من بیمار روانی هستم

چند سال با همسرت زندگی کردی؟

حدودا 5 ماه با هم زندگی کردیم. البته بیشتر آن را هم با هم دعوا داشتیم.

کارهایی می‌کرد که من ناراحت می‌شدم. نمی‌دانم چه چیز باعث این همه اختلاف می‌شد، اما ما همیشه با هم درگیر بودیم.

ما همیشه مشکل داشتیم. حتی در دوران نامزدی هم این درگیری‌ها وجود داشت.

من بیماری روانی داشتم. هر وقت که داروهایم را نمی‌خوردم حالم بد می‌شد و با همسرم دعوا می‌کردم.

واقعا نمی‌دانم چرا این کار را کردم ما آن روز دعوا نکردیم.

این حرف را زدم، اما نمی‌دانم چرا چنین چیزی گفته‌ام. خیلی ناراحت بودم که زنم را کشتم و چون بی‌دلیل دست به این کار زدم به دروغ گفتم که از دست همسرم ناراحت بودم. در حالی که این طور نبود.

بله، از وقتی ازدواج کرده بودیم با هم در خانه پدرزنم زندگی می‌کردیم. خود او دوست داشت ما در خانه‌اش باشیم. می‌گفت نمی‌خواهد دخترش مستاجر باشد و اذیت شود. من هم که پول نداشتم خانه بخرم به همین خاطر هم به خانه پدرزنم رفتم.

نه من با آنها هیچ مشکلی نداشتم آنها را دوست داشتم. ما را اذیت نمی‌کردند. دخالتی هم در زندگی ما نداشتند تمام مشکل من این بود که بیماری روانی‌ام عود کرده ‌بود.

آدمی که بیمار است خودش نمی‌داند چه می‌کند و تلاشی هم برای درمان آن نمی‌کند. من هم نمی‌دانستم باید چه کنم و فکر می‌کردم این همه نگرانی و دلشوره من و اعصاب خرابم به خاطر مشکلاتی است که با همسرم دارم.

وقتی همسرم را کشتم و زندانی شدم در زندان وضعیت مرا بررسی کردند و به من داروی آرام‌بخش دادند. کم‌کم حالم بهتر شد و متوجه شدم چه کاری کرده‌ام و همه فکر و خیال‌هایی که درباره زنم داشتم اشتباه بود و تحت تاثیر بیماری‌ام دست به این کار زدم.

من پرونده‌ پزشکی دارم و نمی‌خواهم در این‌باره دروغ بگویم. خانواده‌ام در این باره اطلاعاتی دارند و اگر لازم باشد آنها می‌توانند این پرونده را بدهند. من مدت‌ها در بیمارستان روانی بستری بودم.

دقیقا یادم نیست چه شد، اما تا آنجا که یادم مانده شب قبل از حادثه همسرم به خانه پدرش رفته بود و شب را آنجا ماند. من هم برای این که بتوانم او را بکشم صبح زود از خواب بیدار شدم. خیلی اضطراب داشتم. دیوانه شده بودم و نمی‌دانستم چه می‌کنم. به سمت آشپزخانه رفتم و چاقویی برداشتم و به سراغ همسرم رفتم و او را زدم.

او شب را کنار مادرش مانده بود من هم برای این که او را بزنم وارد خانه پدرزنم شدم. در خانه طوری بود که می‌شد براحتی آن را باز کرد.

این که من وارد خانه پدرزنم شوم چیزی غیرعادی‌ای نبود. خیلی روزها می‌شد که برای خوردن صبحانه به آنجا می‌رفتم و اگر همسرم آنجا بود به سراغش می‌رفتم تا کاری را که دارم انجام دهد. آن روز هم به خانه پدرزنم رفتم. برادرزنم مرا که دید تعجب نکرد و دوباره خوابید. وقتی بالای سر همسرم رفتم با عصبانیت او را بیدار کردم.

نمی‌دانم، کسی متوجه ‌شد یا نه. البته خیلی سریع این کار را انجام دادم. خانواده همسرم خیلی ترسیده بودند و نمی‌توانستند واکنش نشان دهند. فقط مادرزنم فریاد زد. تا دیگران برسند کار همسرم تمام شده بود.

برادرش سیلی محکمی به صورت من زد و بعد با فریادهای مادرش همسایه‌ها آمدند. اورژانس هم آمد، اما همسرم فوت کرده بود.

اصلا پشیمان نشدم. با این که صورت غرق در خون همسرم جلوی چشمم بود و خیلی ناراحتم می‌کرد ولی پشیمان نبودم، اما مدتی بعد وقتی در زندان داروهایم را استفاده کردم و کمی آرام شدم متوجه شدم کاری که کردم اشتباه بود و همسرم اصلا به من خیانت نکرده است و من اشتباه می‌کردم. آن زمان بود که دچار عذاب ‌وجدان شدم و از آن روز به بعد این عذاب رهایم نمی‌کند. خانواده همسرم خیلی با من مهربان بودند و من هم خیلی دوستشان داشتم. اگر بیماریم عود نمی‌کرد حالا همه چیز خوب بود و من کنار همسرم بودم و شاید هم بچه‌ای داشتیم، اما حالا همسرم زیر خاک است و من در زندان و نمی‌دانم چه شرایطی پیش خواهد آمد.

نمی‌دانم. شاید گذشت کنند شاید هم اعدام، اما این را می‌دانم که آنها حق دارند از من ناراحت باشند چون عزیزشان را از بین بردم. همسرم امانتی در دست من بود، اما او را کشتم. به آنها حق می‌دهم مرا اعدام کنند، اما ای کاش در نظر بگیرند که من خیلی ناراحتم و در آن زمان بیماری روحی داشتم.

نه من در این باره حرفی نزدم. اگر موضوع را می‌گفتم خانواده همسرم راضی به این ازدواج نمی‌شدند و شرایط من خیلی بدتر می‌شد. بنابراین با توافق خانواده‌ام قرار شد موضوع را پنهان کنیم. البته آنها می‌دانستند کمی پرخاشگر هستم. زمانی که ما نامزد بودیم چند بار همسرم از این رفتارهای من شکایت کرده بود و مادرش هم برای این که رابطه ما بهم نخورد به او گفته بود که مردها کمی بداخلاق هستند و تو باید تحمل کنی. همسرم زن خوبی بود و زودباور می‌کرد. او زن بسازی بود. من اشتباه کردم و خیلی پشیمان هستم.

به هر حال زندان، قانون و سختی‌های خودش را دارد. زندان را گذاشته‌اند که آدم‌های مجرم بدانند اگر کسی را آزار دهند، آزار خواهند دید. همه چیز محدود است و تو نمی‌توانی کارهایی را که دوست داری انجام بدهی. بنابراین آزادی‌ات محدود می‌شود و نمی‌توانی زندگی عادی داشته‌ باشی. من هم همین طور هستم. با این که داروهایم را مصرف می‌کنم و وضعیت روحی‌ام بهتر است، اما به هرحال محدودیت‌های زیادی دارم و خیلی وقت‌ها از زندگی ناامید می‌شوم. باید تاوان این جرم را بدهم. به توصیه مددکارم سعی می‌کنم نماز بخوانم و با قرآن انس بگیریم تا شاید آرام شوم.

آنها بارها به خانه مادر همسرم رفته و خواسته‌اند که من را ببخشد، اما او تا حالا قبول نکرده است و گفته حاضر نیست این کار را بکند و می‌خواهد انتقام خون دختر نوعروسش را بگیرد. به هر حال آنها همچنان تلاش می‌کنند.

بعد از این که از زندان آزاد شدم برای درمان اقدام می‌کنم. البته نباید فراموش کرد تحمل زندان آنقدر سخت هست که هر کس سعی می‌کند یک بار بیشتر آن را تجربه نکند و من هم یک مجرم حرفه‌ای نیستم و سعی می‌کنم اگر آزاد شدم دیگر به زندان بازنگردم.

این سختی آنقدر زیاد است که من خیلی شب‌ها تا صبح به خاطر زجری که می‌کشم بیدارم. عذاب وجدان از یک طرف و آزار ناشی از تحمل زندان از سوی دیگر تحمل زندگی را برایم سخت کرده ‌است، اما من با توکل به خدا و طلب حلالیت از اولیای دم سعی می‌کنم خودم را آرام کنم. به اولیای‌دم هم قول می‌دهم در صورتی که مرا ببخشند نه در آن محل زندگی کنم و نه دوباره دست به جنایت بزنم. من تنبیه شده‌ام. به من کمک کنند و به خاطر دخترشان ببخشند.