روایت داستانی پلیسی و جنایی در لایه‌های طنز

بله. این مجموعه به علت دوری از لودگی، مناسب خانواده‌هاست و استقبال اقشار مختلف مردم از آن نیز نشان‌دهنده موفقیت این اثر است و من تمام سعی‌ام را کردم که طنز موجود در این کار با طنزهای در حال پخش فرق داشته باشد، آن هم به این دلیل که بیننده به تنوع درطنز احتیاج دارد و از آنجا که خودم به طنز موقعیت بیشتر علاقه‌مندم و در این سال‌ها هم کمتر از این نوع طنز در ساخت سریال‌ها استفاده شده است حس کردم طنز موقعیت جواب می‌دهد و کار متفاوتی ایجاد می‌کند.

شاید! چون دقیقا شروع تصویربرداری ما با سریال «در مسیر زاینده رود» و حساسیت‌ها و حاشیه‌های ان سریال بود و این احتمال وجود داشت که چنین اتفاقی برای ما هم بیفتد. ولی من می‌خواستم بعد از مدت‌ها که در تلویزیون از لهجه‌ها استفاده شده و مردم آن شهرستان‌ها در برابر آن جبهه گرفته‌اند. طوری این لهجه را به کار بگیرم که بگویم نه، می‌شود از لهجه‌ها بدون ایجاد حساسیت استفاده کرد. ما تاکنون در کارهای مختلف شاهد حضور شخصیت‌های بی‌دست و پایی بوده‌اید که از قضا لهجه هم داشته‌اند و در واقع از طریق لهجه شخصیت حقیر شده است و خب طبیعی است بیننده هم موضعگیری کند، ولی من در این کار چنین قصدی نداشتم. در استفاده از لهجه شیرازی برای شخصیت ملیحه عمد داشتم. او به لهجه‌اش افتخار می‌کند و به عمد به این شکل صحبت می‌کند. علاوه بر آن می‌خواستم بیننده با این لهجه، آداب و رسوم و فرهنگ این خطه نیز آشنا شود. من دراین کار از لهجه برای تحقیر کسی استفاده نکرده‌ام و خوشبختانه شیرازی‌ها از این قضیه استقبال کرده‌اند و مشکلی پیش نیامده است.

زمانی که این کار را می‌نوشتم، اصلامشخص نبود در کجا قرار است تصویربرداری شود، اما منطق فیلمنامه یک شهرستان کوچک را می‌طلبید. جایی که آدم‌هایش بتوانند براحتی و سریع همدیگررا پیدا کنند. برای همین گروه تولید با توجه به فصلی که قرار بود کار کلید بخورد و این‌که می‌خواستیم یک کار مفرح بسازیم و از برخی تصاویر زیبا در کاراستفاده شود نهایتا شمال به عنوان لوکیشن سریال انتخاب شد که بعد من در بازنگری متن، المان‌هایی چون شغل رامین (اجاره ویلا) را لحاظ کردم.

متاسفانه من بارها درکارهای مختلف دیده‌ام آدم‌هایی که از خارج از کشور می‌آیند آدم‌های منفی‌ای هستند. به نظرم آمد ما با نشان دادن این قضیه داریم به آنها توهین می‌کنیم. ولی شخصیت‌هایی که از خارج از کشور می‌آیند مثل شخصیت لیلای نشانی یا پویا، آدم‌های خوبی هستند که هویت و فرهنگ خود را جستجو می‌کنند، آدم‌هایی که قلبا ایران را دوست دارند. من همیشه خواسته‌ام با نشان دادن این آدم‌ها، فرهنگ ایرانی را معرفی و برخی آداب و خصلت‌های ایرانی را یادآوری کنم مثل همدلی، احترام به بزرگ‌تر، صله رحم و... در واقع شخصیت‌های خارجی من اسپانسرهای تبلیغاتی فرهنگ ایرانی هستند.

نه، به خاطر زن بودن نویسنده نیست. دلیلش این است که زن‌های ما هم باید به اندازه مردها دیده شوند. من دوست دارم در این کارها حداقل حق مطلب را درخصوص همجنسانم ادا کنم.

این خواسته خود من ‌است، چون متاسفانه این روزها مسوولان فرهنگی ما هیچ نظارتی بر کار تهیه‌کنندگان ندارند. یعنی هر کسی پول داشته باشد، می‌تواند تهیه‌کننده شود بدون این‌که دانش چنین کاری داشته باشد. من خیلی از بازیگرها را می‌شناسم که مدت‌هاست کارشان تمام شده ولی کسی با آنها تسویه حساب نکرده است، حتی خود من.برای همین به قول معروف سری که درد نمی‌کند را دستمال نمی‌بندند. من ترجیح می‌دهم با تهیه‌کننده‌ای کار کنم که به او اطمینان دارم و مطمئنم کارش را بلد است و کیفیت کار برایش اهمیت دارد و همه اینها را مجید اوجی دارد. چرا نباید با او کار کنم؟!