ماجرای زندان ابوغریب

1- موسسات خبری در اغلب کشورهای دنیا به نحو وسیعی عکسهایی را از رفتار خشونت بار نظامیان امریکایی و انگلیسی با زندانیان عراقی منعکس کرده و می کنند.

کد خبر: ۴۰۷۸۱

نکته قابل توجه در این زمینه پوشش وسیعی است که این مساله در امریکا و انگلیس پیدا کرده است و هر روزه عکسهای وقیح تری به دست رسانه ها می رسد و منتشر می شود.
از آنجا که سانسور خبر وقایع تحت عنوان «پاسداری از امنیت ملی» در غرب و بخصوص در امریکا سابقه دارد و در جنگهای خلیج فارس یا انفجار نیویورک و...به نحو روشن و بی پرده ای عمل شده است ، این پرسش به ذهن انسان خطور می کند که چرا دولت امریکا مانع پخش این تصاویر نمی شود و از به اصطلاح «درز» کردن نمونه های جدید نیز چندان ناراحت به نظر نمی رسد؛ و از آن فراتر، در یک زندان نظامی چه کسی و چگونه این چنین به ثبت وقایع تاریخی پرداخته است؛
2- البته در فرهنگ امریکایی ، خشونت موضوع تازه ای نیست و در تجربه امریکایی برای زندگی لکه های سیاه فراوانی دیده می شود.
زندان های امریکا همواره محل وقوع جنایت های مکرر و مستمر بوده است ، منتها از شانس خوب آنها سیاستمداران غربی انساندوست که با حادثه زهرا کاظمی چنان برخروشیدند که طنین آن در داخل ایران هم قابل توجه بود ، در مورد جنایات زندان های امریکا ، کانادا و انگلیس احساس خطر نمی کنند؛ اما از تمامی این جهات که بگذریم ، به نظر من دولت امریکا خود در تهیه عکسها و پخش آنها نقش عمده ای داشته و دارد! دلیل این امر هم چندان پیچیده نیست : نظامیان امریکا با مقابله روبه گسترش ملت عراق روبه رو شده اند و لذا از خود پرسیده اند: «این ملت در زمان صدام کجا بودند و چرا قیام نمی کردند؛» پاسخی که دولتمردان امریکایی به این پرسش می دهند ، از این قرار است : «زیرا مردم عراق از حجم وسیع خشونت که توسط عناصر بعثی اعمال می شد ، ترسیده بودند و بنابراین جرات مقابله و مخالفت نداشتند.»
آن گاه امریکایی ها نتیجه می گیرند که : علت عدم ترس امروز ملت عراق از قوای امریکا این است که امریکایی ها با شعار قانون ، دمکراسی و حقوق بشر وارد شده و مردم عراق ظاهرا تا حدی باور کرده اند.
پس باید هر چه زودتر به عراقی ها فهمانده شود که امریکایی ها هم خشن هستند و اگر افرادی را زندانی کنند ، روزگار آنان بهتر از زندان صدام نخواهد بود و از قتل هم به هر میزان که باشد ابا ندارند! بنابر این مردم عراق باید از قوای امریکایی بهراسند و مانند دوره صدام خاموش و منفعل باشند.
به نظر من فکری از نوع فوق ، پشت طرح افشای خشونت در زندان های امریکایی عراق قرار دارد.
3- پروژه «صدامی کردن» عراق از این هم فراتر است . حدود یک ماه پیش ، حاکم امریکایی اعلام کرد که کاخ سفید سیاست دور نگهداشتن عناصر بعثی از مناصب حکومتی را کنار گذاشته است و آنان را به مشارکت در اداره امور عراق تشویق می کند.
نکته جالب تر استدلال اعلام شده برای این تغییر سیاست است ؛ حاکم امریکایی می گوید به هر حال الیت های بعثی رژیم صدام توانسته اند به علت دسترسی به امکانات ، تحصیلات عالیه بهتری داشته باشند ، لذا نباید عراق از این نیروی انسانی قابل توجه محروم بماند! ظاهرا حاکم بی لیاقت و هرزه امریکایی فرصت مرور شرایط و امکانات انسانی ملت عراق را پیدا نکرده است تا بفهمد که بدنه اصلی و درس خوانده و کارآمد ملت عراق همه مغضوب و مطرود دولت بعثی بوده اند و چه فضاحتی برای سیاستمداران واشنگتن ثبت شده است که در قرن بیست و یکم میلادی این مغزهای رنجور و مهجور همان برهانی را در توجیه سیطره به کار می برند که 2000 سال پیش هم نظام های خودکامه سلطنتی آن را تناول می کردند.
4- رسوایی سیاست امریکا در عراق از اینها هم فراتر است آنها به نام نجات ملت عراق از استبداد و ظلم صدام و رژیم بعثی وارد عراق شدند و اکنون برای ماندن در عراق باید خود را «شبیه صدام» جا بزنند! زمانی که امپراتوری شوروی سابق فرو می ریخت ، سوال مهم این بود که چرا و چگونه با این همه قدرت نظامی و سازمان سیاسی از هم متلاشی می شود؛ غربی ها مدام می گفتند: «چون آنان اقتصاد بازار آزاد و دمکراسی لیبرال نداشتند».
بنابراین تز امپراتوری امریکایی غربی می بایست بدون چالش دایمی و ابدی باشد ، اما ناکامی های پیاپی دولت امریکا در جهان و متعاقبا پناه بردن این حکومت به «زورمداری صرف» بوضوح نشانه های شکاف و از هم گسیختگی را در این امپراتوری آشکار کرده است.
باشد که در آینده ای نه چندان دور مردم دنیا سخن آن پیر فرهیخته را بفهمند که در آستانه سقوط امپراتوری شوروی هشدار داد که مبادا علت این واقعه را در دور بودن از نظام غربی بدانیم ، بلکه علت سقوط آنان و یا هر قدرت دیگری ، ستیز بی امانی است که با «راه خدا» کردند.