به گزارش جامجم آنلاین به نقل از ستاد خبری جشنواره ققنوس، مجید شاهحسینی از صاحبنظران و مدیران نامآشنای تلویزیون و سینمای کشور در این باره میگوید: بحث گردشگری مناطق جنگی موضوعی بینالمللی است و در همه جای دنیا به رسمیت شناخته شدهاست به گونهای که گردشگران جنگی حتی از قارهای به قاره دیگر میروند. هر سال در سالگرد عملیات گالی پول (که در سال 1915 بین نیروهای عثمانی و نیروهای متفقین روی داد)، هزاران نفر از استرالیا به عنوان توریست به ساحل بسفر (ترکیه) میروند و از گورستان 15 هزار نفری استرالیاییهای کشته شده در این نبرد دیدن میکنند. همچنین در مورد جنگهای داخلی آمریکا که 140 سال پیش بوده است، هنوز دانشآموزان آمریکایی در دورههای گردشگری جنگی شرکت میکنند و به میادین جنگهای داخلی میروند و به آنان توضیح میدهند که پر تلفاتترین جنگ آمریکاییها جنگشان با خودشان بوده است. در اروپا، کره، ویتنام، روسیه و... هم گردشگری جنگی موضوعیت خاص دارد.
اگر این گردشگری از مناطق جنگی بحثی جهانی است، جشنواره ققنوس هم باید نیمنگاهی بینالمللی داشته باشد و اگر سال اول برای آن زود است، جای خالی آن را به رسمیت بشناسیم و بدانیم که گردشگری مناطق جنگی امری بینالمللی است و نتیجه این نگاه بینالمللی به جشنواره ققنوس این است که این تصور ایجاد نشود که این جشنواره خیلی بدعت است!
نکته مهم دیگر که جزو آسیبشناسی برگزاری جشنوارههایی با موضوع جنگ در کشور است این است که، متأسفانه هنوز نگاه محتوایی درستی که مرز فیلم ضد جنگ و فیلم جنگ را مشخص کند؛ نداریم. سالهاست که به اسم جشنواره دفاع مقدس، کسانی جایزه گرفتهاند که فیلم ضد جنگ ساختهاند. امروز راه گم شده و تا آخرین جشنواره فیلم دفاع مقدس هم این سردرگمی بوده است و به نیت تجلیل از فیلمساز، از فیلمی تجلیل کردهایم که ضد دفاع مقدس و ضد ارزشهای اعتقادی ماست. در جشنواره ققنوس از ابتدا متوجه این خشت کج باشیم و سینمای سیاه نمای تقلیدی ضد جنگ را از سینمای دفاع مقدس جدا کنیم. سینمای دفاع مقدس، سینمایی است که بیننده با تماشای آن این انگیزه در او ایجاد شود که اگر دوباره کشور دچار چنین جنگی شد او قطعاً به میدان خواهد رفت و در این عرصه شرکت خواهد کرد.
نکته دیگر این است که به جای توجه به اسامی بزرگ به محتوای آثار توجه ویژه کنیم.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم