گفتگو با حامد غفاری ، پرکارترین ‌گوینده خبر

صمیمیت در گویندگی خبر آری، لودگی نه

حامد غفاری، گوینده اخبار ورزشی در طول روز 7، 8 بار در قاب تلویزیون ظاهر می‌شود. او در حال حاضر گوینده ثابت چندین بخش خبری شبکه‌های اول و 3 سیماست.
کد خبر: ۴۰۷۸۷۳

او به شوخی می‌گوید نام من را باید در کتاب رکوردهای گینس چاپ کنند، چون روزانه در 8 نوبت، خبر می‌خوانم.

حامد غفاری متولد 1364 در مشهد است و کارش را از سیمای مرکز خراسان رضوی آغاز کرده است. با این مجری جوان و پرکار درباره بایدها و نباید‌های یک گوینده خبر ورزشی گفت‌وگو کردیم.

این روزها خیلی پرکار هستید. الان دقیقا در چه بخش‌های خبری کار گویندگی را انجام می‌دهید؟از 3 ماه پیش به خاطر غیبت همکار گوینده‌ام مجبور شدم اخبار ورزشی را به تنهایی پوشش بدهم. حمید محمدی الان مشغول گذراندن خدمت سربازی است. در شبکه اول بخش‌های خبری 30‌/‌6 ، 7، 8 و 9 بامداد را اجرا می‌کنم. اجرای خبر 14 و 21 هم با من است. در شبکه اول هر روز بدون استثنا اجرا دارم.

هر شب در شبکه 3 بخش ورزشی اخبار شبانگاهی را می‌گویم. برخی بخش‌ها را هم یک روز در میان می‌روم.

به نظر شما 2 حرفه گویندگی و مجریگری چه وجوه اشتراک و تمایزی با هم دارند؟ شما کدام حرفه را بیشتر می‌پسندید؟

اینها هر کدام تعریف خودشان را دارند. در تعریف‌های قدیمی ‌مجری باید این توانایی را داشته باشد که هم خوب حرف بزند و هم حرف خوب بزند. گوینده باید بتواند خوب حرف بزند. نیازی نیست که او حرف خوب بزند. چون آن حرف خوب را برایش می‌نویسند.

کار مجری‌ها نسبت به ما تخصصی‌تر است. چون خودشان موضوع را انتخاب می‌کنند و درباره‌اش صحبت می‌کنند، اما امروزه این تعریف‌ها قدیمی ‌شده‌اند. به نظر من کار گوینده به مراتب سخت‌تر از کار یک مجری است.

مجری می‌تواند با جمله‌ها بازی کند تا منظورش را برساند. اما گوینده تحت فشار زمانی و مکانی است. گوینده نمی‌تواند یک ساعت صحبت کند. باید آن قدر توانایی داشته باشد که در 90 ثانیه خبر، مثلا خلاصه اتفاقات بحران لیبی را بگوید. هر کدام از این حرفه‌ها یک‌سری سختی‌های خاص خودش را دارد. من هر دویش را دوست دارم. مجریگری را به این خاطر دوست دارم که می‌توانم خودم باشم. وقتی گوینده‌ام دارم متن یک نفر دیگر را می‌خوانم.

برای این که بتوانید به قول خودتان خوب حرف بزنید چه تمرین‌هایی را انجام می‌دهید؟

یک‌سری توانایی‌های انسان‌ها ذاتی است. یک گوینده باید یک‌سری ویژگی‌های چهره‌ای و صوتی را داشته باشد. بقیه‌اش با تمرین به دست می‌آید. من روی فراز و فرودهایم زیاد کار می‌کنم. اینها یک‌سری تمرین‌های تخصصی هستند. به نظر من برای خوب حرف زدن اول باید خوب بشنوی. باید خوب از کلام دیگران اطلاعات جمع کنی تا خروجی مناسبی داشته باشی.

در حال حاضر قصد ندارید در کنار گویندگی اجرای برنامه‌های ورزشی یا گزارشگری را هم تجربه کنید؟

3 سال پیش که مشهد زندگی می‌کردم همزمان هم برنامه تهیه می‌کردم و هم گزارشگر بودم. از وقتی آمدم تهران کارم جدی‌تر و تخصصی‌تر شد. الان اینقدر سرم شلوغ است که به کارهای عادی خودم هم نمی‌رسم.

من خیلی دارم خبر می‌خوانم. خودم هم خسته شدم. احساس می‌کنم خودم برای خودم تکراری شده‌ام. بعد از رفتن حمید محمدی من یک نفره خبر می‌خوانم. من دوست دارم تعداد اجراهایم نرمال باشد. وقتی اجراهایم زیاد بشود بیننده خسته می‌شود. خودم هم تکراری می‌شوم.

خبر‌ها را خودتان تولید می‌کنید یا فقط خواندنش با شماست؟

قاعده‌اش این است که ما دبیرگوینده باشیم. یعنی خودمان خبر را تولید کنیم و بخوانیم. اما به خاطر این که شیفت‌های کاری من خیلی زیاد است، از دبیری معاف شده‌ام. من در طول ماه بالغ بر 200 شیفت در تلویزیون اجرا دارم. در ایران گوینده‌ای نداریم که این تعداد شیفت کار کند. من هر روز به طور میانگین در 8 بخش خبری، اجرا دارم.

نمی‌شود یک بخش را بخوانید و همان برنامه ضبط شده در چند تا بخش تکرار شود؟

نه. چون خبر باید تازگی داشته باشد. من ممکن است همان خبر صبح را شب هم بخوانم. اما این طوری که ضبطی باشد اصالت خبر زیر سوال می‌رود. خبر باید زنده خوانده شود.

گویندگان خبر، ساعت به ساعت لباس‌هایشان را عوض می‌کنند. شما دقیقا چند دست کت و شلوار در خانه و اداره دارید؟

چون تعداد شیفت‌هایم زیاد است سعی می‌کنم متنوع لباس بپوشم. حدود 10 دست کت و شلوار در خانه دارم. 8 دست هم در کمد اداره دارم. نزدیک به 30 دست پیراهن هم دارم.

‌به نظر شما گوینده ورزشی نسبت به دیگر گویندگان باید چه ویژگی‌های متمایزکننده‌ای داشته باشد؟

من در رابطه با خودم می‌توان نظر بدهم. من دوست دارم اجرایم پرنشاط باشد. بیننده باید از خبرخواندن گوینده ورزشی لذت ببرد.

این نشاط چگونه منتقل می‌شود. مثلا اگر ایستاده خبرهایتان را بخوانید اجرایتان پرنشاط‌تر می‌شود؟

حامد غفاری: ما اگر می‌خواهیم مخاطبمان را حفظ کنیم باید خبرهای ورزش‌های کم‌مخاطب را هم بخوانیم. ما مثل فروشگاهی هستیم که باید جنس‌مان جور باشد. یعنی اگر آبمیوه می‌فروشیم باید در کنارش کیک هم داشته باشیم و گرنه مخاطب به سراغ رقبای دیگر می‌رود

من هم ایستاده اجرا کردم و هم نشسته. انتقال نشاط فقط از طریق زبان صورت نمی‌گیرد. با نشاط اجرا کردن به معنای صرفا تکان‌دادن دست‌ها نیست. نشاط باید در چهره خودش را نشاط بدهد. من باید یک خبر را بفهمم و آن را با انرژی برای دیگران بخوانم. خبرهای ورزشی خودشان ذاتا پرهیجان هستند. میمیک صورت ما می‌تواند هیجان و نشاط را منتقل کند.

حالا اگر با خبری مواجه شدید که کسل‌کننده بود آن را چطور می‌خوانید؟ مثلا اخبار مربوط به مسابقات شطرنج که خیلی هیجان ندارند چطور باید خوانده شوند؟

من نمی‌توانم به خبرها نشاط کاذب بدهم. من خودم همیشه یک اصلی را رعایت کرده‌ام. سعی کرده‌ام از شروع تا پایان گویندگی، حالت لبخند را در چهره‌ام حفظ کنم. بازخوردهایی که از بیننده‌ها می‌گیرم نشان می‌دهند که لبخندهایم را دوست دارند.

با تلفظ اسامی ‌دشوار خارجی مشکلی ندارید؟

اوایل خیلی مشکل داشتم. اما یک گوینده هر چقدر هم که بی‌استعداد باشد در اثر تکرار این اسامی‌ را یاد می‌گیرد. من خودم سعی می‌کنم وقتی به اسم‌های جدید می‌خورم تلفظ لاتینش را از اینترنت پیدا کنم.

می‌گویند محاوره‌گویی مجریان و گویندگان به زبان معیار آسیب می‌زند. نظر شما چیست؟

خیلی از اساتید ادبیات مخالف روند خبرخوانی فعلی هستند. آنها می‌پرسند که چرا ما گویندگان داریم شکسته‌خوانی را رواج می‌دهیم. چرا داریم محاوره‌گویی می‌کنیم. من خودم موافق زبان محاوره هستم. منتها به شرطی که به لوده‌گویی نکشد. این دو تا خیلی با هم فرق دارند. من و شما الان داریم به زبان محاوره حرف می‌زنیم. من به شما نمی‌گویم «خواهد شد» و «باید برویم» و «چه شده است»‌ و «بخوانیم» و... .

من خیلی راحت با شما حرف می‌زنم. اگر بخواهیم سنتی و خشک برخورد کنیم صمیمیت را از دست می‌دهیم. زبان مردم ما زبان محاوره است و ما هم باید مثل مردم صحبت کنیم.

ذائقه مخاطب ما فرق کرده است. ما ملزم به شرکت در یک مسابقه هستیم. اگر بخواهیم بر شیوه‌های سنتی‌مان پافشاری کنیم شکست می‌خوریم. باید بدون تعارف حقیقت را قبول کنیم. من برای همه اساتید ادبیات احترام قائلم. اما ما خبر را برای 5 درصد اساتید ادبیات نمی‌خوانیم. خبر را برای همه مردم پخش می‌کنیم. عامه مردم ما دوست دارند خبرها راحت خوانده شوند.

متنی که به دست شما می‌رسد عامیه نوشته شده یا نوشتاری؟

متن نوشتاری است. من خودم متن را نرم می‌کنم. خبر یک کلیتی دارد که به ادبیاتش برمی‌گردد. عنصر دیگر خبر موضوع آن است. خبرنگاران ما محتوای خبر را شیرین می‌کنند. به خبر در نوشتار حالت داستانی می‌دهند. همان خبر نوشتاری را ما گویندگان موقع خواندن نرم می‌کنیم. این نکته به هنر گوینده برمی‌گردد که چطور هنگام خواندن متن را صمیمی‌تر کند.

به نظر شما خواندن اخبار ورزشی در تلویزیون به کدام جنبه از کارکردهای رسانه مربوط می‌شود و انعکاسش چه اهمیتی دارد؟

در جامعه امروز به ورزش فراتر از یک تفریح نگاه می‌شود. ورزش می‌تواند جنبه‌های اجتماعی، اقتصادی و آموزشی داشته باشد. هیچ پدیده‌ای به اندازه ورزش پتانسیل فرهنگسازی ندارد. اسمی‌ که روی پیراهن یک بازیکن نقش می‌بندد بمراتب بیشتر از یک فیلم تبلیغاتی تاثیرگذار است.

به نظر می‌رسد خبر برخی رشته‌های ورزشی مخاطب زیادی ندارد. چرا این‌گونه خبرها را پوشش می‌دهید؟

در کشور ما ورزش تنیس خیلی رواج ندارد. اما ما خبرهای مربوط به این ورزش را می‌خوانیم. چون تعداد کمی‌ مخاطب داریم که دنبال خبرهای این رشته هستند.

ما اگر می‌خواهیم مخاطبمان را حفظ کنیم باید خبرهای ورزش‌های کم‌مخاطب را هم بخوانیم.

ما مثل فروشگاهی هستیم که باید جنس‌مان جور باشد. یعنی اگر آبمیوه می‌فروشیم باید در کنارش کیک هم داشته باشیم. و گرنه مخاطب به سراغ رقبای دیگر می‌رود.

شما مدت زیادی در سیمای خراسان رضوی مشغول به فعالیت بوده‌اید. به نظرتان فضای کاری گویندگان و مجریان در تهران و شهرستان چه تفاوت‌هایی دارد؟

فضای کاری مشهد و تهران با هم قابل مقایسه نیست. فضای کاری در شهرستان‌ها محدود است و گوینده مجالی برای نشان‌دادن خودش ندارد.

در یک مسابقه اتومبیلرانی اگر راننده توانایی داشته باشد می‌تواند در پیست اصلی خودش را نشان بدهد. شوماخر وقتی می‌تواند جهانی شود که خودش را از مسابقات محلات آلمان بالا بکشد. او نیاز دارد که در فضای حرفه‌ای‌تری کار کند.

من توانستم به خواسته خودم برسم. چون از همان اول می‌دانستم چه راهی را باید بروم. من به یک جمله‌ خیلی اعتقاد دارم. برای کشف اقیانوس‌های جدید باید جرات ترک ساحل آرام خودمان را داشته باشیم. من کارم را در شبکه استانی خراسان جدی گرفتم. اصلا برایم مهم نبود که دارم در شهرستان کار می‌کنم. در ضمن من همیشه سعی کردم خودم باشم. نمی‌خواستم ادای گوینده‌ای را دربیاورم. برخی‌ها در مراکز شهرستان فکر می‌کنند چون طرف در تهران اجرا می‌کند، پس اجرای برتری دارد. به نظر من توانایی گوینده‌های شهرستان‌ها خیلی زیاد است. دلیلی ندارد از تهرانی‌ها تقلید کنند.

احسان رحیم‌زاده 
گروه رادیو و تلویزیون

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها