تهران و ابعاد انسانی توسعه

ظ و صیانت محیط زیست تهران ، مدتهاست مورد بحث و نظر کارشناسان مسائل شهری قرار گرفته است معضلات ناشی از رشد جمعیت و به تبع آن توسعه اراضی همگان را به تعمق در حفظ منابع موجود وامیدارد

کد خبر: ۴۰۲۸

شهر تهران در عین حال که برای ادامه حیات ، نیاز به منابع طبیعی پیرامون خود دارد، از سویی خود باعث اضمحلال و آلودگی منابع مزبور و محیط زیست شده است.واقعیت این است که این شهر برای جمعیتی به این میزان ، طراحی و ایجاد نشده و بین تناسب رشد جمعیت و زنجیره زیست محیطی ، موجب اختلاس در تمامی حلقه های آن شده است . مشکل تامین آب آشامیدنی سالم ، نبود روشهای صحیح جمع آوری و دفع زباله ، فقدان شبکه ها و سیستم های هدایت و دفع فاضلاب ، آلودگی هوا، وجود فعالیت و صنایع مزاحم در جوار مناطق مسکونی و آلودگی صوتی ، نمونه هایی از مشکلات زیست محیطی شهر تهران است . هنوز هیچ منشور تدوین یافته و قانونی ، آثار باقیمانده از طبیعت موجود در تهران و سایر شهرهای بزرگ را حمایت نمی کند و در خلا ناشی از فقدان قوانین ، سوداگران تاخت و تاز بیرحمانه ای بر پیکر محیط دارند. جای تشکیلاتی که بتواند توسعه شهر تهران و صیانت محیط زیست آن را توامان توازن بخشد، خالی مانده است . حتی در محافل ، سمینارها و مراکز علمی به شهرسازی کمتر بها داده می شود. در دهه های گذشته ، نگرانی های ناشی از توسعه شهر و انهدام محیط طبیعی اطراف بافت از حد بحث خارج نشده و در محافل قانونگذاری انعکاس هم نیافته است . جالبتر آن که مراکز و سازمان هایی که به نحوی به این امر اشتغال داشته اند، گاه خود به وجود آورنده مشکلات و بیتوجهی حفظ محیط زیست بوده اند.بهبود کیفیت محیط، مستلزم اتخاذ تدابیر و اقدامات ویژه ای است که زمان و امکانات مادی متناسب می طلبد، با این همه هرگونه تعلل در این جهت ، خسارات جبران ناپذیری )همچون گذشته ( بر پیکر شهر وارد خواهد آورد. مقدماتی از قبیل تغییر الگوی مصرف انرژی بویژه در وسایطنقلیه ، استفاده از سیستم های پیشرفته جمع آوری و بازیافت زباله ، اجرای شبکه هدایت و دفع فاضلاب انسانی ، ایجاد شبکه آمدوشد متناسب ، بهبود خدمات شهری ، توجه به بهداشت روانی شهروندان و توسعه پایدار زیست محیطی ، می تواند در راس برنامه های صیانت محیط زیست شهر تهران قرار گیرد. اگر ناگزیریم به علت نیاز به توسعه ، صنعت و فناوری همطراز با آن را داشته باشیم ، پس چه بهتر که فرهنگ آن را با الگوهای فرهنگی و معیارهای انسانی خودمان مطابقت دهیم . شناخت این ارزشها ما را وامی دارد که به عنوان نمونه در زمینه احداث شبکه اصلی آمدوشد تهران ، تعقل و طراحی مجدد داشته باشیم و با بهادادن به تسهیلات حمل ونقل عمومی ، از عطش و نیاز شهرنشینان به داشتن وسایل نقلیه شخصی بکاهیم . یا بزرگراه ها را به طریقی طراحی کنیم که بافت شهر کمتر مورد تعرض قرار گیرد. این بزرگراه ها که با خود آلودگی هوا و صدا و سایر معضلات زیست محیطی را به داخل بافت می آورند، اکثرا براساس طرحهایی گسترش یافته اند که قدمت آن به بیش از30 سال پیش بازمی گردد. حال آن که امروزه بزرگراه ها می توانند به جای اشغال اراضی و گسستن بافت و فضاهای همگون و ایجاد مرزبندی های متناسب و از میان بردن محیط طبیعی و باغات حاصلخیز، در بالای سطح زمین ادامه یابند و به صورت کمربندی و یا مستقیم مناطق مختلف شهر را به یکدیگر مرتبط کنند.