشکل اینجاست که خانواده‌ها صحبت کردن فرزندانشان در مورد مسائل عاطفی را بد می‌دانند و اگر هم متوجه شوند که فرزندشان با کسی رابطه دارد یا سعی می‌کنند این رابطه را پایان دهند یا این‌که طوری رفتار می‌کنند تا فرد تصمیم بگیرد همه چیز را پنهان کند.

بنابراین جوان مهارت صحبت کردن را از دست می‌دهد و خشونت را جایگزین گفتمان می‌کند. چنین مساله‌ای نتیجه‌ای بجز خشونت نخواهد داشت. برای پیشگیری از وقوع چنین جرایمی باید مهارت گفت‌وگو و کنترل خشم را از دوران مدرسه به افراد آموخت.

باید به والدین آموخت که درگیری عاطفی و احساسی برای یک جوان عیب نیست و خانواده باید آن را درک و برای جلوگیری از واکنشی خشن با او صحبت کرده و وی را راهنمایی کنند.

باید مسوولان اجتماعی نهادهایی را برای کمک به افرادی که نیاز به کمک فوری روحی دارند تاسیس کنند و نقش میانجی را داشته باشند.در این صورت از تکرار چنین وقایعی تا حدی جلوگیری خواهد شد.