کودکان نباید در سفر بخندند؟!!

اما همین پدرها و مادرها وقتی دری به تخته‌ای بخورد و سفری جور شود، از این رو به آن رو می‌شوند و در هیچ بخشی از سفر نظر بچه‌ها را نمی‌پرسند.

برای این که به کجا برویم، بچه‌ها که اصلا نباید نظری داشته باشند؛ همین قدر که جایی می‌روند برایشان کافی است و باید خدا را شکر کنند.

لباس‌ها را مادر جمع می‌کند و پدر با توجه به تجربه‌اش می‌گوید که بهتر است بچه‌ها در آنجا چه چیزی بپوشند و چه چیزی نپوشند!

جالب است در مورد اسباب بازی‌ها که شخصی‌ترین وسیله بچه‌هاست، همین‌گونه رفتار می‌شود؛ بچه‌ها باز می‌شنوند: این که خیلی بزرگه؛ اینو برای چی برداشتی؟ این یکی رو نمی‌یاری‌ها و...

وقتی قرار می‌شود تصمیم بگیرند با چه وسیله‌ای به سفر بروند، باز هم گویا کاری غریب است اگر از بچه‌ها هم سوالی بشود و نظر آنها حداقل شنیده شود!

اما این که چه ساعتی برای حرکت خوب است؛ از مجموعه اختیارات بلامنازع پدر است و در مورد این که غذای بین راه چه باشد؛ مادر تنها پیشنهاددهنده و تصویب‌کننده خواهد بود.

با همه این تفاسیر بالاخره سفر آغاز می‌شود؛ اگر قرار باشد با ماشین شخصی بروند، بچه‌ها معمولا اجازه ندارند روی صندلی عقب بازی کنند.

اگر حرف بزنند، حواس پدر که رانندگی می‌کند پرت می‌شود. اگر بخندند، شاید چرت مادر را پاره کنند.

اگر سفر با اتوبوس انجام گیرد، کار سخت‌تر هم می‌شود و باید تا مقصد سکوت رعایت گردد وگرنه با چشم غره پدر و گاهی نگاه تند مادر مواجه می‌شوند. پس اتوبوس تبدیل به سلولی آهنی اما بزرگ و دسته جمعی و متحرک می‌شود.

در قطار هم وضع چندان بهتر نیست. حرکت در راهروها ممکن است به گم شدن بینجامد و خندیدن و... شاید دیگران را بیازارد و شاید شأن اجتماعی خانواده را پایین بیاورد.

در مقصد هم بچه‌ها کمتر حق دارند بدوند و بازی کنند و بخندند و به قول معروف دلی از عزا درآورند. آنجا هم بچه ساکت بشین، بچه چه خبرته، بچه اینقدر ندو، بچه... دائما شنیده می‌شود. حالا خیلی هم فرق نمی‌کند کجا رفته باشند. کنار دریا یا دل جنگل یا شهری مانند شهر خودشان.

در برگشت هم که اوضاع و احوال مشخص است؛ کم حوصله و خسته شدن والدین و ایضا ته کشیدن پول‌ها و خدای نکرده نخریدن سوغات برای بعضی‌ها و... شرایط را به غایت سخت و شکننده می‌کند.

حالا با همه این حرف‌ها، به نظر شما سفرهابرای دل بچه‌ها و به خاطر آنهاست؟