حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
می خواستند جنازه ام را کنارخیابان ببینند
دیه گو آرماندو مارادونا شاید تکنیکی ترین بازیکن فوتبال تاریخ جهان باشد.
نابغه آرژانتینی که فوتبال را پابرهنه و در کوچه های هلنوگرانده بوئنوس آیرس آغاز کرد و تا نقطه اوج افتخار ، شهرت و ثروت
اما او در نقطه اوج باقی نماند و در واقع پس از چند سال در اوج بودن به پایین سقوط کرد.
مسائل اخلاقی ، جنجال درباره دوپینگ و در نهایت مساله اعتیاد به مواد مخدر مارادونا را به پسر بد فوتبال بدل کرد.
محرومیت و سپس محکومیت های قضایی نقطه پایان ستاره ای شد که در سالهای اخیر تنها گهگاهی نامش بر سر زبانها افتاده است.
بسیاری از فوتبالدوستان و حتی مردان سیاسی و اجتماعی معتقدند مارادونا قربانی دستهای پشت پرده و قدرتهای پنهان فوتبال شد.
او در جدیدترین مصاحبه اش با شبکه ورزشی دیپورتیز (Deportes) اسپانیا در باره وضعیت زندگی خود و دیدگاههایش در مورد فوتبال صحبت کرده است.
در چند سال اخیر در تمام صحبتهایت اشاره کرده ای که سخت ترین نبرد زندگی ات مبارزه با مواد مخدر و دوپینگ بوده است. می خواهی در کوبا هم به این مبارزه ادامه دهی؛
بله ، قطعا. در کوبا زندگی خوبی دارم و اوقات خوشی را می گذرانم ؛ اما باید بسختی مبارزه کنم.
باور کنید این مبارزه ، مبارزه ای بسیار سخت است... دقیقا مثل این می ماند که در مسابقه ای که خیلی دوست دارید برنده آن باشید از حریف عقب بمانید...
اینجا و در این مقطع کسی نیست که به من کمک کند. کسی نیست که از من حمایت کند.
در سال 1993 با تیم آرژانتین به استرالیا سفر کردی تا دیداری حساس برای راهیابی به جام جهانی برگزار کنید.
می گویند بازیکنان شما در آن مسابقه دوپینگ کرده بودند.
خوب ، وضعیت آن مسابقه خیلی خاص بود. نمی توانم با قاطعیت بگویم که کسی از بازیکنان ما دوپینگ کرده بود، اما در آن بازی از بازیکنان تست دوپینگ گرفته نشد.
به هر حال نایب رئیس فیفا در آن زمان رئیس فدراسیون فوتبال آرژانتین هم بود و این مساله را مشکوک می کرد. این مساله ای است که نه فقط من ، بلکه مطبوعات استرالیا و ژاپن هم به آن اعتراض کردند...
سال 1991 زمانی که در ناپولی بازی می کردی ، به دلیل دوپینگ با محرومیت رو به رو شدی.
در آن موقع ادعا کردی این انتقام ایتالیایی های صاحب قدرت از تو به دلیل حذف تیم ملی ایتالیا در جام جهانی به دست آرژانتین است.
هنوز هم به این مساله اعتقاد دارم. معتقدم که حذف ایتالیا در آن مسابقات ضرر بسیار زیادی به مافیا وارد کرد.
شاید ضرر آنها بیشتر از صدها میلیون دلار بود. مافیا واقعا از من دلگیر بود و این گونه انتقام گرفت...
درباره آن محکومیت و محرومیت حرف می زنی؛
آنها مقدار کمی ، مقدار بسیار کمی کوکائین پیدا کردند و مرا برای بیشتر از یک سال از حضور در میادین محروم کردند. درواقع آن محرومیت آغاز دوران خروج من از فوتبال بود.
آنهایی که آن محرومیت را باعث شدند، دوست داشتند جنازه مرا کنار خیابان پیدا کنند.
در آخرین بازی ملی که انجام دادی ، در سال 1997، به هم تیمی هایت چه گفتی؛ شنیده ام بیشتر بازیکنان در رختکن گریه می کردند.
بله ، همه ما گریه می کردیم. با تک تک بازیکنان به صورت جداجدا صحبت کردم. در آن لحظه می دانستم که باید با فوتبال و پیراهنی که عاشقش بودم و دوستانم خداحافظی کنم. این کار سختی بود.
اخیرا به بولیوی سفر کردی تا در افتتاح مدرسه فوتبال دانیل والنسیا دوست و همبازی سابقت شرکت کنی ، در آنجا به فوتبالیست های جوان چه گفتی؛
به آنها گفتم برای آن که خوب بدرخشید، با لذت و شور و اشتیاق بازی کنید.
کمرنگ بودن این شور و علاقه به فوتبال امروز در پخش مسابقات فوتبال از تلویزیون کاملا مشهود است. دو تیم بزرگ با ستاره های بزرگ روبه روی هم می ایستند، اما نتیجه چیست؛
یک بازی خسته کننده و فاقد شور و هیجان است. شمار بازیکنانی که عاشق فوتبال باشند بسیار کم شده است.
در یکی دو سال اخیر بسیار بسیار کم ، تو را پا به توپ دیده ایم ، در هیچ یک از بازیهای دوستانه و سمبلیک ، حتی برای دقایقی به میدان نیامده ای ، چرا؛
پزشکان مرا از هر فعالیت سنگینی منع کرده اند. فعلا دویدن برایم ممنوع است ؛ اما کنترل توپ و مهارتهایم را فراموش نکرده ام و هیچ مشکلی برای انجام تمام آن حرکاتی که قبلا انجام می دادم ندارم.
ترجمه: امیر صدری
گفت و گو
