احضار فوری فلاسفه!

امروزی‌ها

حرف دلم با دخترانی‌ست که از خانواده‌های کم‌درآمدند و مُهر دخترِ دمِ بخت به پیشانیشان خورده و حالا اضطراب فراوان دارند از لحظه‌ای که قرار است جهیزیه‌شان جلوی چشم فامیل رونمائی شود و می‌پندارند نزد خیلیها اصطلاحاً کم می‌آورند.

قبول دارم که کوته‌فکران همه جا ریشه دوانیده‌اند و نظرات فاقد تأمل و تعقل بسیار است؛ اما این‌که دیگران چه فکر می‌کنند اصلاً مهم نیست. مهم طرز فکر خودمان است. همین‌که می‌دانید ساعت کار پدر با خیلیها متفاوت است، این‌که رخ خسته پدر با سنش خوانائی ندارد، دستان پر از تاول پدر و درک این قضیه که همین حداقل جهاز هم حاصل پس‌انداز چند دهة اوست و عشقی خاص در وجود همین وسائل بظاهر ساده است و خروار خروار آرزو به آن بسته، افتخار بزرگی‌ست.

اگر قانع نباشید، ثروت قارون هم راضیتان نمی‌کند. دهان مردم را با بهترین مارکها هم نمی‌توان بست. [...] این امروز را «ما» به‌اصطلاح «تحصیلکرده‌ها» باب کرده‌ایم؛ وگرنه هنوز هم پشت لذت واقعی خیلی از مردمانِ ساده‌زیستِ شهر و روستا، یخچال و فرش آنچنانی نیست[...]!

سید میلاد اشرفی از ساری

از محبت قلب‌ها شارژ می‌شود!

این روزا تا وارد مغازه یا فروشگاهی می‌شی، اگه کمی دقت کنی می‌بینی که رو یه کاغذی، بنری، چیزی، نوشته: کارت شارژ... موجود است.

کاش محبت و عشق و علاقه انسانها هم این‌جوری قابل خرید و فروش بود تا حداقل ما آدما کمی بیشتر به تجارت این اصول می‌پرداختیم.

کامران از بناب

خرید و فرووووش؟! چپه می‌گی برادر؟! نالة خیلیها از همینه که می‌گن محبت و علاقه انسانها، شده وسیلة تجارت و سود و زیان! چی‌چی می‌گوی عمو جان؟! (باز می‌گفتی: کاش آدما، مثل کارت شارژ، به شارژ محبت و علاقه بین همدیگه هم مشتاق بودن، یه چیزی!)