با تفنگ قرضی صاحب سهمیه المپیک شدم

قبل از من مه‌لقا جان‌بزرگ در مسابقات جهانی آلمان موفق به کسب سهمیه شده بود و این موفقیت باعث بالا رفتن اعتماد به نفس من هم شد. باید بگویم که بعد از بازی‌های آسیایی گوانگجو تمام توان و تمرکزم را برای این گذاشتم که بتوانم سهمیه المپیک را بگیرم که خوشبختانه در مسابقات جام‌جهانی 2011 سیدنی استرالیا که اوایل فروردین برگزار شد توانستم با ثبت رکورد 399 و 4/0 امتیاز اختلاف نسبت به نفر اول، دوم شوم که به 3 نفر اول سهمیه ورود به المپیک داده می‌شد و به این ترتیب به یک هدف بزرگ ورزشی‌ام رسیدم.

در مسابقات آسیایی با هدف کسب مدال برای رسیدن به افتخار و کسب تجربه به میدان می‌رفتیم چون واقعا جایی بود که باید شایستگی تیراندازی ایران را نشان می‌دادیم اما مسابقات جهانی با بازی‌های آسیایی تفاوت‌های زیادی دارد؛ از نظر تعداد شرکت‌کننده، رکورها و سطح رقابت.

دقیقا من به سطح رکوردها آگاه بودم و می‌دانستم که اگر بخواهم از بین 80 نفر جزو 8 نفر برتر باشم و بعد در فینال موفق شوم چه رکوردی باید بزنم که خوشبختانه موفق شدم، البته ناگفته نماند که اعتماد به نفس تیراندازان ما بعد از بازی‌های گوانگجو بالا رفته و شاید دلیل آن این است که حالا دنیا تیراندازی ما را در بخش بانوان و آقایان باور کرده است.

بعد از بازی‌های آسیایی به خاطر امتحانات دانشگاه مدتی تمرین تعطیل بود اما بعد از آن تمرینات سخت و فشرده‌ای را پشت سر گذاشتم که قرار بود برای آمادگی بیشتر در مسابقات آزاد لهستان و چک شرکت کنیم که به دلیل نداشتن بودجه این اعزام‌ها لغو شد. به هر حال سعی کردم که در مسابقات لیگ و آزاد داخلی تا جای ممکن رکوردهایم را بالا ببرم. اتفاقا در جریان مسابقات همه تعجب می‌کردند که ما در رشته بادی تا این حد سطح رکورد ایران را بالا بردیم.

بله، ما قرار بود 15 روز قبل از شروع مسابقات به سیدنی اعزام شویم که به دلیل نبود بودجه با مشکلاتی مواجه شدیم که با سختی و تاخیر به محل مسابقات رسیدیم. از همه بدتر این که متاسفانه فرودگاه دبی اجازه خروج سلاح‌های ما را صادر نکرد. چون می‌گفتند که ما مجوز حمل سلاح از دبی به استرلیا را نداریم، البته اول قرار شد ما به استرالیا برویم و بعد ظرف یکی، دو روز سلاح‌ها هم برسد که اینطور نشد و مجبور شدیم از فدراسیون تیراندازی استرالیا تفنگ قرض بگیریم که من برای اولین بار در طول دوران ورزش حرفه‌ای‌ام مجبور شدم با تفنگ قرضی مسابقه بدهم.

سلاح شخصی کاملا فرق می‌کند، وسیله‌ای است که تیرانداز پیچ و خم آن را می‌شناسد. مثل این که سوارکار اسب خودش را از دست بدهد، به هر حال هر طور بود سعی کردم بر این اتفاق غلبه کنم. مربی‌ام هم کمک زیادی کرد، تفنگ را طوری تنظیم کرد که شبیه تفنگ خودم باشد، اوضاع بدی بود اما فکر کردم اگر روحیه‌ام را حفظ نکنم تمام تلاش و زحمت این مدت هدر می‌رود که خوشبختانه این‌گونه نشد.

حتما می‌دانید که این سهمیه‌ها برای شخص نیست و به نام فدراسیون تیراندازی است چون تا المپیک هم زمان زیادی باقی مانده است. پس باید سعی کنم این آمادگی را حفظ کنم. دو مسابقه جهانی و یک دور مسابقه قهرمانی آسیا پیش‌رو داریم که باید در تمام رشته‌ها در بخش بانوان و آقایان تعداد سهمیه‌ها را افزایش بدهیم. المپیک میدان بزرگی است و شرکت در آن آرزوی هر ورزشکاری است، چون تا به حال در تیراندازی سهمیه المپیک نگرفتیم نمی‌دانم چطور نفرات اعزامی انتخاب می‌شوند، اما تا آن روز باید همه تلاش کنیم تا تیراندازی بیشتر از این بتواند نام ایران را سربلند کند. بعد از آن هم به موفقیت در المپیک فکر کنیم چون فقط کسب سهمیه مهم نیست.

از این که بانوان زیادی در طول این مدت به ورزش علاقه‌مند شدند و به صورت حرفه‌ای سعی دارند آن را دنبال کنند خوشحالم و امیدوارم این پیشرفت با درخشش در مسابقات بین‌‌المللی مختلف ادامه داشته باشد.

سارا احمدیان 
جام‌جم