سهم خود را در بازار جهانی افزایش دهیم

برای حضور هر چه فعال تر در بازار جهانی چاره ای نیست جز آن که کشورهای مختلف و بازار جهانی را براساس مزیت های رقابتی خود تقسیم بندی کنیم.

کد خبر: ۳۹۸۴۷

آموزه های برنامه ریزی استراتژیک و همچنین تجربه به ما می گوید که برای همه کشورها نمی توان به طور یکسان برنامه ریزی کرد و شاید بتوان کشورها و بازار جهانی را در 3دسته عمده تقسیم کرد:
نخست کشورهایی که صاحب فناوری هستند و در این زمینه تجربه دارند. راهبرد ما در برخورد با این کشورها باید کسب دانش و آموختن فناوری باشد. نکته قابل تامل در برخورد با این کشورها ، پذیرش این نکته است که این کشورها در مواجهه با کشورهای در حال توسعه نظیر ایران در پی کسب منافع و بازار برای خود هستند ؛ اما ما نباید برخورد انفعالی داشته باشیم و لذا چاره ای جز ارتقای فناوری خود و انتقال و آموزش آن نداریم.
دسته دوم کشورهایی هستند که توانایی آنها از کشور ما کمتر است. راهبرد ما در برخورد با این کشورها کسب بازار آنهاست و باید با ارائه محصولات جدید ، حضور مداوم و استراتژیک خود را در این بازارها حفظ کنیم.
دسته سوم کشورهایی هستند که با ما همترازند. مثل مالزی ، ترکیه و حتی کره ، آنها نیز مانند ما به دنبال توسعه بازار و توسعه محصول هستند. راهبرد ما در برخورد با آنها باید مبتنی بر ایجاد بازارهای مشترک و تولید محصول مشترک باشد. ضمن آن که اغلب این کشورها نیز به نفوذ در بازار ایران علاقه مندند.
از سوی دیگر یکی از فعالیت های مهم در بحث جهانی سازی ، ساخت بازار جهانی است. از آنجا که شرکای جهانی ، ارزشهای اخلاقی متفاوتی دارند ، باید خود را طوری آماده کنیم که در تعاملات جهانی ، ارزشهای جهانی مان را حفظ کنیم . این اصل ایجاب می کند که هر یک از شرکتهای صنعتی برای خود منشور اخلاقی داشته باشند؛ چرا که تنها راه دستیابی به انسجام درونی ، توجه به ساختارهای فرهنگ سازمانی ، ارزشهای سازمانی و منشور اخلاقی است . از سویی ، چالشهایی پیش روی نیروی انسانی است که پیش شرط آن مسوولیت پذیری ، پاسخگویی و رشد ارتباطات است . احتمالا بزرگترین چالش در مقابل توسعه بازار در سال 83 این مسائل است ، وقتی بازار تقاضای داخلی اشباع می شود ، برای پرهیز از توقف و قطع ارتباط با بازار جهانی ، شرکتها و بنگاه ها باید خود را کاملا تجهیز کنند و این موانع را از پیش رو بردارند. شاید سرمایه گذاری توسط بخش خصوصی و یا مشارکت سازمان های صنعت ساز و بنگاه های آنها با بخش خصوصی و حتی داشتن سهمی کمتر از 50درصد در این مشارکت ها و عملا واگذاری مدیریتی به بخش خصوصی ، امکان تحرک بیشتر و نقش آفرینی افزون تری را موجب شود. این نگاه که شکل درست خصوصی سازی است ، علاوه بر کارآمدی و افزایش بهره وری باعث می شود شرکتها با سهولت به وظایف خود عمل کنند.