به گفته وی، رادیوتراپی میتواند به عنوان یک اقدام مستقل و معالج سرطان در برخی از سرطانها موثر واقع شود یا ممکن است به عنوان مکمل جراحی مورد استفاده قرار گیرد، رادیوتراپی میتواند با هدف تسکین درد و جلوگیری از عوارض سرطان پیشرفته انجام شود.
بسیاری از بیماران و اطرافیان آنها از روش رادیوتراپی تصور درمان قطعی ندارند و بیشتر بیماران حین رادیوتراپی دچار ترس میشوند. این ترس بیشتر هنگام تنها ماندن بیمار، جدا شدن از اطرافیان، پرستار و مسوولان انجام رادیوتراپی حاصل میشود. خویشاوندان بیمار نیز دچار مشکلاتی میشوند از جمله در آنها این تصور پیدا میشود که بیمار رادیوتراپی شده حامل پرتوهای خطرناک است و از نزدیک شدن به او بعد از رادیوتراپی خودداری میکنند. پزشک معالج، رادیوتراپیست یا پرستار مراقب بیماری که باید رادیوتراپی شود، باید قبلا بیمار را آگاه کنند. عوارض رادیوتراپی برحسب محل رادیوتراپی و طول زمان و به تناسب برخی از عوامل دیگر میتواند منجر به عوارض زودرس و دیررس شود.
به گفته عضو هیات آموزشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، مشکلات روانی این بیماران تا حد زیادی تابع مشکلات جسمی و عوارضی چون تغییر در شیوه زندگی، درد، خستگی، بیاشتهایی، سوءتغذیه و فشارهای اجتماعی و اقتصادی است و عکسالعملهایی چون اضطراب و افسردگی را میتواند به دنبال داشته باشد و در صورتی که تخمدانها یا بیضهها مستقیما تحت رادیوتراپی قرار گیرند، موجب ناتوانی جنسی و نازایی میشود.