ما خودخواهیم؟!

شما بی ام و سرمه‌ای با شیشه دودی دارید و با سرعت 140کیلومتر در خط سبقت بزرگراه حرکت می‌کنید، با یک دست گوشی همراهتان را نگه داشته‌اید با دست دیگر پاکت سیگار را از شیشه به بیرون پرتاب می‌کنید! صندلی جلوی تاکسی که می‌نشینید براساس قانون دست می‌برید تا کمربند را ببندید، اما کمربند تاکسی آنقدر استفاده نشده که خاک و خل روی آن، خط طوسی روی لباس سفیدتان می‌اندازد و از آن بهتر کمربند آقای راننده است که برای فریب پلیس، با گیره قفل شده تا نمایشی از یک کمربند ایمنی باشد! خودروی جلوی شما با سرعت کم روی خط سبقت حرکت می‌کند، شما در تاریکی چراغ می‌زنید تا او کنار برود اما او این حق را به شما نمی‌دهد، شما هم نوربالای چراغ جلو را از آیینه‌اش به چشمش می‌اندازید تا تلافی کنید! عابر از خط مخصوص در حال عبور است شما عجله دارید، به‌فاصله چند سانت از پشت او می‌گذرید و آیینه شما به پشت عابر می‌خورد، او فریاد می‌زند و شما در حالی که دور می‌شوید از آیینه جواب ناسزایش را می‌دهید، از نگاه شما او باید سریع‌تر از خط عابر عبور کند! خط عبور اتوبوس در بسیاری از خیابان‌ها فرصت استثنایی است تا در صورت عبور نکردن اتوبوس از سایر خودروها سبقت بگیرید و پیروزمندانه از سایرین بگذرید، شما دست فرمان خوبی دارید و این حق شماست اگر هم اتوبوس آمد، روی خودروی کناری بگیرید و با زرنگی به لاین آنها بروید! یک استاد ایرانی ترافیک در آمریکا چندی پیش در مصاحبه‌ای، رفتار رانندگان ما را خودخواهانه خوانده است، ما که در کمک به اطرافیان شهره هستیم، ماکه برای عبور از یک در، حاضریم 5 دقیقه تعارف کنیم تا ابتدا بزرگ‌تر وارد شود، ما که وقتی لیوان آبی می‌نوشیم ابتدا به 20 نفر تعارف می‌کنیم، ما که.... چطور وقتی پشت فرمان خودرو می‌نشینیم احساس می‌کنیم باید تمام شکست‌های سال‌های قبل را جبران و حق‌مان را از دیگران بگیریم؟ رانندگی ما نمادی از شخصیت اجتماعی و خانوادگی ماست. با افزایش شمار خودروها و رانندگان در کلانشهرها رفتار و عادات خودخواهانه‌ای به طور خزنده جایگزین رویکرد دگرخواهانه در اجتماع شده است، عادتی که بتدریج فرهنگ بومی ما را به اضمحلال می‌کشاند. به کجا می‌رویم؟!