شعری از نجمه بنائیان

اگرچه شاید تنها توصیه ما به او برای این شعر پرهیز از اطناب، رعایت ایجاز و البته کمی دقت بیشتر و تجدیدنظر در تقطیع‌هایش باشد.

می‌شنوی؟!

این صدای سوت کشتی‌ها نیست

صدای طوفان نیست

صدای...

همین چند سال پیش

با پدربزرگم

روی همین ماسه‌ها

قدم می‌زدیم

غرق حسی

که پابرهنگی‌مان را / تا ساعت‌ها / از یادمان می‌برد

من / در بزرگ‌ترین صدف شیپوری

فوت می‌کردم /و آواز مرغ‌های دریایی را

می‌نواختم / موج‌ها / با دامنی پر از صدف / می‌چرخیدند

من / می‌چرخیدم / گیج / از نفس که می‌افتادم

می‌افتادم / روی ماسه‌ها

آسمان می‌چرخید / خلیج می‌چرخید

پرنده‌ها... / و پدربزرگ همچنان

خیره مانده بود به خورشید / که داشت

آبی آب را / با خودش می‌برد

*‌

ما / کفش‌هایمان را پوشیدیم

و برای دریا / دست تکان دادیم

برای لنج‌ها / برای جاشوها

برای خلیج... / گفتم خلیج

و جهان / نامت را این‌گونه می‌خواهد

همین‌گونه که بود / همین‌گونه که هست

همین خلیج فارس...

*‌

هیچ‌کس نمی‌داند / پدربزرگم هیچ وقت

مرا ندیده‌! / من

هیچ وقت روی ماسه‌‌ها / قدم نزدم!

ما / هیچ وقت کنار موج‌ها ...

اما / تو که می‌دانی / هر روز / مرغ‌های دریایی

پشت پنجره اتاقم صف می‌کشند / گوش‌ماهی‌ها

سر می‌خورند / می‌ریزند / کناره دیوارها / موج‌ها

پاهایم را قلقلک می‌دهند / و کسی از روی همین نقشه

با دامن سفید صدف / پایین می‌آید

و گیسوانم را می‌بافد / بلند

بلند بلند / کسی می‌گفت

قرار است در شهر / تندیسی از خلیج بسازند...

می‌دانم / بعدش دریا / به تمام خانه‌ها / سر می‌زند

و پرنده‌هایش را / در آسمان کوهستانی شهر /پر می‌دهد

*‌

مهربانی بی‌حدیست با تو / مهربانی بی‌نهایتی

که شیخ‌نشین‌های کوچک را / قدرت درک آن نیست

آنها / که صدای جازها / از گوش‌شان سرریز است

صدای دامن رقاصه‌ها

که پر شده از پولک درهم و دینار...

*‌

مادرم می‌گفت:/ به حق چیزهای نشنیده!

خلیج فارس / تا بوده / خلیج فارس بوده!

بلند شو دختر / این خرده نان‌ها را

پشت پنجره بریز /پرنده‌ها / برگشته‌اند...