خریدِ عید

بن‌بست

[...] تو تنها کسی هستی که با جوابای منطقیش آروم می‌شم (البته فقط 5 ثانیه) اما همونم دلیل خوبیه که بیام و بگم فقط یه ذره مونده، یه ذره فرصت برای من که خودمو از این باتلاق کثیفی که واسه خودم ساختم دربیارم. یعنی اگه یه‌کم دیگه دست و پای بیهوده بزنم، رفته‌م تهِ تهِ این مرداب. می‌دونی از چی دلم می‌سوزه؟ از این‌که می‌بینم همة فرصتای ناب زندگیم رو، همه لحظه‌های قشنگ جوونیم رو، همة اون اهداف و آرزوهای بلندپروازانه رو که روزی همة فکر و ذکرم بود، دارم از دست می‌دم اما مثل یه آدمی که فلج شده باشه، قدرت بلند شدن ندارم [...] تنها کارم فکر کردنه، عملم در حد 24 ساعت هم نمی‌رسه. این‌قدر از این دنیا و بیشتر از همه، [از] خودم خسته‌ام که بعضی وقتا تحملم به صفر می‌رسه. از هر چی آنتونی رابینز و قانون جذب و موفقیت و کوشش و تلاش حالم به هم می‌خوره. اشباع شده‌م از این کلمات. احساس می‌کنم پیر شده‌م. دختری که 21 سالشه و پیره!

[...] تا اون‌جا که من شناختمتون، فکر می‌کنم باید از اون آدمایی باشین که خودشون می‌رن دنبال موفقیت، نه این‌که مثل من بمونین که چی؟ «خرما، خرما، بیا دهن ما»! فکر کنم اگه دم دستتون بودم، یه پس‌گردنی مهمون می‌شدم! [...] (می‌دونی چیه؟ تو با زبونت آدمو می‌زنی) [...] یکی دست به هر کاری می‌زنه که زندگی کنه، یکی هم مثل من فقط می‌خوابه که به زندگی فکر نکنه... من نمی‌خوام تمام زندگیم این‌طوری بگذره... چی کار کنم؟[...]

یه حوا

1: «به کلاس دوم خوش آمدید»! درسِش رو خاطرت هست؟ تاااازه جمع 2+5 و تفریق 3-10 رو بلد شده بودیم! حالا اگه در همون مقطع، هی فکر می‌کردی معادلة دومجهولی (درس دورة راهنمایی) چطور حل می‌شه، می‌تونستی به جواب دُرُست برسی؟! تا اصول و مبانی حل معادلات رو نیاموخته باشی، هر چه تلاش کنی (جز به قول خودت اشباع و به هم خوردنِ حال)، به نتیجة درست نمی‌رسی. پس، کلید طلایی تکراری: برای حل هر مشکلی، فقط فکر کردن کافی نیست؛ اطلاعات و شناخت درست هم لازمه. 2: این‌همه آدمِ ظاهراً خوب و حسابی دور و بَرِت، همه‌شون واقعاً خوب و حسابی‌اند؟ کتابا و راهنماییهاشون هم این‌طوری‌اند. قانون جذب و انرژی درمانی و گوی آرامش و دستبندِ اعصاب و فالِ فلان و راااازِ چم‌دونم چی و... جون می‌دن واسه سردرگمیِ آدمای کم‌آگاه یا ناآگاهی مثل من و تو! اگه می‌خوای کسی نادانیهاش رو با اسم دانش به خوردت نده و تهش هم به بن‌بست نرسی، اول «تعریف اطلاعات و معرفت و علم» رو یاد بگیر که توی کتابای منطق و فلسفة علم ذکر شده؛ این‌جوری شبه علم رو از علم، هر دو رَم(!) از غیر علم تشخیص می‌دی. بعد اعتبار حرفها رو بسنج. اعتبار حرف، کتاب، فیلم و... به مدرک، شهرت، تیراژ، فروش و... نیست؛ به الف: سندیت منبع، ب: میزان پایبندی پدیدآورنده‌ش به تعاریف و روش‌های علمی و اصول منطِقه. همة اونا که می‌گفتن زمین صافه، اسماً «عالم» و «دانشمند» بودن، اما تعریفشون؟ نه علمی بود، نه منطقی؛ پس برای هزارمین بار: منطق باباجون، منطق یاد بگیرین تا بدونین کجا با مغالطه و سفسطه داره سرتون شیره مالیده یا حتی پاشیده می‌شه. 3: هر کسی در زندگی، همون‌جائیه که خودش رفته. اگه کسی به قلّة موفقیت رسیده باشه یا به بیابونی بی‌آب‌وعلف، خودش، خواسته یا ناخواسته قدمهاش رو به اون سمت برداشته. اگه نتونسته آب رو از سراب تشخیص بده، مشکل از ناآگاهی و سمت و سوی قدمهای خودش بوده. 4: اگه همه چیز زندگیتون رو با این چهار تا معیار (اعتبار و سندیت، روش‌استدلال علمی، مبنای منطقی، تعریف درست و کاربردی ) قضاوت کردین و منتظر تغییر یا کمک دیگران هم نموندین و بااااز نتونستین از فرصتهای زندگیتون بهرة بهتری ببرین، بیا آبجی، این زبونم... آ! همچی دُرُسته مُرُسته قطعش کن، باهاش اونقد من رو بزن که نتونم از جام بلند شم! (جواب ضجه‌های مامانمم با خودم!‌)