دکان داوود

در جنوب شرقی سرپل ذهاب جاده‌ای هست به نام انزل که تقریبا 100 متر با جاده اصلی که این شهر تاریخی را به کرمانشاه متصل می‌کند، فاصله دارد.

وقتی در جاده انزل حرکت کنید و 3 کیلومتر از سرپل ذهاب دور شوید به دکان داوود می‌رسید که در واقع آرامگاهی باستانی یا بهتر بگوییم «گوردخمه‌ای» است که بر فراز صخره‌ها تراشیده شده است.

برخی گفته‌اند این آرامگاه متعلق به آستیاگ آخرین پادشاه ماد و پدربزرگ کورش هخامنشی است و از آنجایی که باستان‌شناسان تاریخ بنای آن را اوایل دوره هخامنشیان تخمین زده‌اند، این باور چندان دور از واقعیت به نظر نمی‌رسد.

این آرامگاه تزئینات و ایوان زیبایی دارد و در دو طرف ورودی مقبره بقایای 2 ستون دیده می‌شود که بدنه ستون‌ها به مرور زمان از بین رفته و تنها پایه‌ها و سرستون‌ها باقی مانده‌ است. پشت ایوان اتاق بزرگی قرار گرفته با 5 تاقچه. کف این اتاق در نیمه سمت چپ، قبری دیده می‌شود به شکل بیضی که هیچ مشخصاتی ندارد. آرامگاه دکان داوود برای خیلی از اهالی، مکانی مقدس است.

آنها پای برهنه به زیارت آنجا می‌روند و نذوراتی می‌برند که جای آن نذرها روی تاقچه‌های اتاق است. در واقع نام دکان داوود بیشتر از سوی این معتقدان به کار می‌رود، چراکه داوود نام یکی از 7 شخصیت مقدس و مینوی در باورهای آنان است و این مکان را منسوب به این شخصیت می‌دانند.

حدود 8 متر پایین‌تر از این گوردخمه نگاره‌ای در یک قاب مستطیل شکل حک شده است که تصویر مرد تمام قدی را به صورت نیم رخ نشان می‌دهد. این مرد بلند بالا، ردایی به تن دارد و کلاه لبه‌داری به سر گذاشته است.

پوشش او بویژه با آن کلاه که گوش‌ها و پشت گردن او را پوشانده، بسیار شبیه به مردان دینی است.

یک دست او به حالت نیایش بالا گرفته شده و با دست دیگرش چوبی را نگه داشته که عموما روحانیان زرتشتی هنگام انجام مراسم آیینی از آن استفاده می‌کنند و به آن بَرسُم می‌گویند.

این نگاره از بنای گوردخمه آستیاگ جوان‌تر است و کارشناسان آن را متعلق به دوره سلوکی (یعنی حد فاصل میان فروپاشی هخامنشیان تا اسقرار اشکانیان) می‌دانند.

برخی معتقدند از آنجا که آستیاگ پادشاه خونریز و ستمگری بوده، این نقش برجسته را یکی از نوادگانش برجای گذاشته تا به این ترتیب اسباب بخشوده شدن جد خود را نزد خداوند فراهم کند. به هر حال نباید فراموش کرد، اگر همه آنچه که در میان مردم رایج است، ارزش تاریخی نداشته باشد، مطمئنا ارزش فرهنگی زیادی دارد.

همین باورها مهم‌ترین ابزار کار برای هنرمندان و مردم ‌شناسان است و از همه قابل ملاحظه‌تر آن‌که این اعتقادات سرمایه‌های معنوی کسانی است که به آنها باور دارند.

بنابراین وقتی از صخره کل‌داوود پایین می‌آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد دل آن زائر پاک که به آیین بزرگان، میزبان شما بوده است.