این صدا را بشنوید

امروزه اهالی این خطه، تنبوری را در خانه خود نگاه می‌دارند و نواختن و پاسبانی از این ساز را به فرزندان خود آموزش می‌دهند. به درستی چنین عناصر و مولفه‌های فرهنگی ـ هویتی، می‌تواند برای گردشگران جذاب و زیبا باشد. شاید به لحاظ فرهنگی، آنها از ارائه یا نواختن آن در هر محفل و پیش هر کسی خودداری کنند و به نوعی مقاومت از خود نشان ‌دهند، اما بدون شک این مردمان خونگرم، از داشتن مخاطبانی آگاه و ایجاد بسترهای مناسب برای نواختن و ارائه هنر خود استقبال خواهند کرد.

برخی پژوهش‌های صورت گرفته درباره ساز تنبور، قدمت آن را 6 هزار سال ذکر کرده‌اند. محققان برای اثبات این نظریه به مجسمه‌ای اشاره می‌کنند که در حین حفاری‌های صورت گرفته در شوش به دست آمده است. این مجسمه 2 مرد را نشان می‌دهد که در دست یکی از آنها ساز تنبور دیده می‌شود. البته اگر به این ادعا هم استناد نشود، باز هم قدمت تنبور به پیش از دوران اسلامی بازمی‌گردد.

ذکر این نکته لازم است که ساز تنبور تنها منحصر به غرب کشور و کرند غرب نیست؛ این ساز در حال حاضر، بین قومیت‌ها و ملل گوناگون، با نام‌هایی همچون دومبرا، چونگور، تونبره، تنبورا، تامبور و تنبور رایج است، اما سازی که در غرب ایران نواخته می‌شود به تنبور تیسفونی شهرت دارد و دارای یک کاسه گلابی شکل با دسته‌ای بلند است. معمولا تنبور تیسفون 12 الی 14 پرده دارد. از رایج‌ترین و مشهورترین مقام‌های ساز تنبور می‌توان به: شیخ امیری، سحری، عابدینی، باباناوسی، ساروخانی، طرز، قه طار (قطار)، شاه خوشین، جلو شاهی، فه تاح پاشایی (فتاح پاشایی) و هل پرگه اشاره کرد.

هر چند در حال حاضر شاهد برخی تغییرات در مظاهر فرهنگی شهر و روستا هستیم، اما ساز تنبور هنوز جایگاه و پایگاه خود را در خانه‌ها و باور مردمان کرند غرب و دیگر مناطق کردنشین حفظ کرده است. از این روی اهمیت دادن به این مولفه و تقویت آن می‌تواند این منطقه را سرآمد و حتی به عنوان قطب ساز تنبور به جهانیان معرفی کند؛ چنین کاری علاوه بر اثرات فرهنگی متعدد، خیل مشتاق گردشگر را به آن دیار رهنمون می‌شود و این یعنی رونق فرهنگی و اقتصادی منطقه و ساکنان بومی کرند.