درمانی جدید برای مبتلایان به فشار خون ریوی

بعلاوه این بیماری که بیشتر در زنان شایع است تنها چند سال پس از شروع و گسترش می‌تواند زندگی فرد بیمار را تهدید کند.

روش‌های درمانی کنونی می‌توانند پیشرفت بیماری را به تاخیر انداخته و اندکی علائم مربوط به آن را بهبود بخشند، اما یک روش درمانی قطعی برای غلبه بر این بیماری هنوز یافت نشده است.

بتازگی محققان انستیتو ماکس‌پلانک و دانشمندان دانشگاه گیسن برای اولین بار موفق شدند نه‌تنها روند پیشرفت بیماری را در یک مدل جانوری متوقف کنند بلکه روند بیماری را به وسیله استنشاق درمانی معکوس کنند.

بد کارکردن بافت‌های داخلی عروق در مراحل اولیه گسترش این بیماری ریوی را رو به افزایش می‌گذارد. این بافت‌های درونی رگ‌های خونی از سطح کاملا صاف برخوردارند از این رو تضمین‌کننده حداقل اصطکاک در مسیر جریان خون می‌باشند.

به علاوه این بافت‌ها قطر رگ‌های خونی را تنظیم کرده و توزیع خون را با نیازمندی‌های اصلی بدن تطابق می‌دهند. رشد رگ‌های خونی به وسیله این بافت‌ها کنترل می‌شود. بد کار کردن این بافت‌ها در نتیجه فشار خون شریان‌های ریوی باعث انقباض و باریک شدن رگ‌های خونی می‌شود.

‌به علاوه در نتیجه تکثیر بیمارگونه سلول‌های دیواره رگ‌های خونی این دیواره ضخیم‌تر شده و خود مانعی در برابر جریان خون می‌شود. برای غلبه بر مقاومت این دیواره‌های ضخیم، قلب باید با شدت بیشتری خون را پمپاژ کند. این موضوع باعث تغییرات آسیب‌شناختی بطن راست و در نهایت رسیدن به شرایط سکته قلبی سمت راست می‌شود.

در شرایط عادی کل این سیستم با عوامل محدودی در حالت توازن نگه داشته می‌شوند که اکسید نیتروژن نقش مرکزی در برقراری این توازن را به‌عهده دارد. سال‌هاست که متخصصان از اهمیت استثنایی این گاز در کارکرد رگ‌های خونی مطلعند. این گاز یکی از مولفه‌هایی است که عرض رگ‌های خونی و تکثیر سلول را تنظیم می‌کند.

کاهش ناگهانی تولید اکسید نیتروژن توسط بافت‌های درونی رگ نقش مهمی در پیشرفت بیماری فشار خون ریوی دارد. تولید اکسید نیتروژن در نتیجه واکنش‌های مختلف بیوشیمیایی اتفاق می‌افتد که بسیار پیچیده است.

تلاش متخصصان بر این بود که در یک نقطه کلیدی این فرآیند بتوانند مداخلاتی داشته باشند. برای این کار از موش خرماهایی که به صورت آزمایشگاهی به فشار خون ریوی مبتلا شده بودند، استفاده شد. طی یک دوره 4 هفته‌ای این موش‌ها به صورت مکرر اسپری حاوی عناصر فعال را استنشاق می‌کردند.‌نتایج شگفت‌انگیز بود.

نه‌تنها پیشرفت بیماری متوقف شده بود بلکه در تمامی نواحی بهبودی کاملا مشهود بود و فعالیت بافت‌های درونی به حالت اول برگشته بود. همچنین تکثیر سلول‌‌‌های دیواره رگ متوقف شده و روند باریک‌شدن رگ‌های خونی معکوس شده بود. ‌هم‌اکنون محققان درصددند تا آزمایش‌های بیشتری روی توانایی بالقوه درمانی این روش انجام دهند.

مدیریت موضعی روند درمان بوسیله اسپری می‌تواند منجر به حذف اثرات جانبی شدید در نتیجه درمان‌های مرسوم شود.

مطالعات بیشتری نیاز است تا نشان دهد که نتایج به دست آمده روی مدل جانوری در نمونه‌های انسانی هم قابل مشاهده است یا خیر.‌محققان امیدوارند که این روش درمان طی 5‌سال آینده راه خود را به بیمارستان‌ها و کلینیک‌های پزشکی باز کند.

Sciencedaily 
مترجم: آتنا حسن‌آبادی