همسرم پنهانکاری می‌کرد

توو همسرت چند سال بود با هم زندگی می‌کردید؟

حدود 30 سال شاید هم بیشتر. به هر حال زندگی خوبی داشتیم.

بله من چند فرزند دارم و آنها هم شاکیان پرونده‌ام هستند. البته از آنها گله‌ای ندارم چون مادرشان را کشته‌ام و حق دارند که از دست من ناراحت باشند.

او را کشتم چون حالت عادی نداشتم. همسرم زن خوبی بود و ما هیچ مشکلی با هم نداشتیم، اگر در حال عادی بودم هرگز این کار را نمی‌کردم.

نمی‌دانم. شاید به خاطر مشکلات روحی بود. چند شب بود نمی‌توانستم بخوابم و به همین دلیل حالم بد بود.

مدت‌ها بود که مشکلات روحی و عصبی داشتم. نمی‌دانستم چرا اینطور شدم. البته در دوران جوانی‌ام مشکلات روحی داشتم اما هیچ وقت حاد نشده بود. شاید چون پا به سن گذاشته بودم این‌طور شده بود.

به همسرم گفته بودم که من را پیش دکتر ببرد اما نمی‌برد. گفتم برایم دارو بخر که البته نمی‌دانم این کار را کرد یا نه، چون قبل از این‌که از او بپرسم درگیر شدیم و من او را کشتم.

نمی‌دانم چه شد. در حال حاضر به یاد ندارم. اگر واقعیت را می‌خواهید من این کار را کردم اما یادم نیست که چطور و چرا.

بله من در اتاق پشتی خوابیده بودم. بعد از دوشبانه روز توانستم راحت بخوابم و خواب عمیقی هم داشتم.

آن‌طور که به یاد دارم این اختلافات به خاطر رفتارهای همسرم بود. او این اواخر به حرف‌های من گوش نمی‌کرد و من بشدت از این کارش ناراحت می‌شدم.

نمی‌دانم چه شده بود. او دوست داشت که فرد مستقلی شود و به من می‌گفت که دوست دارد برای خودش زندگی کند. کارهایی می‌کرد که من درجریان نبودم. او دیگر از گفته‌های من پیروی نمی‌کرد و من هم عصبی می‌شدم.

همه این حرف را می‌زدند اما من این‌طور فکر نمی‌کنم. او همیشه به حرف‌های من گوش می‌کرد و آن طور که من می‌خواستم زندگی می‌کرد. اما این اواخر سرپیچی می‌کرد. او می‌گفت که نمی‌خواهد مثل قبل زندگی کند و زن حرف‌گوش‌کن گذشته باشد.

چون این اواخر خیلی به من دروغ می‌گفت. هیچ وقت به من نمی‌گفت که چه کار می‌کند. از وقتی بچه‌ها بزرگ شده بودند او دیگر روزها در خانه نمی‌ماند. البته من بعد از مدت‌ها این موضوع را فهمیدم. البته بهتر است بگویم بعد از سال‌ها فهمیدم همسرم روزها در خانه نیست.

او کار می‌کرد. متاسفانه همه می‌دانستند بجز من و این موضوع خیلی ناراحتم کرد.

شاید به این دلیل که فکر می‌کرد من اجازه نخواهم داد به کارش ادامه دهد. به همین دلیل هم پنهان کرد و موقتی شنیدم همه می‌دانند و تنها کسی که از این ماجرا بیخبر بوده منم، خیلی عصبی شدم. من شوهر او بودم.

دوست نداشتم همسرم کار کند این حق من بود. قانونا هم این حق به من داده شده است. بنابراین نمی‌توانستم اجازه بدهم که او کار کند.

حدود یک ماه قبل از این حادثه. یک روز به طور اتفاقی به خانه آمدم و متوجه شدم که او در خانه نیست و وقتی آمد متوجه شدم که او سرکار می‌رود.

بعد از این‌که فهمیدم همسرم کار می‌کند متوجه شدم او با دایی‌اش کار می‌کند. وقتی فهمیدم همه فامیل می‌دانند و من نمی‌دانم بیشتر عصبی شدم.

او بشدت تحت حمایت خانواده‌اش قرار داشت و با پولی که به دست آورده بود خانه‌ای هم خریده بود. هرچه بیشتر در مورد همسرم می‌فهمیدم بیشتر ناراحت می‌شدم و همین موضوع هم مرا عصبی کرده بود.

او می‌خواست از من جدا شود. او دیگر مرا دوست نداشت و سعی می‌کرد با این کارها کم کم مستقل شود و دیگر احتیاجی به من نداشته باشد.

خیلی مراقب خانواده‌ام بودم و گاهی برای این‌که جلوی اشتباهات آنها را بگیرم با او دعوا می‌کردم. همسرم این کارهای مرا به حساب عصبانیت من می‌گذاشت. در تمام این سال‌ها نفهمیدم چطور شد که همسرم از من دور شد.

نمی‌دانم شاید به این خاطر که مادرشان مهربانتر بود و بیشتر از من روی آنها تاثیر می‌گذاشت و پشت سر من بد می‌گفت.

نه این‌طور نیست. سختگیری‌های من به خاطر این بود که زندگی‌ام را حفظ کنم.

اگر او با کارهایش باعث نمی‌شد که من دگرگون شوم و آن‌طور بی‌خوابی به سرم بزند قطعا حالا زنده بود و من این‌طور عذاب نمی‌کشیدم. همسرم دیگر حاضر نبود که من را تحمل کند.

آن روز از سرکار به خانه رفتم. خیلی خسته بودم. دو شب بود که نخوابیده بودم و این بی‌خوابی به خاطر رفتار همسرم بود. به خانه آمدم از او دارو خواستم به یاد ندارم چه جوابم را داد. اما یادم می‌آید که خیلی عصبی بود و با هم دعوا کردیم و من او را کشتم.

ساتور داشتم. چون قصاب بودم به او گفتم که اگر به حرف‌هایش ادامه دهد می‌زنمش. حرفم را باور نکرد. فکر می‌کرد باز هم فامیل‌هایش پیشش هستند. سرم فریاد می‌زد و اعصابم را خرد کرده بود. ساتور را برداشتم و سمتش رفتم و بر بدنش کوبیدم. غرق خون شد و من اتاق را ترک کردم.

در این مورد نمی‌توانم توضیح دهم. چون در حالت طبیعی نبودم. به یاد ندارم که چه شد و چند ضربه زدم. فقط به یاد دارم که او را زدم و وقتی روی زمین افتاد آنجا را ترک کردم.

به آرامش رسیده بودم. راحت شدم. انگار داروی آرامبخش خورده بودم. خیلی راحت در اتاق پشتی خوابیدم و آنقدر این خواب عمیق بود که به سختی بیدار شدم.

بچه‌هایم مرا بیدار کردند. آنها به سراغم آمدند و گفتند که چرا مادر را کشتی و در حالی که شیون می‌کردند من را بیدار کردند. من هم بدون این‌که مقاومتی کنم خودم را تسلیم ماموران کردم.

آنها در جلسه دادگاه شرکت نکردند و درخواست قصاص خود را در دادسرا به بازپرسی ارائه دادند. فکر می‌کنم از این‌که با من روبه‌رو شوند ناراحت می‌شوند. خیلی ناراحتم که این کار را کردم و دوست دارم این موضوع را درک کنند.

برای من هم سخت بود که همسرم را بکشم. اصلا غیر قابل باور بود. تمام کارهایی که می‌کردم برای خوشبختی همسر و فرزندانم بود. من کار می‌کردم و همه توانم را برای تامین هزینه‌های زندگی‌ام می‌گذاشتم. این‌که همسرم چنین کاری با من کرد خیانت بزرگی بود.

ای‌کاش بچه‌هایم این موضوع را می‌دانستند و شرایط مرا درک می‌کردند. آنها باید متوجه شوند که چه اتفاقی افتاده است و باید قبول کنند که مادرشان اشتباه کرده. همچنین باید قبول کنند که من هم مشکل داشتم و فشارهای شدید روحی که تحمل می‌کردم من را به اینجا کشاند. اگر فرد سالمی بودم هرگز چنین کاری نمی‌کردم. عذرخواهی می‌کنم و درخواست دارم که مرا ببخشند و کمکم کنند تا با این ماجرا کنار بیایم.

مرجان لقایی