فیلم مهرجویی در ترازوی نقد

موج تازه سینمای داریوش مهرجویی که با فیلم «دختر دایی گمشده» آغاز و با «طهران روزهای آشنایی» و حالا «آسمان محبوب» ادامه پیدا کرده، همگی به قلم وحیده محمدی‌فر (همسر مهرجویی) به نگارش درآمده است. مهرجویی در این فیلم بار دیگر به سراغ مفاهیم مورد علاقه‌اش رفته و این بار جهان‌های موازی و جهان هولوگرافیک را موضوع فیلم خود کرده است.

این را می‌توان از ترجمه کتاب «جهان‌های هولوگرافیک» داریوش مهرجویی هم متوجه شد. مضمون و محتوای کتاب اشاره به غیرممکن‌ها برای بیان این نکته دارد که جهان هستی، آن چیزی نیست که به چشم می‌آید، بلکه برای درک بهتر هستی باید چشم دل را گشود.

اما در ساختار این مفهوم، به نظر می‌رسد مهرجویی نتوانسته است نظر منتقدان و مخاطبان هنر هفتم را جلب کند. احمدرضا حجارزاده، منتقد و نویسنده معتقد است که با پیش‌زمینه فیلم‌های فلسفی پیشین این کارگردان انتظار می‌رفت فیلم تازه او نیز از استحکام ساختاری محکم‌تری برخوردار باشد که چنین نیست.

اما امیر قادری و صوفیا نصرالهی، منتقدان سینما در جدول ارزش‌گذاری فیلم‌ها، اثر تازه مهرجویی را خوب ارزیابی کرده‌اند. شاید انتظار بالای منتقدان سینما از «آسمان محبوب» یکی از دلایلی باشد که فیلم چندان مورد توجه آنان قرار نگرفته است، چرا که این فیلم در بخش بین‌الملل جشنواره بیست و نهم توانسته بود جایزه بهترین کارگردانی را از آن خود کند. تجربه نشان داده است که بسیاری از نظراتی که در روزهای جشنواره از منتقدان شنیده می‌شود بعدها صورت دیگری به خود می‌گیرد.

اما در این روز فیلم دیگری هم اکران شد که جالب توجه بود. نخستین فیلم ساخته شده از جنگ 33 روزه لبنان نام جمال شورجه را به عنوان کارگردان به همراه خود داشت. جمال شورجه نیز در نشست مطبوعاتی، فیلمش را ادای دینی به عزیزان لبنانی دانست و گفت: برای قرار گرفتن محتوا در قالب داستان، جنگ 33 روزه را دراماتیزه کردیم و حوادث رخ داده در طول این جنگ در ظرف یک داستان بیان شد.

فیلم روایت اهالی روستایی هم‌مرز اسرائیل است که در جریان تهاجم 33 روزه در جنوب لبنان در برابر نیروهای اشغالگر مقاومت می‌کنند.