مرثیه‌ای برای بانوی بزرگوار ،زهرای مرضیه (س)‌

چون خلق شدی در ازل از نور خدایی

افلاک ز اشراق تو گردید منور

آن بانو را رسول‌خدا(ص)‌ پاره تن خود می‌دانست و چه بسیار که از ائمه‌هدی(ع)‌ روایات در بیان مقام شامخ آن حضرت نقل شده است. با این همه چه شد که به فاصله کوتاهی پس از رحلت پیامبر اعظم(ص)‌ آن مصیبت‌ها رخ نمود و عرصه بر آن بانوی بزرگوار چنان تلخ و تنگ گردید که شرح آن تا قیام قیامت نیز کامل نخواهد شد. این مکتوب و مرثیه کوتاه را مراد، اشاره‌ای به چند مورد است.

1 ـ فاطمه زهرا(س)‌ به عنوان یک زن: جامعه آن روز مدینه فاصله زیادی از دوران جاهلیت نگرفته و هنوز هم رگه‌هایی از تفکرات آن دوران را می‌توان به نحوی مشاهده کرد. با طلوع خورشید فروزان اسلام زن مسلمان با زن دوران جاهلیت تفاوت‌های ماهوی پیدا کرد، اما آن گذشته‌ها در برخی چنان رسوبات عمیقی بر جای گذاشته بود که هرگز نمی‌توانستند آن همه عظمت را در قامت بانوی بزرگ اسلام نظاره‌گر باشند و از این رو تا آنجا که توانستند تلاش کردند که با این حربه به مقابله با آن وجود بی‌همتا برخیزند. ابتدا سعی بر خانه‌نشین کردن آن حضرت کردند و چون به خواست خدا نتوانستند، آن‌گاه زخمی عمیق بر پیکر اسلام وارد آوردند.

2 ـ فاطمه زهرا(س)‌ به عنوان دختر رسول‌خدا(ص)‌: پیروزی‌های خیره‌کننده و نفوذ اعجاب‌انگیز رسول ‌خدا(ص)‌ در دل‌های مردم آنچنان بود که برخی بناچار رسالت آن حضرت را پذیرفتند و در نهان همچنان دل در گرو عقاید گذشته خود داشتند. با رحلت رسول اکرم(ص)‌ این فرصت برای آنها پایدار گشت تا همه کینه‌ها و دشمنی‌هایی که با رسول‌خدا داشتند و هیچ‌گاه امکان و مجال بروز آن را نیافته بودند، به یکباره بر سر دختر عظیم‌الشان او وارد آوردند و انتقام کینه‌های ریشه‌دار خود را از آن بانوی مطهر بستاندند.

3 ـ تنهایی فاطمه‌زهرا(س): فاطمه‌زهرا(س)‌ پس از رحلت پدر تنهاست. اگر چه امیرالمومنین علی(ع)‌ در کنار اوست، اما به 2 نکته باید توجه کرد، اول آن که علی نیز تنهاست و خانه‌نشین و دوم و از آن مهم‌تر دفاعی است که فاطمه‌زهرا(س)‌ از حق امیرالمومنین می‌نماید. حضرت به ‌رغم همه فشارها و آزارها و تهدیدها، یک تنه به دفاع از علی(ع)‌ برخاست تا آنجا که جان را نیز بر سر این راه نهاد.

4 ـ‌ فاطمه‌زهرا(س)‌ در مقام معلم ظلم‌ستیزی: آن حضرت به نحوی از مقام و منزلت و شان زن مسلمان آگاهی داشت و این که چه وظیفه سنگینی بر دوش او نهاده شده و این‌چنین است که در دامان خود حسنین(ع)‌ و زینب(س)‌ را پرورش داد که بعدها تاریخ شاهد و نظاره‌گر مبارزه بی‌امان آنان با ظلم و ستم بودند. راهی که هنوز هم پرچم آن در دست فرزندان فاطمه‌زهرا(س)‌ است. اینک بارالها، این ماییم و فاطمه‌زهرا(س)‌، در این ایام اشک‌های خود را نثار قدم‌های مبارک آن حضرت می‌کنیم و از تو می‌خواهیم ما را در راهی که او با عمل خود به آن رهنمونمان کرد، یاری نمایی و چشم و قلبمان را به نور وجود فرزند مطهرش روشن گردانی.

دکتر مهدی کدیور، دانشیار دانشگاه صنعتی اصفهان