مادر و خرمشهر، واژه‌های مقدس

چه امر مقدس دیگری وجود دارد که اعتقاد به آن نیازمند پایبندی به دین و مذهب و مسلک خاصی نیست و حداقل هم‌نسلی‌های ما آن را از نزدیک درک و لمس کرده‌اند. بعدها که در مقاطع مختلف با تصاویر و خاطرات روزهای جبهه و جنگ که در تلویزیون و جاهای دیگر پخش می‌شد برخورد کردم احساس می‌کردم پاسخ سوالم را یافته‌ام و توانسته‌ام پس از مادر، دومین واژه مقدس را از این نسخ پیدا کنم. هنوز هم هر وقت که مبهوت مستندهای به یادگار مانده از دوران جنگ می‌شوم و موسیقی روایت فتح همچون نوایی سحرآمیز از خود بی‌خودم می‌کند بیشتر مطمئن می‌شوم که توانسته‌ام پاسخ دیگری برای این پرسش بیابم. هنوز هم هر گاه در فیلم‌های مستند جنگ مردانی را می‌بینم که فارغ از تقید‌های زمینی و طایفه و عشیره، همگی با ظاهری ساده و خاک‌آلود، بدون هیچ چشمداشتی چه مرارت‌هایی را به جان خریدند و جانشان را بر سر دفاع از آرمانشان گذاشتند بیشتر مطمئن می‌شوم که رزمندگان یکی دیگر از مقدساتی هستند که لااقل نسل ما توانست آنها را درک کند. هنوز هم وقتی از محمد جهان‌آرا و دیگر شهدای جنگ نام برده می‌شود ته دلم به شجاعت آنها غبطه می‌خورم... نمی‌دانم اگر آن روز در آن بحثی که با دوستم داشتم به جای واژه مادر از رزمندگانی یاد می‌کردم که 8 سال جنگیدند، آیا قداست آن با همان سرعت از سوی او پذیرفته می‌شد یا خیر؟ اما مطمئنم کم نیستند کسانی که با من در این نظر هم عقیده‌اند و بر قداست شهیدان جنگ و خاک خون‌آلود خرمشهر گواهی می‌دهند.

روز مادر و روز آزادسازی خرمشهر نیز اگرچه در نگاه اول سنخیتی با یکدیگر ندارند، اما تلاقی این دو روز می‌تواند بهانه ای باشد برای پاسداشت دوباره این دو امر مقدس.

حسین نیک‌پور / گروه سیاسی