این خردهفروشان همانهایی هستند که دو سال پیش براساس گفتههای دبیر انجمن داروسازی ایران متوسط زمان دسترسی به مواد مخدر را به 40ـ30 دقیقه رساندهاند، این خبر بعدها از سوی ستاد مبارزه با مواد مخدر تکذیب شد اما یک سال پس از آن بار دیگر یکی از استادان دانشگاه علوم انتظامی اظهار کرد، متوسط زمان دسترسی به مواد مخدر 20 دقیقه است و.... پس از این ماجرا مسوولان دیگری نیز درباره دسترسی آسان به مواد مخدر هشدار دادند اما دیگر سراغ ارائه اعداد و ارقام نرفتند.
قصدم این نیست که صحت و سقم این اعداد و ارقام را بسنجم اما به هرحال تلفنهایی که از سوی شهروندان به دفتر روزنامه میشود و محلههایی که از آنها بارها بازدید کردهام ثابت میکنند خردهفروشهای مواد مخدر چنان در کشور فراوانند که هر زمان معتادی اراده کند جیره روزانهاش را مصرف کند در کمترین زمان ممکن به نیازش پاسخ داده خواهد شد.
طاهری در همان گفتوگوی رسانهای به مسالهای نگرانکننده نیز در لفافه اشاره کرد و گفت ستاد مبارزه با مواد مخدر مشغول رایزنیهایی با دستگاه قضایی است تا اگر قرار شد توزیعکنندگان خرد مواد مخدر جمعآوری شوند، این دستگاه جایی برای نگهداری از آنها فراهم کند.
این گفته قائممقام ستاد مبارزه با مواد مخدر یعنی هنوز هم پس از سالها، دستگاه قضا به وعده و وعیدها برای راهاندازی مراکزی ویژه نگهداری از توزیعکنندگان خرد مواد مخدر و جدا کردن قاچاقچیان از دیگر زندانیان، عمل نکرده است، همان طور که به عهدهای پیشین خود برای راهاندازی اردوگاههای اقامت اجباری درمان معتادان هم وفا نکرده بود و این جور وقتهاست که سالها میگذرند اما کاری از پیش نمیرود و در نهایت مسوولانی که باید برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر و درمان اعتیاد در کشور برنامهریزی کنند وادار میشوند به گلهگذاریهای رسانهای بسنده کنند، گلهگذاریهایی که نشان میدهند مبارزه با قاچاق مواد مخدر در کشور، علاوه بر رایزنی، کاغذبازی، تصویب قانون، قول و قرارها و جلسات مکرر، به عمل هم نیاز دارد.
مریم یوشیزاده
گروه جامعه
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم