از خون دل نوشتم نزدیک دوست نامه / انی رایت دهرا من هجرک القیامه
چند شب پیش نیز پسربچه 12 سالهای در مسابقه مشاعره شرکت کرد که خودش غزل میسرود. مشاعره یکی از سنتهای پسندیده فرهنگ ایرانی است که شعردوستان و فرهیختگان ادبی را به هم نزدیک میکند. با برپایی مشاعره، مجلسی برپا میشود که هدف اصلیاش لذت بردن دستهجمعی از گنجینه ادب فارسی است. در مشاعره ارتباطی بین چند نفر ایجاد میشود که مقصد واقعیاش رقابت و حریفطلبی نیست.
در برنامه سهشنبه شب، ژاله صادقیان و اسماعیل آذر با حیرت به این بچههای خردسال نگاه میکردند. آنها از مشاهده این که کودکان رابطهای صمیمانه با اشعار ارزشمند برقرار کردهاند احساس شور و شعف میکردند. دکتر آذر از قاب تلویزیون به بزرگترهای رها و امثال او توصیه کرد که این کودکان را در انتخاب رشته تحصیلیشان آزاد بگذارند.
من به عنوان بیننده به حال این کودکان غبطه خوردم. مسلما مفاهیم متعالی این اشعار بر ضمیر ناخودآگاه این کودکان حک میشود و در رفتار و گفتار آنها در آینده تاثیر میگذارد.
در واقع شاعرانی که شعرشان نسل به نسل به ما منتقل شده فقط سراینده شعر نبودند.
بیشتر آنها اندیشمندانی بودهاند که نظریههای اخلاقی و جامعهشناسانهشان را بر بال شعر سوار کردهاند و به پرواز در آوردهاند. اشعار زلال حافظ نشان از روحیه متعالی او دارد. او به مرحلهای از تکامل رسیده بود که میگفت: در پس آینه طوطی صفتم داشتهاند، آنچه استاد ازل گفت بگو میگویم
کودکان بیش و پیش از هر چیز شیفته زیبایی معنوی این اشعار میشوند و به همین دلیل تلاش میکنند آن را به خاطر بسپارند. آنها حتی اگر معنای شعر را هم نفهمند از نظام آوایی شعر و موسیقی درونیاش لذت میبرند. حالا مسابقه مشاعره فرصتی را برای این کودکان فراهم کرده که استعدادهایشان را بروز بدهند.
احسان رحیمزاده / گروه رادیو و تلویزیون
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم