هنوز چند دقیقه مانده است

امینی کارش را با فیلم‌های تجربی و ارزان شروع کرد و تا پیش از فیلم آخرش نیز به این شیوه وفادار ماند. خصوصیات کار ارزان و تجربی عبارتند از مثلاً استفاده از نابازیگران، طبیعت بکر به‌جای لوکیشن‌های طراحی شده، قصه‌هایی با خط روایی کمرنگ و… اما اینها در «هفت دقیقه تا پاییز» کاملا برعکس اتفاق می‌افتد و امینی به سینمای بدنه‌ای نزدیک می‌شود که برای جذب تماشاگران انبوه ساخته شده و در آن تعدادی از مشهورترین بازیگران سینمای ایران حضور دارند.

البته امینی حتی در این فیلمش نیز سعی کرده تا آنجا که ممکن است به اصول اولیه کارش وفادار بماند که جزئیات این موضوع را در ادامه مورد اشاره قرار می‌دهیم.

اما به هر حال تفکر کلی حاکم بر «هفت دقیقه تا پاییز» منطبق با اهدافی که پیشتر امینی در فیلم‌های خود مد نظر داشت، نیست.

این اولین فیلم علیرضا امینی است که پایش به اکران عمومی باز شد و حالا هم که وارد شبکه نمایش خانگی شده است، باید منتظر ماند تا ببینیم او بعد از این فیلم و مواجه شدن با همه بازخوردهایش، چه کاری ارائه خواهد کرد. کارگردان تجربه گرایی که به بدون فیلمنامه فیلمبرداری را شروع می‌‌کند، معروف است و البته به خاطر همین قضیه و پس از انتقادش از بازی خاطره اسدی، بازیگر نقش مریم از سوی وی مورد انتقاد قرار گرفت. این هم جالب است که او با فیلمنامه‌ای که بارها تغییر کرده و حتی تا میانه‌های ساخت فیلم تکلیف نهایی آن روشن نبوده است، فیلمی ساخته که با کار‌های فرهادی که دقت و ظرافت فیلمنامه‌هایش زبانزد است، مقایسه می‌شود.

فیلم‌های امینی تلخ‌اند، اما نه آنقدر که شمارا در آن تلخی جا بگذارد و برود. «هفت دقیقه تا پاییز» هم از آن دسته فیلم‌هاست. فیلم در سینما تمام نمی‌شود و چند روزی همراه شما خواهد بود، اما پایان این درگیری و تلخی که همراه شده است با شما، شیرینی و حلاوتی نهفته است که به دیدن و تامل در فیلم می‌ارزد.