بستن زخم‌ها با بخیه

برای ترمیم زخم‌های آلوده، عمقی، با لبه‌ای نامنظم، زخم‌هایی که بخشی از بافت از بین رفته باشد و کشش موجود بر لبه‌های پوست زیاد باشد، بخیه یک روش انتخابی مفید است. گاهی پزشکان از بخیه برای کاهش کشش موجود در کناره‌های زخم استفاده کرده و سپس برای نزدیکی لبه‌های زخم از روش دیگری همچون نوارچسب استفاده می‌کنند.

مواد بخیه‌ای به 2 دسته جذبی و غیرجذبی تقسیم می‌شوند؛ نخ‌های جذبی برای بستن زخم در لایه‌های عمقی، درون دهان و لب استفاده می‌شوند و برای بستن لایه‌های سطحی از نخ‌های غیرجذبی استفاده می‌شود. رایج‌ترین نخ غیرجذبی نایلون است که در اورژانس کاربرد فراوانی دارد. این نخ کاربری راحتی داشته، به خوبی گره می‌خورد و بدن به آن واکنش کمی نشان می‌دهد.

ـ برای بخیه‌زدن نیاز به بی‌حسی وجود دارد و همین باعث می‌شود که انجام آن در کودکان کم‌سن با دشواری همراه باشد. علاوه بر بی‌حسی، برای زدن بخیه لازم است که وسایل مخصوصی همچون سوزن‌گیر، پنس و قیچی به صورت استریل در اختیار باشد. تمامی موارد یاد شده باعث می‌شود تا انجام بخیه به کاری زمانگیر و دشوارتر از روش‌های دیگر ترمیم زخم بدل شود.

ـ اثرات زیبایی بخیه در زخم‌های سطحی نسبت به چسب بافتی یا نوار چسب ناگوارتر است.

ـ به دلیل آن که نخ به عنوان جسم خارجی در محل زخم است، خطر عفونت در بخیه بیشتر می‌شود.

ـ نیازمند مراجعه برای در آوردن آن پس از اتمام زمان لازم برای ترمیم است.

زمان کشیدن بخیه به محل بستگی دارد. برای زخم‌های صورت مدت 5 ـ‌ 3 روز و برای بخیه در دست و پاها تا 2 هفته زمان نیاز است.

در انتها فراموش نکنید که استفاده و عدم استفاده از هر یک از روش‌های ترمیم زخم را به پزشکی موکول کنید که از چگونگی استفاده، عوارض و کارایی آن روش اطلاع کافی داشته باشد. استفاده خودسرانه از هر روشی از روش‌های ترمیم زخم‌ها، ممکن است سیر درمانی را به تاخیر انداخته یا با عوارضی از نظر زیبایی و ترمیم زخم همراه باشد.