پادشاه‌ الکن، ‌تاج ‌اسکار ‌را ‌بر ‌سر‌ گذاشت

تام هوپر، کارگردان جوان این فیلم که موفق شد برای این کارگردانی درخشان جایزه اسکار را به دست بیاورد در مراسم اهدای جایزه از مادرش تشکر کرد که موضوع این فیلم را به او پیشنهاد کرده بود؛ ماجرایی مربوط به سال 1937 در دل خانواده پرشکوه سلطنت بریتانیا، اما در یک شرایط پر التهاب اجتماعی که بوی جنگ جهانی از همه جا به مشام می‌رسد و این سلطنت کهنه باید یک پادشاه تازه را جانشین پدر کند، اما قرعه از میان 2 پسر جورج پنجم به نام شاهزاده آلبرت یعنی پسری می‌افتد که نه‌تنها از شخصیت محکمی برخوردار نیست، بلکه این عدم اعتماد به نفس آنقدر عمیق است که او حتی در صحبت کردنش هم دچار لکنت می‌شود. همه شرایط وقتی جنگ شروع می‌شود و او در برابر رهبری مثل هیتلر قرار می‌گیرد که می‌تواند با اعتماد به نفسی کاریزماتیک مردم را تحت‌تاثیر قرار دهد و نطق‌های آتشین بکند پیچیده‌تر می‌شود. حالا این پادشاه تازه‌کار و کم‌توان باید با سخنرانی‌هایش از طریق رادیو که تازه اختراع شده و می‌تواند مردم سراسر جهان را با یک حس مشترک بسیج کند، برای 58 کشوری که زیر پرچم بریتانیا زندگی می‌کند، سخنرانی کند و از این طریق همه آنها را برای مبارزه با نازی‌ها ترغیب کند.

دیود سیدلر، فیلمنامه‌نویس این فیلم که توانست جایزه اسکار را برای این فیلم به دست بیاورد همه هنرش این بود که این موضوع را در فیلمنامه‌اش به نحوی تاثیرگذار ارائه کرد. او رابطه‌ای را که بین این پادشاه با یک درمانگر زبان‌شناس استرالیایی به اسم لیونل لو به وجود می‌آید ملاک کار قرار می‌دهد تا نشان دهد که این درمانگر کهنه‌کار که حالا مرضی از جنس سلطنتی دارد، چطور سعی می‌کند بر مبنای رابطه برادرانه بین 2 مرد به پادشاه بریتانیا کمک کند. لیونل برنامه‌های خاصی دارد و به صورتی خستگی‌ناپذیر از پادشاه می‌خواهد تمرین‌های سخت روزانه برای تقویت دیافراگمش انجام بدهد، در جلسه‌های پرسش و پاسخ با او شرکت کند و سعی می‌کند به او نشان دهد که این تخت سلطنت نیست که او را بزرگ می‌کند بلکه خود اوست که می‌تواند موجب تشخص این تخت شود. جفری راش که نقش این درمانگر را بازی کرده هم بازی فوق‌العاده‌ای انجام داده و در فهرست نامزدهای نقش دوم اسکار قرار داشت، اما این جایزه را به کریستین بیل برای فیلم «مبارز» واگذار کرد. البته او به خاطر بازی در فیلم درخشش سال 1997 یک جایزه اسکار را در کارنامه‌اش دارد.

ساخت این فیلم که درباره پدر ملکه الیزابت، ملکه فعلی بریتانیاست، کار سختی بود چون همه بر این باورند که تا وقتی بستگان درجه اول، یک شخصیت تاریخی زنده‌اند ـ چه برسد به این‌که ملکه یک کشور هم باشند ـ ساخت فیلمی درباره آنها دشوار است. برای همین هم سیدلر وقت گرفتن جایزه، با لحنی شوخ طبعانه از ملکه هم تشکر کرد که او را برای نوشتن این فیلم از یک برج پایین نینداخته است. بد نیست بدانید تا زمانی که مادر ملکه الیزابت یعنی همسر همین شاهزاده برتی زنده بود، اجازه ساخت فیلمی درباره همسرش را نداد. چون واقعیت این است که پادشاه جورج هیچ‌وقت نتوانست به راحتی صحبت کند، اما زیبایی فیلم در این است که درباره موفقیت نیست بلکه درباره تلاش برای موفق شدن است.

البته این فیلم یک چهره درخشان دیگر هم داشت و او هلنا بونهام کارتر در نقش همسر پادشاه بود که برای دریافت نقش دوم زن نامزد اسکار شده بود، اما این جایزه را به ملیسا لئو بازیگر فیلم «مبارز» واگذار کرد. هلنا همسر تیم برتون، کارگردان مشهور فیلم «آلیس در سرزمین عجایب» است که در جوایز اسکار امسال بی‌نصیب نماند و یکی دو جایزه گرفت.