حکایت حسین شمس و مصطفی نظری

در بازی، اخلاقش فرق می‌کند

شمس: مصطفی نظری در بیرون از زمین پسر خیلی خوب، رفیق، بامعرفت و لوطی است اما در داخل زمین که بازی می‌کند، رفتارش 180 درجه عوض می‌شود و همه چیز یادش می‌رود و حتی به نزدیک‌ترین رفقایش هم اهانت می‌کند. نظری اگر این اخلاق بد را نداشت، بزرگ‌ترین دروازه‌بان فوتسال جهان می‌شد.

از نظر اخلاقی مصطفی فوق‌العاده بامحبت و بامعرفت است اما وقتی داخل زمین می‌رود، همه چیز یادش می‌رود و اخلاقش خیلی بد می‌شود. به لحاظ فنی او فوق‌العاده است و الگوی خوبی می‌تواند برای گلرهای دیگر ما باشد.

شوق به تمرین او عالی است و هیچ‌وقت تمرین را رها نمی‌کند اما این خصوصیات خوب فنی‌اش، تحت تاثیر اخلاقش قرار می‌گیرد. نقطه‌ضعف مصطفی نظری این است که زمانی که گل می‌خورد، کنترل خودش را از دست می‌دهد. در چنین شرایطی همه تقصیرات را گردن دیگران می‌اندازد، خودش را هیچ وقت مقصر نمی‌داند و مشکلات فنی تیم را به همه نسبت می‌دهد جز خودش. نقطه قوت مصطفی هم با روحیه بودنش است و تا زمانی که تیم جلو است، در زمین با بچه‌ها خوب صحبت می‌کند و یک لیدر واقعی برای تیم است اما وقتی گل می‌خورد، تمام نکات مثبتی که دارد، تبدیل به نکات منفی می‌شود. به اعتقاد من او مغرور شده چون در بازی مقابل علم و ادب مشهد در لیگ وقتی یک توپ را می‌گیرد، به سمت نیمکت تیمش می‌رود و به مربیانش می‌گوید: «من مصطفی نظری هستم.» او ظرفیت این همه شهرت و محبوبیت را ندارد و باید با چنین بازیکنی برخورد شود. تنها راه این است که او فکر کند و به خودش نگاه کند و ببیند کجا بوده و الان کجاست. البته مصطفی باید فکر کند که می‌خواهد در آینده به کجا برسد و راه را درست برود. او اشتباهاتش را نباید تکرار کند چون با مشکلاتی که داشته، در حال حاضر هم تیم باشگاهی‌اش و هم تیم ملی را از دست داده است. مصطفی نظری اگر اخلاقش را درست کند، حرفه‌ای رفتار کرده و اگر اشتباهاتش را تکرار نکند، می‌تواند تا 10 سال دیگر در سطح اول فوتسال جهان بازی کند اما اگر به بیراهه برود و بخواهد همین شیوه را ادامه بدهد، خیلی زود محو خواهد شد چون ورزشکار بدون اخلاق هیچ آینده‌ای ندارد و خیلی زود حاشیه‌ها او را نابود می‌کنند.