ترخیص بیمار در بیابان!

بگذارتا بگریم چون ابر در بهاران

کز سنگ ناله خیزد از یکسری عزیزان!

سابق اگر می‌گفتند: «مصیبت بود پیری و نیستی»، الان اما ظاهرا چنان پیشرفت کردیم که این مسأله به قبل از دوران پیری نیز کشیده شده است و باید گفت: «مصیبت بود بودن و نیستی!»؛ یعنی که زنده باشی، اما دستت چنان خالی باشد که حتی اگر بیمار شدی، نتوانی بستری شوی و توسط آمبولانس بیمارستان به یکی از بیابان‌ها یا خیابان‌های اطراف شهر منتقل و در آنجا به سلامتی ترخیص ــ یا اگر اهانت نباشد، تخلیه ــ شوی....به این می‌گویند گسترش محیط بیرونی بیمارستان تا بیابان!

خب الحمدلله هم دادسرای عمومی و انقلاب تهران اعلام کرده است که عاملان رها کردن 2 بیمار در بیابان‌های اطراف تهران تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند و تحقیقات اولیه نشان می‌دهد که بیماران مذکور به دلیل ناتوانایی(عدم توانایی سابق!) در پرداخت هزینه‌های درمانی در بیمارستانی دولتی به این محل منتقل شده‌اند؛ و هم سخنگوی وزارت بهداشت و درمان از دستور ویژه وزیر بهداشت برای تشکیل تیمی به منظور پیگیری شدید این حادثه خبر داده بود که خوشبختانه با پیدا کردن سرنخ ماجرا در جیب راننده آمبولانس قرار است دخل همه عوامل اصلی هم بیاید!

افراد عادی این صحنه بیماران رها شده در بیابان را ندیده‌اند، بلکه خود نیروهای «ناجا» در اواخر فروردین امسال با 2 چشم خودشان 2 نفر را با لباس‌های بیمارستانی و در حالی که از ناحیه پا، سر و صورت دچار سوختگی بوده و زخم‌های آنان عفونت کرده بوده، در کنار بزرگراه خلیج همیشگی فارس پیدا کرده‌اند. و ظاهرا یک پاکت رادیولوژی ممهور به مهر یکی از بیمارستان‌های دولتی نیز همراه آنها بوده است که کار انکار آن بیمارستان را احتمالا با کمی مشکل مواجه می‌کند.

با حواشی خبر: قصد حاشیه‌سازی نداریم، اما باور کنید که آن قدر این قضیه غیرانسانی و دردآور است که هر مقام و مسؤولی باید نسبت به آن واکنش لازم را از خودش نشان دهد تا دیگر یک آدم مریضی با این بیماران یک همچین کاری نکند. خب ما نیز در حد وسع خودمان و با همین یک قلم طنزمان، به شرح زیر از خودمان واکنش نشان می‌دهیم:

1ــ اتصال حیاط بیمارستان به بیابان: در طرح توسعه برخی از بیمارستان‌ها، به گونه‌ای فضای درمانی آنها را گسترش دهند که مثلا از در جلو به خیابان و از در عقب به بیابان متصل شوند. در این حالت اگر مسوولان بیمارستان احساس کردند که به جای ترخیص بیمار از طریق در جلویی باید از در عقبی او را ترخیص نمایند؛ دستشان باز باشد و مشکلی فرا روی این قشر دلسوز جامعه نباشد.

2ــ عبور بیمار از زیر گیت: همانند ورودی‌های برخی مراکز سازمانی همچون فرودگاه‌ها و سازمان‌های دولتی و مراکز حساس دیگر، در محل ورودی بیمارستان‌ها نیز دستگاهی نصب شود که اگر بیمار بی بضاعتی از زیر آن رد شد تا داخل بیمارستان شود، شدیدا سوت و آژیر بکشد و مسوولان آگاه بیمارستان را آگاه‌تر کند.

3ــ جلوگیری از بیمارشدن فقرا: با دخالت مراکز بهداشتی و درمانی مربوط به معالجه و تدفین بیماران، برنامه‌هایی پیشگیرانه اتخاذ شود که افراد دهک‌های پایین جامعه، در صورتی که نیاز ندارند، مریض نشوند. حذف مرخصی استعلاجی، یک گام بازدارنده بزرگ در این مسیر است. یعنی چی که هی دم به ساعت الکی بیمار شویم؟... هر کسی باید در حد وسعش مریض شود. چشم و همچشمی خوب نیست. نوعی بیماری است.

4ــ مراجعه اورژانسی به بانک: هر بیماری قبل از مراجعه به بیمارستان یا اورژانس آن حتما باید که اورژانسی و به صورت هدفمند به نزدیک‌ترین شعب بانک‌های دولتی مراجعه کند و اگر حسابی در بانک ندارد، به سرعت درخواست وام نماید. از 2 همراه نیز به عنوان ضامن و شاهد مثال استفاده کرد. به این می‌گویند: وام برای دوام!...