از قابله تا ماما

کم‌کم پزشکانی با تخصص زنان و زایمان به ایران آمدند و به این فکر افتادند تا زمینه گسترش این فن به عنوان یکی از شاخه‌های علم پزشکی را فراهم آورند.

پس از گذشت 10 سال، اولین آموزشگاه عالی مامایی سال 1308 و با اعطای مدرک معادل لیسانس به عنوان یکی از شعب مدرسه طب آغاز به کار کرد. سال 1313 دانشگاه تهران تاسیس شد و سپس دانشکده پزشکی آن نیز افتتاح گردید. چند سال بعد سال 1319 بیمارستان زنان به دانشکده پزشکی ملحق شد. از این آموزشگاه تا سال 1331 جمعا 462 نفر فارغ‌التحصیل شدند. از سال 1335 تا 1358 برنامه آموزشی آموزشگاه به برنامه 5/1ساله پرستاری و مامایی برای لیسانسیه‌های پرستاری تغییر یافت. پس از آن به دنبال 3 سال تعطیلی انقلاب فرهنگی از آغاز سال 1362 با نام ‌مدرسه عالی مامایی‌ شروع به کار کرد و مجددا از ورودی دیپلم به تربیت کاردان و کارشناس مامایی اختصاص یافت. سال 1365 پس از انتقال آموزش گروه‌های پزشکی از آموزش عالی به وزارت بهداشت، دانشکده‌های پرستاری و مامایی تاسیس گردید که در بهمن‌ماه 1368 مصوب شد‌و هم اکنون در تربیت دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد مامایی ارائه خدمت می‌نمایند.

به موازات شکل‌گیری رشته‌های دانشگاهی در کشور، عده‌ای از ماماها در شهریور 1323 کانون مامایی را پایه‌گذاری‌ و شروع به فعالیت کردند. این کانون پس از اتخاذ نام‌های مختلف مانند سندیکای مامایی و جمعیت ماماها سال 1342 با کانون همکاری ماماها که اعضای ‌آن را پرستار و ماماها تشکیل می‌دادند یکی شد و به این ترتیب انجمن تازه‌ای به نام انجمن ماماهای ایران رسمیت یافت. جمعیت مامائی ایران سال 1369 موفق به کسب پروانه فعالیت از وزارت کشور شد و به ثبت شرکت‌ها رسید. جمعیت مامایی ایران از سال 1380 عضویت کنفدراسیون بین‌المللی ماماها را پذیرفته و در کنگره این کنفدراسیون که اواخر فروردین ماه در کشور اتریش برگزار شد، شرکت کرده‌ است.