استیصال غرب در قبال لیبی

به گزارش ایسنا، پایگاه اینترنتی فرانکفورتر آلگماینه در تحلیلی تحت عنوان "آیا غرب در لیبی مداخله‌ نظامی کند بهتر است یا نه؟ " آورده است:

«مخالفت با رژیم لیبی اکنون منجر به بروز جنگ داخلی در این کشور شده است. سوالی که اکنون مطرح است این است که آمریکا و اروپا چگونه می‌توانند به جبهه‌های مخالف در لیبی کمک کنند.

با آنکه آمریکا به این نتیجه رسیده است که واشنگتن نمی‌تواند به گونه‌ای منفعلانه تنها نظاره‌گر رویدادهای لیبی باشد و اجازه‌ی قدرت نمایی بیش از پیش به این دیکتاتور را دهد، اما به نظر می‌رسد که رویکرد آمریکا در مواردی که با تردید در واکنش نسبت به وقایع یک کشور همراه است تنها در پنج کلمه خلاصه می‌شود و آن نیز این است که "همه گزینه‌ها پیش روی ماست".

با این حال اخیرا اعتراض سیاستمداران مختلف آمریکا برای واداشتن دولت کشورشان برای اعمال فشار به قذافی افزایش پیدا کرده است، به گونه‌ای که جان مک کین، سناتور جمهوری خواه آمریکا و کهنه سرباز جنگ ویتنام، اخیرا اظهار داشت "ما اجازه نداریم که بیش از پیش نظاره‌گر حملات هوایی لیبی علیه مردم باشیم".

جان کری، همتای دموکرات مک کین نیز که اکنون ریاست کمیته روابط خارجی سنا را بر عهده دارد و یکی از اصلی‌ترین متحدان اوباما محسوب می‌شود، با بیاناتی صریح‌تر خواستار واکنش به اقدامات قذافی شده است.

باراک اوباما نیز طی روزهای گذشته بر فشارهای خود به دولت لیبی افزوده است. وی در حال حاضر به جای اعزام نیرو، اقدام به ارسال پول برای این کشور کرده است؛ به گونه‌ای که آمریکا در شرایط فعلی 15 میلیون دلار آن هم با هدف کمک‌های حقوق بشری، در اختیار لیبی قرار داده است.

البته طبق نظر سیاستمداران آمریکا، این کشور از این پس قرار نیست تنها نظاره‌گر کمک‌ها و اعزام امدادگر برای لیبی باشد و البته در صورت اتخاذ چنین تصمیمی نیز کاخ سفید در این زمینه تک روی نخواهد کرد.

پیشتر کاخ سفید، بارها از معمر قذافی درخواست کرده بود که کنار برود و احزاب و جنبش‌های مخالف در این کشور را به همکاری و مشارکت و همین طور تحمل دعوت کرده بود.

طی هفته‌های گذشته مشاوران امنیت دولت آمریکا ضمن مطالعه روند تحولات و دموکراسی سالها و دهه‌های گذشته در اندونزی، صربستان، فیلیپین، لهستان و شیلی به این نتیجه رسیده‌اند که آنها باید استراتژی خود در قبال جهان اعراب را تغییر دهند.»

مجله آلمانی اشپیگل نیز در مطلبی تحت عنوان "قدرت‌های جهانی مستاصل" آورده است:

«به نظر می‌رسد که استفاده آمریکا از واژه‌ی "ابزار نظامی" قبل از هر چیز اعمال فشار به نظرات عمومی و همه‌ی دولت‌هایی باشد که از اعمال تحریم و فشارهای بیشتر علیه قذافی حمایت نمی‌کنند. بویژه متحدان روسی و چینی آمریکا و همین طور برخی از متحدان اروپایی این کشور در ناتو و اتحادیه اروپا.

به همین دلیل آمریکا از یک سو بحث حمله‌ی نظامی به اهداف دولت لیبی را مطرح کرده است. گزینه‌های دیگر آمریکا در مورد لیبی، حمایت از مخالفان دولت از طریق مشاوران و متخصصان امور نظامی است.

علاوه بر این، ایجاد منطقه‌ی پرواز ممنوع بر فراز لیبی با نظارت هواپیماهای جنگی این کشور روی خواهد داد. خطرات و پیامدهای منفی ایجاد یک منطقه‌ی پرواز ممنوع برآمده از تجارب قبلی (در عراق و صربستان) می‌باشد.

به همین دلیل رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا، تاکید کرد که حمله به نیروی هوایی لیبی حمله‌ی نظامی‌ای بزرگ به یک کشور بزرگ است.

این مساله کاملا محرز است که در واشنگتن، بروکسل و همین طور پاریس، برلین و لندن خطرات سیاسی زیادی در پی حمله‌ی نظامی به یک جهان عربی - اسلامی نهفته است و از این رو آمریکا هرگز به دنبال گزینه‌ی حمله نظامی بدون کمک و حمایت سازمان ملل نیست. البته حق وتوی روسیه و چین در شورای امنیت سازمان ملل نیز تهدیدی برای احتمال حمله نظامی محسوب می‌شود. این درحالی است که آمریکا در سال 1991 اقدام به ایجاد منطقه‌ی پرواز ممنوع علیه عراق نمود که این اقدام بدون کمک سازمان ملل و با هدف حمایت از کرد‌ها و شیعیان در برابر حملات صدام انجام شد.

نیروهای امنیتی لیبی نیز اکنون به سلاح‌های غرب و شوروی سابق و بویژه هواپیماهای جنگی و موشک‌های دفاعی و تانک مجهز هستند. گرچه این تسلیحات نظامی کهنه و از کار افتاده هستند، اما برای مقابله با جنگ‌های داخلی کافی می‌باشند. البته هواپیماهای مدرن فرانسوی و موشک‌های Fla این کشور نیز تکمیل کننده‌ی این تسلیحات هستند.

نیروی هوایی لیبی مجهز به حدود 240 هواپیمای شکاری ، 110 بمب، 35 هلی‌کوپتر که اکثرا مدل‌های شوروی سابق هستند و همین طور 220 سیستم دفاع ضد موشکی است.»