زمانی ‌‌برای ‌«یادش‌ ‌به ‌خیر»‌ گفتن‌ها

در دانشکده درسی داشتیم به اسم «افکار عمومی»، استادمان وقتی از ویژگی‌های افکار عمومی صحبت می‌کرد، تاکید داشت افکار عمومی همیشه از گذشته به خوبی و خوشی یاد می‌کند، خصوصا زمان مقایسه‌اش با حال. فکر کنم حال خیلی از جوان‌ها شباهت جالبی به همین ویژگی افکار عمومی داشته باشد. در هر دوره از زندگی‌شان که باشند، دوره قبلی و گذشته را بهتر می‌دانند. به قول دوستی در خاطره بازی‌هایشان یک «یادش به خیر» به اولش می‌چسبانند و حتی از خاطرات چند ماه پیششان چنان یاد می‌کنند که اگر همان روز از حال و روزشان می‌پرسیدی، می‌گفتند: هی... بد نیست! برای این که اصل موضوع دستتان بیاید،این چند مثال را با دقت بخوانید:

کد خبر: ۳۸۷۴۱۸

جوان شاغل‌30 ساله وقت ناهار در جمع همکاران: آخ... یادش بخیر، سال دوم دانشگاه بودیم، هر روز با بچه‌ها می‌نشستیم توی حیاط دانشکده و خوش می‌گذروندیم، یعنی سر کلاس‌ها همه‌اش خاطره بود. درس نبود که استادها هم کاری به کارمان نداشتند، شب امتحان هم که دور هم جمع می‌شدیم، هم درس خواندن بود، هم خاطره، مثل حالا نبود که، همکارا واسه 2 ساعت اضافه‌کاری بیشتر نمی‌خوان سر به تنت باشه، دانشگاه یعنی واقعا دورانی بود ها، خوش بودیم، خوش واقعی. یادش به خیر.

همان جوان شاغل در‌22‌سالگی و در جمع دوستان همکلاسی: ای بابا... یادش به خیر دبیرستان، چقدر خوش بودیم مثل حالا نبود که همه‌اش درس، معلم‌ها کلی باهامون راه میومدن، نه مثل این استادها که دائم دارن به ما ضدحال می‌زنن. آقا ما توی این دانشگاه یه روز خوش ندیدیم که هر روز درس، هر روز امتحان، مهمونی هم که میری کتاب همراهته، یعنی آدم از هر چی درس و کلاسه بدش می‌یاد... می‌خوام برم انصراف بدم بابا، دانشگاه چیه؟ اصلا می‌خوام دوباره برم دبیرستان از اول شروع کنم، آی خوش بودیم توی دبیرستان؛ خوش واقعی‌ها.

همان جوان در دبیرستان، 17 سالگی، میان همکلاسی‌ها: خدایا ما اگه نخواییم دانشگاه قبول شیم باید کی رو ببینیم؟ از بس تست زدم همه چیز رو 4 تایی می‌بینم. سر صبحانه بین نان، پنیر، چای و شکر فقط تونستم نان رو به عنوان گزینه مناسب انتخاب کنم. آخ یادش به خیر دوران راهنمایی هر روز توی مدرسه گل کوچیک می‌زدیم، از بس کلاس‌های مدرسه، تقویتی، کنکور و... رفتیم که دیگه اسم دوستام یادم نمی‌یاد. کاش باز راهنمایی بودم، یعنی دورانی بود واسه خودش، چقدر خوش می‌گذشت. ملاحظه کردید؟ همین مثال‌ها را می‌توانید به خیلی از مسائل دیگر تعمیم دهید؛‌ از مسائل مالی و عاطفی گرفته تا مشکلات تحصیلی و دوران بیکاری و دوران شاغل بودن.

در یک جمله می‌شود این؛ گذشته هر چه بوده بهتر از امروز است، گذشته یادش به خیر و خوش است و حال پر از دردسر و آینده هم که دیگر هیچ! این گذشته هم روند طولانی را شامل می‌شود. یعنی از دوران نوزادی شروع می‌شود تا برسد به همان روز و لحظه‌ای که در حال تعریف هستی.

مختص دوران جوانی هم نمی‌شود، همین عادت همراهت می‌شود تا دوران کهنسالی، البته شاید بتوان در آن دوران یاد جوانی و روزهایش را به خیر کرد، اما این‌که مثلا در سن 25 سالگی حسرت 13 سالگی‌ات را بخوری چندان منطقی نیست.