تفاوت‌های دو تور بین‌المللی در ایران

بنابراین تورهای آذربایجان و تهران که این دومی به تور ریاست‌جمهوری نیز شهرت یافته است با در نظر گرفتن میزان آمادگی دوچرخه‌سواران می‌توانند در سطح نسبتا خوبی برگزار شوند. این موضوع البته مستلزم نوع برنامه‌ریزی و میزان سرمایه‌گذاری‌ای است که مسوولان این دو تور برای برگزاری آن متقبل می‌شوند. از طرفی با توجه به این موضوع که اکثر تورهای دوچرخه‌سواری در آسیا در شرق قاره برگزار می‌شود و همه‌ساله در تورهایی نظیر چین و جین هایلک، تور کره، تور لانگ کاوی و تور بین‌المللی مالزی شاهد حضور رکابزنان زیادی از قاره کهن و نیز تیم‌های اروپایی و آمریکایی هستیم، در غرب قاره با یک برنامه‌ریزی خوب می‌توان ایران را به پرچمدار تورهای جاده‌ای در غرب قاره تبدیل کرد. مهم‌ترین توری که در سال‌های اخیر در غرب قاره برگزار شده، رقابت‌های دوحه است که در فصل زمستان که دوچرخه‌سواران در حال آماده‌سازی خود هستند و در تقویم فدراسیون جهانی نیز در این مقطع از سال خبری از مسابقات آنچنانی نیست، مسوولان قطری این تور را برگزار می‌کنند که با توجه به میزان سرمایه‌گذاری که صورت می‌دهند پای بسیاری از رکابزنان مطرح جهان را به کشور خود بازکرده‌اند. تور دوحه هر چند در کلاس جهانی برگزار می‌شود، اما یک ایراد اساسی دارد و آن هم به مسیر برگزاری رقابت‌ها برمی‌گردد که تمام‌ آن در سطح هموار و به اصطلاح رکابزنان در کفی انجام می‌گیرد و از سربالایی و مسیرهای کوهستان خبری نیست. این در حالی است که به طور معمول برای دوچرخه‌سواران جاده مسیرهای کوهستانی‌ اهمیت ویژه‌ای دارد . البته تور دوحه به دلیل شرایط اقلیمی کشور قطر در مسیرهای یکنواخت برگزار می‌شود و کاری از دست میزبان ساخته نیست، اما در ایران با توجه به جغرافیای خاص کشورمان می‌توان تورهایی برگزار کرد که در صدر تمام تورهای قاره قرار گیرند، ولی با این اتفاقاتی که در تورهای داخلی و بخصوص در تور تهران شاهد بودیم به نظر می‌رسد این موضوع رویایی بیش نیست.

امسال رقابت‌های بین‌المللی آذربایجان در حالی برگزار شد که از شرایط نسبتا ویژه‌ای برخوردار بود. این رقابت‌ها برای بیست و ششمین بار بود که به میزبانی استان آذربایجان شرقی برگزار می‌شد ولی رکابزنان برای پیمودن مسیر 650 کیلومتری، از جاده‌های 2 استان دیگر هم عبور کردند و مورد استقبال علاقه‌مندان قرار گرفتند. برای نخستین بار در این تور، 14 تیم خارجی از 4 قاره حضور یافتند که در کنار تیم‌های داخلی به رقابت با یکدیگر پرداختند. هر چند تیم‌های مطرحی از ترکیه، ژاپن، استرالیا، ازبکستان، آفریقای جنوبی و... در این دوره حضور یافتند، اما به واقع مهم‌ترین اتفاق این دوره از رقابت‌ها حضور تیم دوچرخه‌سواری میکه ایتالیا بود که وقتی با ستارگانش در تبریز حاضر نشده بود خیلی‌ها شرکت این تیم در تور آذربایجان را یک برنامه تبلیغاتی می‌دانستند، اما در نهایت این تیم نامدار ایتالیایی به ایران سفر کرد و اعتبار خاصی به بیست و ششمین دوره تور آذربایجان بخشید. حضور اشتفان شوماخر عضو تیم ملی آلمان که در المپیک پکن به خاطر استفاده از مواد ممنوعه دوپینگی‌ محروم شد، در ترکیب تیم میکه باعث شد تا انگیزه تمام رکابزنان این تور افزایش یابد.

شوماخر با سابقه سومی جهان در سال 2007 که 2 بار هم پیراهن طلایی را در توردوفرانس بر تن کرده است با حضورش در تور آذربایجان تعجب‌برانگیز نمود. درست مثل داویده ربلین رکابزن نامدار ایتالیایی و مدعی همیشگی قهرمانی در تور جیرو ایتالیا که بعد از خداحافظی از دنیای قهرمانی بار دیگر با پیراهن تیم میکه به این عرصه بازگشت. ربلین اگرچه کمی پا به سن گذاشته، اما تجربیات گرانبهایی دارد که حضورش با تیم میکه در نوع خود جالب توجه بود. از افتخارات این رکابزن سرشناس جهان همین بس که او 50 با در رنکینگ جهانی جزو 10 نفر اول بود. در کنار تیم میکه می‌توان از چندین تیم دیگر خارجی هم به نیکی یاد کرد ضمن این‌ که تیم پتروشیمی تبریز که ابتدا قصد نداشت از ورزشکاران خارجی خود استفاده کند وقتی از کیفیت خوب این دوره باخبر شد با تمام قوا در این رقابت‌ها حاضر شد. از آنچه ورزشکاران داخلی و خارجی درخصوص این دوره از مسابقه‌ها می‌گفتند می‌توان یقین حاصل کرد که این دوره از رقابت‌های تور آذربایجان کاملا آبرومندانه برگزار شده و علاوه بر سطح کیفی تور، نحوه برگزاری آن نیز کاملا در اندازه‌های استاندارد بوده است. درست چند روز پس از اتمام این تور در تهران شاهد برگزاری مسابقات دیگری بودیم که تحت‌عنوان تور ریاست جمهوری وارد چهارمین دوره خود شد. این تور در بدو تاسیس خود بر این اساس بنیان گذاشته شد که بهترین تور بین‌المللی ایران شده و در قاره کهن نیز در درازمدت عنوان بهترین را به خود اختصاص دهد. این هدفگذاری به طور حتم یک پشتوانه خوب در زمینه برنامه‌ریزی و مالی را می‌طلبید. چیزی که در 3 دوره اول آن تقریبا به چشم نیامد یا بسیار کمرنگ بود. امسال و در چهارمین سال برگزاری این تور انتظار می‌رفت که با توجه به افزایش تجربه برگزارکنندگان آن، شاهد برگزاری بهتر رقابت‌ها باشیم. ضمن آن که این برای دومین بار متوالی بود که فدراسیون دوچرخه‌سواری مسوولیت برگزاری رقابت‌ها را به دوش هیات استان تهران می‌انداخت. در حالی که رئیس هیات استان تهران از قبل مدعی شده بود که نزدیک به 20 تیم خارجی برای شرکت در این دوره از تور جام ریاست جمهوری اعلام آمادگی کرده‌اند در نهایت شاهد حضور فقط 6 تیم خارجی در کنار 8 تیم داخلی بودیم تا به لحاظ کمی شاهد افت فاحش آن در قیاس با ادوار قبل باشیم.

مشکلات فنی این تور نظیر انتخاب مسیرها نیز با اشکالاتی همراه بود از جمله این که تمام مسیرها سنگین انتخاب شده بودند، کاسته شدن طول یکی از مسیرها از 195 کیلومتر به 135 کیلومتر که باعث اعتراض اکثر تیم‌ها شد یا مسدود بودن ناگهانی مرحله پایانی که به تغییر مسیر برخلاف آنچه در نقشه تور در اختیار تیم‌ها قرار گرفته بود منجر شد، بخش‌هایی از مشکلات این تور بود که باعث می‌شود هر ساله تیم‌های خارجی رغبت کمتری برای رکاب‌زدن در جاده‌های اطراف تهران از خود نشان بدهند.

حسین عسگری کاپیتان تیم ملی دوچرخه‌سواری در مورد این تور می‌گوید: این تور شاید در حد توان یک استان خوب باشد، اما توری نیست که بخواهد با مسابقات بین‌المللی برابری کند، چرا که تمام مسائل آن مثل میزبانی، امکانات اسکان و تغذیه، طراحی مسیرها و... باید مورد بازنگری قرار بگیرند. به نظر من این تور در حد نام و اعتبارش
برگزار نمی‌شود.

البته به نظر صفرزاده ـ دبیر فدراسیون دوچرخه‌سواری ـ این تور در بهترین شرایط ممکن برگزار شد. این که برگزارکنندگان تور انتقادناپذیر باشند و توری که قرار بود بهترین تور آسیا باشد را در همین حد برگزار کنند و از آن هم کاملا ابراز رضایت کنند چندان دور از انتظار نیست، اما آنچه واضح است کاهش تیم‌های خارجی هر دوره در قیاس با دور قبل و نارضایتی کامل رکابزنان از آنچه در تور تهران می‌گذرد، است. آیا به احترام نام ریاست جمهوری که روی این تور نهاده‌اند و نیز اعتبار دوچرخه‌سواری ایران نباید برای یک بار هم که شده مشکلات و کمبودها را پذیرفت و در راه رفع نواقص آن گام برداشت؟