همیشه ‌آماده ‌ترینم

بسیاری او را از سریال «زیر هشت» سیروس مقدم به یاد می‌آورند. بسیاری هم از «حس سوم» فخیم‌زاده. خیلی‌ها هم حتی از «پای پیاده»، اما سابقه آشنایی ما با «کامران تفتی» به خیلی قبل‌تر از اینها برمی‌گردد. به روزهایی که او همه انرژی و توانش را در سالن‌های تاریک و کوچک تئاترشهر به کار می‌گرفت تا حتی ساده‌ترین نقش‌هایی را که به او سپرده می‌شد، بی‌نقص و تمام عیار به نمایش بگذارد و این مسیر را آهسته و پیوسته ادامه داد تا زمان نقش بستن تصویرش بر پرده نقره‌ای سینما فرا برسد. کامران تفتی در سال 89، با 3‌ فیلم در بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر حاضر شد و بازی‌اش چنان تاثیری بر هیات داوران گذاشت که او را تا پای دریافت جایزه هم پیش برد. او به‌خاطر ایفای نقش یک سرباز نیروی انتظامی ‌در فیلم «مرگ کسب و کار من است»، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد شد، اگرچه تاثیر بازی‌ای که در «گلوگاه» به نمایش گذاشت نیز کمتر از فیلم قبلی نبود. همه این اتفاقات دست به دست هم دادند تا کامران تفتی سال‌89 را از بهترین سال‌های زندگی‌اش بداند. خودش می‌گوید: «همیشه در تئاتر سعی کردم تا آرام آرام جایگاهم را پیدا کنم. همین‌طور مخاطبم را. در تلویزیون هم با نقش‌های کوچک شروع کردم تا به نقش‌های اصلی برسم. در سال 89 یکی از بهترین کاراکترهایم را که منصور کارخانه در سریال زیر هشت بود بازی کردم و در نهایت ورود به سینمای حرفه‌ای فرصت بی‌نظیری را برایم پیش آورد. سال 89 به لحاظ کاری سال سختی بود که البته شیرینی‌های خاص خودش را داشت.»

کامران تفتی با جدیت بسیار زیادی کارش را دنبال می‌کند، آنقدر که تمام مسیرهای زندگی‌اش به بازیگری ختم می‌شود. وقتی درباره این همه انرژی و انگیزه او در کارش می‌پرسیم، جواب می‌دهد: «همه تعریف درونی من، باورهای من و ناخودآگاه من در این حرفه خلاصه می‌شود. برایش خیلی زحمت کشیده‌ام و دوست دارم نتیجه‌اش را ببینم. همیشه آرزو کردم اگر قرار است عزت و آبرویی بین مردم داشته باشم به‌واسطه همین هنرپیشگی باشد. دوست دارم مردم با تمام احساسشان من را احساس کنند، آنقدر که قلبم به قلبشان سنجاق شود.» البته این جمله آخر را با خنده می‌گوید!

تفتی از آن دسته جوان‌هایی است که اهمیت احترام به پیشکسوت و بزرگتر را خوب می‌داند و مرتب در حرف‌هایش به کسانی که الگویی برای او بوده‌اند و به او در این مسیر کمک کرده‌اند اشاره می‌کند و با بیان خاص خودش می‌گوید: «همیشه سعی کرده‌ام پاشنه پایم را طوری تنظیم کنم که جای گود رفته پای کسانی بگذارم که با عشقشان کار کرده‌اند. من از بزرگترهایم در این حرفه یاد گرفته‌ام که یک بازیگر حرفه‌ای باید همیشه آماده‌ترین باشد و من سعی کردم همیشه آماده‌ترین باشم. این آمادگی مستلزم تمرین زیاد، مطالعه، ورزش و همه آن فاکتورهایی است که یک بازیگر حرفه‌ای باید داشته باشد تا در سطح اول هنری قرار بگیرد. من آنقدر تلاش کرده‌ام که حالا با اطمینان بگویم هر نقشی به کامران تفتی بسپارند، از عهده‌اش بر خواهد آمد.» البته که این ادعای بزرگی است اما از بازیگری که تنها فرصت استراحتش در بسیاری از روزهای سال 89 داخل سرویس و در مسیر کوتاهی بوده که از محل فیلمبرداری یک پروژه، به لوکیشن پروژه دیگر می‌رفته و از طرفی مشکلات جسمی‌ پیش آمده باعث نشده تا در نقش‌های اکشن و پرتحرکش کم بگذارد، می‌توان این ادعا را پذیرفت.

تفتی اما انگار عزمش را جزم کرده تا پرونده موفقیت‌های سال نودش از سال قبل هم سنگین‌تر شود چرا که غیر از 4، 5 روز اول سال که کنار خانواده می‌ماند تا از آنها انرژی لازم را بگیرد و به قول خودش باتری‌اش را شارژ کند، تصمیم دارد بلافاصله در یک پروژه سینمایی که اطلاعاتش را هم به ما نمی‌دهد حاضر شود و کاراکتر جدیدی را خلق کند. او از همه کسانی که هنر و مهربانی را دوست دارند، می‌خواهد تا هنگام تحویل سال برایش دعا کنند. می‌گوید دوست دارم این جمله را حتما بنویسید که: «غیر از مهربانی، حربه دیگری برای زندگی نداشته باشیم که فرصت کوتاه است.» ما هم برای سلامتی و موفقیتش در سال جدید و سال‌های بعد از آن دعا می‌کنیم.