سعی می‌کنم دروغ نگویم

خیر. هیچ رمز و راز ویژه و بزرگی در ارتباط با من وجود ندارد. شاید برخی از کارهایی که انجام می‌دهم، به چشم بعضی‌ها عجیب و غریب بیاید و توجهات را به سمت خود جلب کند، اما در کل زمانی که مشغول کار هستم انضباط را رعایت می‌کنم و نسبت به آنچه انجام می‌دهم، دقیق هستم و عشق و علاقه خاصی به آنها دارم. همه تلاشم این است که کار هنری‌ام را با خلاقیت انجام دهم.

خیلی زیاد. سعی می‌کنم به مردم دروغ نگویم. تنها راه برای کنترل روشی که در پیش گرفته‌اید این است که همیشه حقیقت را بگویید. تا به امروز هیچ روزنامه‌نگاری در خانه من نبوده است و هیچ عکاسی، عکسی از مکانی که در آن زندگی می‌کنم نگرفته است. هیچ وقت خانواده‌ام را در معرض نمایش نگذاشته‌ام. تا به امروز هم همین روش را در پیش گرفته‌ام و طبق آن زندگی کرده‌ام. این در حالی است که از من هنوز هم به عنوان یکی از کسانی اسم برده می‌شود که بیشترین همکاری و همراهی‌ها را با اهالی مطبوعات و رسانه‌های گروهی دارم. علت اصلی آن این است که وقتی مصاحبه‌ای انجام می‌دهم، به سوالات پاسخ درست و دقیقی می‌دهم و حقیقت را درباره آنچه می‌خواهم و انجام می‌دهم، بازگو می‌کنم.

نه. هنوز هم کسب یک موفقیت تازه شگفت‌زده‌ام می‌کند. قدیم‌ترها عادت داشتم وقتی به اینجا (شیکاگو)‌ می‌آمدم، در محیط دور و بر قدم بزنم و هر کاری که دلم می‌خواهد انجام دهم، اما حالا انجام چنین کاری خیلی مشکل است، زیرا بسیاری از مردم مرا می‌شناسند. موفقیت چیزی است که مرا به هیجان می‌آورد.

حضورم یک مقداری باعث به هم ریختن اوضاع می‌شود. مردم وقتی مرا می‌بینند ناگهان سرجایشان خشکشان می‌زند و مرا با انگشت نشان می‌دهند.

تا حدودی بله. این مساله باعث می‌شود نتوانم یک واکنش طبیعی از خودم نشان دهم و ارتباط درست‌تری با دنیای پیرامونم برقرار کنم. خب، اکثر آدم‌ها می‌خواهند براحتی هر جا که می‌خواهند بروند و کارهای روزانه‌شان را بدون دغدغه و دردسر انجام دهند. وقتی شما نتوانید چنین کار ساده و روزمره‌ای را براحتی انجام دهید، شرایط برایتان کمی سخت می‌شود.

خیر. هر نقشی برایم حکم یک نقش و تلاش تازه را دارد. اگر طوری رفتار کنم که انگار تحت فشار قرار دارم، روحیه‌ام خراب می‌شود و نمی‌توانم کار کنم. واقعیت این است که تمام بازیگران، اهالی سینما و مردم عادی سخت متوجه این نکته هستند که در جدول گیشه نمایش چه کسی نفر اول است، اما برای من این مساله اهمیت زیادی ندارد، زیرا تنها چیزی که واقعا جاودانه است، آن ارتباطی است که تماشاگران با یک فیلم برقرار می‌کنند. در زمان‌های مختلف، اتفاقات مختلفی رخ می‌دهد و وضعیت همیشه یکسان نیست و هیچ بازیگری نمی‌تواند ادعا کند کنترل همه امور را در دست دارد. تنها چیزی که تو در مقام بازیگر می‌توانی کنترل کنی، احساسی است که هنگام بازی جلوی دوربین داری.

چرا، چرا! نمی‌گویم این مساله برایم اهمیتی ندارد و فرقی نمی‌کند فیلم من با موفقیت مالی روبه‌رو شود یا شکست تجاری بخورد، اما فروش یا عدم فروش یک فیلم در تحلیل نهایی تعیین‌کننده این نکته نیست که آن فیلم یک کار خوب است یا بد.

معمولا یک فیلمنامه باید مرا مجذوب خودش کند و نقش موردنظر به دلم بنشیند.

بله، حتی حالا. شوخی نمی‌کنم و دروغ نمی‌گویم. هنوز هم هیجان‌زده می‌شوم.

ولی هنوز هم لحظاتی در زندگی‌ام هست که با خودم می‌گویم: «آنها می‌خواهند من این نقش را بازی کنم؟» هیچ وقت حتی در دست نیافتنی‌ترین رویاهایم هم تصورش را نمی‌کردم بتوانم بعضی از نقش‌هایی را که بازی کرده‌ام، به دست بیاورم. نمونه‌اش کاپیتان جان‌میلر در «نجات سرباز رایان». سازندگان این فیلم‌ها باید اطمینان خیلی زیادی به من داشته باشند که جرات کنند ایفای آنها را به من بسپارند.

بله و باید چنین اتفاقی بیفتد. وقتی فیلمنامه‌ را می‌‌خوانم، بلافاصله به این نکته فکر می‌کنم که آن کاراکتر به چه دلایل و توجیهاتی کارهایش را انجام می‌دهد و در چه شرایط روحی ـ روانی به سر می‌برد. شما وقتی دلایل یک آدم را برای انجام کارهایش بدانید، آن وقت می‌توانید تبدیل به خود او شوید. این نکته باعث می‌شود آن ارتباط روحی به وجود بیاید. اگر این ارتباط وجود نداشته باشد، تو نمی‌توانی در قالب آن کاراکتر فرو بروی و آن وقت، بازی‌ات تقلبی و دروغین می‌شود. تماشاچی هم بلافاصله این نکته را می‌فهمد و با تو همذات‌پنداری نمی‌کند.

بعضی وقت‌ها جواب رد دادن به یک نقش کار سختی می‌شود، چون تو نمی‌خواهی همکارانت را از خودت برنجانی، ولی واقعیت این است که در این حالت تو احساس می‌کنی این نقش به درد تو نمی‌خورد یا به اندازه کافی خوب نیست. پس مجبوری که ملاحظات را کنار بگذاری و صریحا بگویی آن نقش را بازی نمی‌کنی. شنیده‌ام که می‌گویند: «نگران نباش، ما ‌مراقب تو و نقشی که بازی می‌کنی،‌ هستیم یا اگر تو قبول نکنی، یکی دیگر هست که خیلی دوست دارد این نقش را بازی کند!» ولی بهترین نصیحتی که در این رابطه شنیده‌ام این است که در چنین مواقعی همیشه از خودم بپرسم: اگر کس دیگری این نقش را بگیرد، من از غصه خودم را می‌کشم؟ خب، پاسخ من به این سوال همیشه منفی است. هیچ‌وقت برای کسب یک نقش یا رد کردن آن، خودم را نمی‌کشم!

از حدود 15 سال قبل، یعنی زمانی که به تماشای یکی دو تا از فیلم‌هایی رفتم که به رغم میل باطنی‌ام، در رودربایستی قرار گرفتم و به خاطر دوستی با عوامل سازندگان آنها، حاضر به همکاری با آن پروژه‌ها شدم. در آن زمان طعم تلخ شکست به من یاد داد که اگر چیزی باب میلم نیست، حتی به خاطر دوستانم، آن را قبول نکنم.

موفقیت برایم یعنی این که هنوز هم شوق و عشق کار کردن دارم. هنوز هم بازی در فیلم‌های سینمایی مرا مثل روزهای اول کاری به هیجان می‌آورد و این برایم چیز کمی نیست.

همیشه تعداد زیادی دوست و همکار داشته‌ام و هیچ‌وقت آنها را از خودم نرنجانده‌ام. در عین حال،‌ هیچ وقت هم نخواسته‌ام تنها باشم. خوشبختانه خانواده خیلی خوبی دارم و از زندگی زناشویی‌ام بسیار راضی‌ام. همسر و فرزندانم از بهترین‌ها هستند.

صددرصد و هر روز که می‌گذرد احساس می‌کنم این وضعیت بهتر می‌شود. تمام اطرافیانم می‌گویند تو خانواده خوب و خوشبختی داری. این در حالی است که حرفه من به گونه‌ای است که گاهی اوقات مجبورم دور از خانه و خانواده باشم، ولی همیشه به خودم گفته‌ام حتی اگر 60 درصد اوقاتم صرف حرفه‌ام شود، باید بیشترین استفاده را از آن 40 درصد باقیمانده ببرم و آن را در خدمت خانواده قرار دهم. با این 40 درصد می‌توان کاری کرد که آن کسری 60 درصدی کاملا جبران شود.