جادوگری که همچنان‌ خبرساز است

این‌که در فصل نقل و انتقالات کدام تیم را انتخاب می‌کند یا در فهرست جدید تیم ملی، نامش به چشم می‌خورد یا نه، هنوز هم در صف مهم‌ترین اخبار رسانه‌ای ورزش قرار دارد و این اهمیت آنقدر زیاد است که لقب شماره 8 جادویی را برازنده بازیکنی چون او می‌کند.

کریمی فوتبالش را از نوجوانان نفت تهران شروع کرد. سپس به نوجوانان سایپا رفت و در رده سنی جوانان هم پیراهن این تیم باشگاهی را پوشید. فتح تهران سومین تیمی بود که علی کریمی در آن بازی کرد؛ ابتدا برای جوانان فتح و بعد برای بزرگسالان این باشگاه.

بازی با تیم بزرگسالان فتح در سال 1375 اولین حضور حرفه‌ای علی کریمی در فوتبال ایران بود. با این حال اولین خاطراتی که در ذهن هواداران فوتبال نقش بسته، دریبل‌های ویرانگر او در سالن 12 هزار نفری آزادی است. 14 سال پیش و در جریان مسابقات جام رمضان، فتح با ستاره سالنی بازی چون علی کریمی، بزرگان تهران را یکی پس از دیگری شکست داد. اوج هنرنمایی کریمی در بازی فینال بود که او یک تنه استقلال و 12 هزار تماشاگر آبی‌پوش حاضر در سالن را مات و مبهوت هنرنمایی خود کرد. همان بازی‌ها باعث شد تا علی پروین برای او پیغام بفرستد که سال بعد بیا پرسپولیس.

همان سال کریمی در تیم دسته دومی فتح روزهای خوبی را سپری کرد و در دومین سال حضورش در این تیم تا یک قدمی صعود به لیگ آزادگان پیش رفت، اما در نهایت محقق نشد.

کریمی تابستان سال 1377 به پرسپولیس پیوست و اولین بازی‌اش را با پیراهن این تیم 22 شهریور همان سال مقابل پلی اکریل اصفهان انجام داد. کمتر از یک ماه از حضور کریمی در پرسپولیس گذشته بود که منصور پورحیدری این جوان 20 ساله را به اردوی تیم ملی دعوت کرد. کریمی 21 مهر همان سال در بازی دوستانه با کویت برای اولین بار با پیراهن تیم ملی بازی کرد و 2 ماه بعد در فینال بازی‌های آسیایی بانکوک، مقابل همان تیم کویت اولین گل ملی‌اش را به ثمر رساند، گلی که باعث قهرمانی ایران در تایلند شد.

سال 1377 با تمام فرازهایی که در زندگی فوتبالی علی کریمی داشت، یک فرود سهمگین هم داشت؛ 2 سال محرومیت از سوی AFC که بعدها به یک سال کاهش یافت.

بهمن ماه آن سال تیم امید در سومین بازی‌اش در تورنمنت دوستانه دانهیل، با 2 گل از تیم ویتنام، میزبان تورنمنت عقب بود که ‌کوردس، سرمربی آلمانی تیم، علی کریمی را به زمین فرستاد. حضور کریمی همزمان شد با اخراج علی انصاریان و اعتراض بازیکنان ما به داور ژاپنی. مطمئنا کریمی نام ‌ تورو کامیکاوا‌ را هنوز از یاد نبرده است، داوری که با ضربه دست او نقش بر زمین شد تا کریمی محروم شود.

کریمی پس از پایان آن محرومیت، در بازگشت دوباره‌اش به میادین، باز هم خوش درخشید و 2 سال پیاپی با پرسپولیس قهرمان لیگ آزادگان شد و یک جام حذفی را هم بالای سر برد. او طی 3 سال حضور در پرسپولیس، 42 بازی در لیگ، 2 بازی در جام حذفی و 13 بازی در جام باشگاه‌های آسیا انجام داد و در 57 بازی 16 گل زد.

این عملکرد در کنار بازی‌های چشم نواز کریمی و آن دریبل‌های منحصر به فرد‌ باعث شد پیشنهادهای خارجی از راه برسند. باشگاه پروجای ایتالیا اولین تیمی بود که خواهان کریمی شد، اما رقم پیشنهادی‌شان پایین بود. کریمی همچنین از اسپانیا هم پیشنهادهایی داشت که یکی از آنها پیشنهاد اتلتیکو مادرید بود، اما کریمی آن را نیز نپذیرفت تا به این خاطر که دوست داشت نزدیک به خانواده‌اش باشد به الاهلی امارات برود.

کریمی 4 سال را با پیراهن قرمز الاهلی سپری کرد و در همان اولین سال حضورش آنچنان تاثیرگذار ظاهر شد که این تیم با ستاره ایرانی‌اش قهرمان جام ریاست جمهوری یا همان جام حذفی امارات شد. کریمی در فینال جام حذفی یکی از 3 گل الاهلی را وارد دروازه الشارجه کرد.

کریمی سال بعد بهترین بازیکن خارجی لیگ امارات شد، اما اوج هنرنمایی‌اش در فصل 4 بر صفر 2003 بود که طی یک فصل 14 بار برای الاهلی گلزنی کرد و آقای گل لیگ امارات شد. در همان فصل الاهلی برای دومین بار طی 3 سال قهرمان جام حذفی امارات شد تا به لطف همین موفقیت‌ها کریمی به عنوان مرد سال فوتبال امارات معرفی شود.

او چهارمین سال حضورش در الاهلی را با بازوبند کاپیتانی این تیم سپری کرد و سرانجام در سال 2005 میلادی راهی تیم مطرح بایرن مونیخ شد. جادوگر طی 4 فصل حضور در امارات، 69 بار با پیراهن الاهلی به میدان رفت و 53 بار نیز در لیگ، جام حذفی و جام باشگاه‌های آسیا برای این تیم گلزنی کرد.

علاوه بر این عملکرد، نمایش درخشان مرد شماره 8 فوتبال ایران در جام ملت‌های آسیا به حضور او در بایرن مونیخ کمک کرد. کریمی با پیراهن تیم ملی در جام ملت‌های ۲۰۰۴ با زدن ۵ گل آقای گل مشترک رقابت‌ها شد. تیم ملی در آن مسابقات پس از ژاپن و چین سوم شد که هت‌تریک علی کریمی در بازی با کره جنوبی در یک‌چهارم‌نهایی نقش مهمی در این موفقیت داشت. او در همان سال به عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال آسیا شناخته شد و قهرمانی بازی‌های غرب آسیا را نیز به همراه تیم ملی کسب کرد.

کریمی اردیبهشت ماه 1384 رسما به بایرن مونیخ پیوست و برخلاف انتظار خیلی‌ها که فکر می‌کردند در اروپا و با پیراهن شماره 8 تیم مطرحی چون بایرن مونیخ دیگر آن درخشش سابق را نخواهد داشت، آنقدر خوش درخشید که جایی ثابت در ترکیب تیم فیلیکس ماگات برای خود دست و پا کرد.

مرد سال فوتبال آسیا در آن فصل همپای بازیکنان سرشناسی چون میشاییل بالاک، سباستین دایسلر، مارتین دمیکلیس، مهمت شول و زی روبرتو برای بایرن به میدان رفت و طی 25 بار حضور در بوندس‌لیگا و جام حذفی آلمان در فصل ‌6-2005، 3 بار نیز با پیراهن بایرن گلزنی کرد.

طبق یکی از بندهای قرارداد کریمی و بایرن مونیخ، قرارداد کریمی پس از ۲۵ بازی به طور خودکار تمدید می‌شد که این اتفاق در بازی با هامبورگ افتاد، اما در همان بازی او مصدوم شد تا هم در جام جهانی 2006 پایین‌تر از حد انتظار ظاهر شود و هم در دومین سال حضورش در بوندس لیگا.

کریمی در دومین فصل حضورش در مونیخ 15 بار برای بایرن به میدان رفت و تنها یک گل زد تا بار دیگر برای ادامه فوتبالش به آسیا برگردد. آن زمان این هافبک ایرانی از تیم‌های اماراتی زیادی مثل الوحده، النصر، الاهلی، العین و الوصل پیشنهاد داشت؛ اما این تیم القطر قطر بود که بالاترین پیشنهاد را مطرح کرد؛ 5‌/‌4 میلیون یورو برای دو سال.

او یک فصل نسبتا خوب را در القطر سپری کرد و طی 29 بازی با پیراهن این تیم، 5 بار هم در لیگ قطر گلزنی کرد، اما به دلیل درگیری با مدیریت باشگاه، با تصمیم کمیته ملی المپیک قطر به تیم فوتبال السیلیه پیوست. کریمی که با این انتقال مخالف بود حتی یک بار هم با پیراهن السیلیه به میدان نرفت. تنها بازی‌های کریمی برای السیلیه در اردوی تدارکاتی آلمان بود که مقابل نورنبرگ و شوینفورت به میدان رفت؛ کریمی در بازی با تیم دسته دومی شوینفورت تنها گلش را برای السیلیه به ثمر رساند.

او پس از چند ماه حضور در تمرینات السیلیه به دلیل اختلاف با سرمربی تیم، قراردادش را با این تیم فسخ کرد تا بار دیگر پیراهن پرسپولیس را بر تن کند. کریمی در شهریورماه 87، پس از 7 سال به پرسپولیس بازگشت و این درحالی بود که باشگاه برای گرفتن رضایت‌نامه او از تیم قطری مبلغ 310 هزار دلار پرداخت کرده بود.

هرچند آن فصل به دلیل وجود پاره‌ای اختلافات میان علی کریمی و عباس انصاری‌فرد، مدیرعامل باشگاه‌ با فراز و نشیب‌های فراوانی برای مرد شماره 8 همراه بود، اما کریمی در 28 بازی با پیراهن پرسپولیس در لیگ برتر، جام‌حذفی و لیگ قهرمانان آسیا به میدان رفت و 7 بار هم برای این تیم گلزنی کرد که یکی از مهم‌ترین آنها گل دقیقه 88 او به استقلال در شهرآورد پایتخت بود.

همین اختلافات موجود میان دایی و انصاری فرد باعث شد کریمی برخلاف میل باطنی‌اش در پایان هشتمین دوره لیگ برتر راهی استیل‌آذین شود. او در اولین سال حضورش در تیم حسین هدایتی ستاره تیمش بود و در 31 بازی 15 بار با پیراهن استیل‌آذین گل زد.

با این حال در فصل دوم حضور کریمی در استیل‌آذین اوضاع جور دیگری شد و او پس از انتقاد از آجرلو، مدیرعامل باشگاه، به جرم روزه‌خواری اخراج شد. پس از آن آجرلو از باشگاه جدا شد و کریمی دوباره به تیم بازگشت و این درحالی بود که او از روزهای اوجش فاصله زیادی داشت. چند ماه بعد، پس از حضور در بازی دوستانه الاهلی و میلان، کریمی این بار از سوی علی پروین با حکم اخراج روبه‌رو شد تا بعد از بخشیدن باقیمانده مبلغ قرارداد خود، رضایتنامه‌اش را از استیل‌آذین بگیرد و راهی شالکه شود.

انتقال او به شالکه، یکی از عجیب‌ترین انتقال‌های فوتبال ایران در چند سال اخیر بود. این موضوع برای هواداران شالکه هم عجیب بود و در نهایت‌ یکی از دلایل اخراج فیلیکس ماگات از این تیم برشمرده شد. کریمی در شالکه فقط 2 بازی کرد، یکی در بوندس لیگا و دیگری در دقایق پایانی بازی با اینتر میلان در لیگ قهرمانان اروپا.

او حالا برای سومین و شاید آخرین بار به پرسپولیس باز‌گشته است تا شاید این بار بتواند خاطرات همان روزهای خوش 12 – 11 سال پیش را در این تیم تکرار کند. خودش می‌گوید: «امیدوارم سال‌های آخر فوتبالم را بخوبی دراین تیم سپری کنم. »

این جمله یعنی حضور او در پرسپولیس می‌تواند آخرین نقل و انتقال فوتبالی علی کریمی در دوران حرفه‌ای فوتبالش باشد. حضور در نفت، سایپا، فتح، پرسپولیس، الاهلی امارات، بایرن مونیخ آلمان، القطر قطر، السیلیه قطر، پرسپولیس، استیل‌آذین، شالکه آلمان و بالاخره پرسپولیس تمام آن مسیری بودند که ستاره فوتبال ایران طی 20 سال پا به توپ شدن در مستطیل سبز طی کرد و حالا شاید فقط یکی‌ دو سال دیگر به انتهای آن باقیمانده باشد. البته این هم مثل دیگر فراز و نشسب‌های زندگی ورزشی علی کریمی قابل پیش‌بینی نیست، چون او فعلا 32 سال ‌دارد.

* قهرمانی امیدهای تهران با تیم فتح در سال 1376