بیمار تو ، عزیز من!

ممکن است شما به این دلیل که آنها مریض یا مسن هستند، فکر کنید نیازی به توجه یا درمان ندارند؟ شما برای پدر پیرتان که مثلا سابقه بیماری قلبی دارد، دارو نمی‌خرید؟ به او محبت نمی‌کنید؟ او را به حال خودش رها می‌کنید؟ شاید کسانی باشند که سالمندان خانواده‌شان را به حال خودشان رها کرده باشند؛ اما بدون شک پاسخ هر عقل سلیم، صاحب شعور و حس انسانی، به همه این سوالات منفی است. هیچ انسان صاحب درکی به دلایلی مانند سالمندی یا بیماری به نزدیکانش نه‌تنها بی‌توجهی نمی‌کند؛ بلکه در این مواقع همیشه رافت انسانی بیشتر می‌شود.

2ـ به اورژانس 115 زنگ می‌زنید، وضعیت مادر 75 ساله شما که اتفاقا یک سکته مغزی را پشت سر گذرانده، خوب نیست. او سابقه دیابت هم دارد. اورژانس می‌رسد، پله‌ها را بسرعت بالا می‌آید، راهنماییش می‌کنید به بالین بیمار، همین که می‌بیند بیمار شما مسن و با این سوابق بیماری است، رفتارش عوض می‌شود. ظاهرا خدمات او فقط متعلق به گروه سنی غیر از سالمند است. همه جملاتش به این جمله ختم می‌شود که «پیریه دیگه...»!

پدر پیرتان را در بیمارستان بستری کرده‌اید، حالش خوب نیست، از شما کمک می‌خواهد؛ اما کارکنان بیمارستان از پزشک معالج گرفته تا پرستار و کارکنان بخش خدمات رفتارشان نشان می‌دهد که اگر جوانی در کنار تخت پدر شماست و وضعیت مناسبی ندارد، اولویت با پدرتان نیست، حتی اگر به دلایل کمبود نیرو و وضعیت اورژانسی بیمار جوان هم حق با آنها باشد؛ اما پدر شما به همان اندازه برای شما عزیز است که همان جوان برای نزدیکانش.

3ـ در کشور ما هیچ قانون ثبت‌شده‌ای وجود ندارد که براساس آن، بین رسیدگی به بیمار پیر و در حال احتضار و جوان یا کودک بیمار تفاوتی باشد. متاسفانه مسائل اخلاقی هم بیشتر شخصی و نسبی شده‌اند، مثلا اگر در یک مرکز درمانی، پزشک یا پرسنلی از بخش درمان به اندازه کافی به وضعیت یک بیمار مسن توجه نشان دهد، بیشتر به مسائل تربیتی و اخلاق فردی او بستگی خواهد داشت تا حق و حقوق واقعی بیمار که براساس آن پیری یا نزدیک بودن زمان مرگ، در روند درمان تاثیری ندارد.