jamejamonline
صفحه نخست عمومی کد خبر: ۴۰۹۹۹۶ ۲۵ خرداد ۱۳۹۰  |  ۱۹:۰۰

آرزوهای یک زن زندانی

بچه‌هایم را می‌خواهم

نام: هایده سن: 35 سال تحصیلات: راهنمایی اتهام: حمل مواد مخدر مکان: تهران شرایط: در انتظار صدور حکم

بالاخره یک روز به آرزویم می‌رسم. بچه‌هایم را می‌آورم تهران، پیش خودم و مراقبشان می‌شوم که خوب زندگی کنند. این بزرگ‌ترین خواسته ‌هایده از زندگی است و توقع دیگری ندارد. اما کاری که کرده و روشی که در زندگی از آن تبعیت می‌کرد، او را از این آرزو دور کرده است. او تک‌فرزند خانواده‌ای نه‌چندان فقیر بود. خودش می‌گوید: «از وقتی یادم است مادرم بیمار بود، اما برای پدرم مهم نبود. او فقط به خودش فکر می‌کرد اگر ما می‌مردیم هم ککش نمی‌گزید. برای همین هم با این‌که حال و روز مادرم را می‌دانست سرش هوو آورد.»

هایده 4 برادر ناتنی دارد که البته با هیچ‌کدامشان در ارتباط نیست. او حالا به گفته خودش خانواده‌ای ندارد و تنها کسانی که به آنها فکر می‌کند، 2 بچه‌اش هستند. زن زندانی از کودکی‌اش غیر از بیماری مادر و بداخلاقی‌های پدر چیز دیگری به یاد ندارد: «مادرم در خانه‌های مردم کار می‌کرد تا یک لقمه نان جلوی من بگذارد. پدرم هم که همه حواسش برای زن جدیدش بود. انگار ما آدم نبودیم.»

هایده 15 سال بیشتر نداشت که ازدواج کرد: «پسردایی‌ام از من خوشش می‌آمد. وقتی دایی‌ام موضوع را به مادرم گفت، مادرم نتوانست نه بگوید. او بسختی خرج ما را درمی‌‌آورد و مریض هم بود. من هم با این‌که طاهر را دوست نداشتم، نه نیاوردم. گفتم به هر حال از این بدتر که نمی‌شود خدا را چه دیدی شاید مرد خوبی بود و من هم خوشبخت شدم.»

ازدواج زودهنگام، هایده را از نیمکت‌های مدرسه دور کرد. خانواده شوهرم می‌‌گفتند درس خواندنت برای چیست. راست هم می‌گفتند خودم هم دوست نداشتم مدرسه بروم. کلاس دوم راهنمایی ترک تحصیل کردم تا خانه‌داری کنم و مراقب باشم شوهرم یک وقت کم و کسری نداشته باشد. ما خیلی زود بچه‌دار شدیم و سرم آنقدر شلوغ شد که دیگر به چیز دیگری فکر نمی‌کردم به غیر از یک چیز.»

دغدغه بزرگ هایده اعتیاد شوهرش بود، او می‌گوید: «ما نمی‌دانستیم طاهر معتاد است. او بدجوری اعتیاد داشت. برای همین هم من را می‌زد. هر وقت مواد به او نمی‌رسید دستش هرز می‌شد، اما بعد می‌‌آمد و معذرت‌خواهی می‌کرد. پدرم وقتی ماجرا را فهمید گفت باید طلاق بگیری اما دیگر دیر شده بود. من 2 بچه داشتم با آنها باید چکار می‌کردم؟ اگر با پدرشان تنها می‌ماندند معلوم نبود چه به سرشان می‌آمد. اگر هم پیش خودم نگه می‌داشتم چی می‌ریختم توی شکم‌شان؟»

هایده در آن خانه ماند و خودش هم به دام اعتیاد افتاد. او در این‌باره توضیح می‌دهد: «نمی‌خواستم معتاد شوم. طاهر مواد را به من داد برای این‌که دردم کمتر شود. اتفاقا خوب هم شدم بعد از آن هر وقت سردرد داشتم کمی می‌کشیدم تا این‌که معتاد شدم. خانواده‌ام این را نمی‌دانند یعنی دیگر با آنها رابطه‌ای ندارم. مادرم هم که فوت شده است.»زن زندانی چندی قبل تصمیم گرفت خانه شوهرش را ترک کند. او می‌گوید: «مادرم را برای دوا و درمان به تهران آوردم، اما او در بیمارستان تمام کرد. بعد از آن دیگر برنگشتم شهر خودمان. گفتم در تهران کار می‌کنم و بچه‌ها را می‌‌آورم پیش خودم ولی مواد بیچاره‌ام کرد.»هایده با این‌که در یک تولیدی پوشاک کار پیدا کرده بود، بیشتر در‌آمدش را خرج مواد مخدر می‌کرد تا این‌که بالاخره یک روز به اتهام حمل مواد دستگیر شد و به زندان افتاد. او داستان زندگی‌اش را این‌طور ادامه می‌دهد: «در همان کارگاه زن دیگری هم بود که عمل داشت. او برایم مواد می‌‌آورد و با هم می‌کشیدیم. شاید اگر او نبود ترک می‌کردم. حالا که این‌طور نشده و من زندانی هستم.»

این زن هنوز آرزویش را فراموش نکرده است: «فعلا بلاتکلیفم و معلوم نیست چقدر باید حبس بمانم. اما وقتی آزاد شدم از شوهرم شکایت می‌کنم و بچه‌ها را می‌آورم پیش خودم. می‌خواهم به طاهر بگویم مهریه و نفقه نمی‌خواهم به جایش بچه‌ها را به من بده. برای او پول مهم‌تر از هر چیز دیگری است. برای همین مخالفت نمی‌کند. می‌خواهم دوباره در کارگاه کار پیدا کنم. این‌طوری خودم و بچه‌ها را نجات می‌دهم. من 2 دخترم را خیلی دوست دارم، آنها تنها امید من برای زندگی هستند.»

مریم عفتی

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
کنترل کرونا با تشویق و تنبیه

کنترل کرونا با تشویق و تنبیه

نقش‎ها را باید جدی گرفت. اگر می‎‌خواهیم پروتکل‎های بهداشتی مقابله با بیماری کرونا رعایت شود، آمار ابتلا به بیماری کاهش پیدا کند یا کمک کنیم آمار مرگ و میر کم شود، باید هر کسی نقش خود را درست انجام دهد.

چرا اصلاح الگوی مصرف را جدی نگرفتیم؟

چرا اصلاح الگوی مصرف را جدی نگرفتیم؟

دقیقاً 10سال پیش، رهبر معظم انقلاب با اشراف کامل از شرایط محیطی و محاطی کشور و آگاهی از آینده جامعه، مهم‌ترین مسأله روز اقتصادی را شیوه مصرف آحاد مردم ومسؤولان و راه برون‌رفت از مشکلات پیش‌رو را صرفه‌جویی عمومی و اصلاح الگوی مصرف دانستند و بر این اساس، شعار سال 88 را «حرکت به سمت اصلاح الگوی مصرف» نام نهادند و فرمودند: «من آنچه را که می‌خواهم در این برهه عرض کنم این است که ملت عزیز جداً از اسراف و زیاده‌روی پرهیز کنند. چون وضع جامعه ما از لحاظ مصرف، وضع خوبی ندارد...عادت‌های ما، سنت‌های ما، روش‌های غلطی که از این و آن یاد گرفته‌ایم، ما را سوق داده است به زیاده‌‌روی در مصرف به نحو اسراف. یک نسبتی باید در جامعه میان تولید و مصرف وجود داشته باشد. امروز در کشور ما اینجوری نیست.»

این ۵۰ ثانیه تلخ

این ۵۰ ثانیه تلخ

با ذهن ده دوازده سالگی‌ات نگاه کنی، فکر می‌کنی زنگ تفریح یک مدرسه خورده و بچه‌ها دارند هوریز می‌کنند توی حیاط مدرسه که از بوفه ساندویچ مزخرف کالباس خشک بخرند و نوشابه فانتای تگری و این یک ربع وقت آزاد را خرج شکمشان کنند و بادگلوهای سوزنده را توی کلاس بزنند و بینی‌شان تا مغز سرشان تیر بکشد و بسوزد و کیف کنند.

چند نکته درباره اتفاق روز یکشنبه مجلس

چند نکته درباره اتفاق روز یکشنبه مجلس

تصویری که روز یکشنبه از حضور وزیر خارجه در مجلس شورای اسلامی منعکس شد، چگونه تصویری بود؟ وزیر خارجه به عنوان مهمان و از باب معارفه و تحلیل وضعیت سیاست خارجی به مجلس دعوت شد؛ اما در لابه‌لای بحث، مکرر همهمه و داد و فریاد از اطراف و اکناف مجلس بلند بود، وزیر خارجه نیز متقابلاً بر حرارت کلام خود می‌افزود، فضای جلسه از حالت گفت‌وگو به جدل میل کرد و درنهایت تصویری متشنج از سطوح بالای حکمرانی در کشور به افکار عمومی مخابره شد.

شما باید پاسخ بدهید

شما باید پاسخ بدهید

در ماه‌های اخیر برخی چهره‌ها و شخصیت‌های سیاسی در قالب نامه‌نگاری و مصاحبه و اظهارنظرهای مطبوعاتی و... و با لحنی طلبکار در مورد وضع موجود کشور اعلام موضع کرده‌اند.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

پیشخوان

بیشتر