عیسی ابراهیمزاده در گفتگو با ایسنا بیان کرد: شهر سوخته حدود 60 کیلومتری جنوب غربی محل کنونی شهر زابل در سیستان واقع شده است.
وی اظهار کرد: اهمیت وسعت اکتشافهای شهر سوخته در چند سال اخیر، این محوطه را از حالت یک محوطه باستانی عادی از دوران مفرغ بیرون آورده و به مهمترین مرکز استقرار و در حقیقت، مرکز اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تمام منطقه در هزارههای سوم و دوم پیش از میلاد تبدیل کرده است.
به گفته عضو هیأت علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان، یک نکته مهم که در اکتشافهای شهر سوخته مشخص شده، این است که در آن زمان، از چرخ سفالگری به شکل امروزی استفاده میشد.
ابراهیمزاده افزود: شهر سوخته بین سالهای 3200 تا 2200 پیش از میلاد نهتنها یک شهر مهم بود، بلکه پایتخت و مرکز یک منطقهی وسیع فرهنگی نیز بهشمار میرفت. بقایای مواد ارگانیک، ابراز تولید و محصولات تولیدی کشف شده در شهر سوخته، نشانگر آن است که این نقطه، محلی برای ساخت و توزیع این مواد بوده است.
وی گفت: شهر سوخته مظهر مدنیت و شهرنشینی در جنوب شرقی ایران در دورههای باستان بوده است. همچنین باید به وجود ارتباط بین شهر سوخته و مناطق غربی و شمالی مانند بینالنهرین و خراسان و ماوراء النهر نیز اشاره کرد.
ابراهیمزاده با اشاره به اینکه شهر سوخته ارتباطاتی با ترکمنستان درباره فعالیتهای بازرگانی و تجاری داشته است، افزود: شهر سوخته در تاریخ حیات خود، دست کم سهبار دچار آتشسوزی شده و وجه تسمیهی آن وجود آثار سوختگی شدید و باقی ماندن خاکسترهای بسیار زیاد در سطح آن است که سبب شده، مردم محلی این نام را برای آن انتخاب کنند.