پُستخانه

[با این حال، اینا رو هم مد نظر داشته باشین، بد نیس‌هااااا:] 4-کوتاه بنویسید، امکان چاپش بیشتره. 5-برای نوشته‌های طنز و بانمک پارتی‌بازی می‌شه! 6-پارتی ندارین؟ آااااخی! پس یه‌چی بنویسین که چفت و بستش درست باشه، یه حرفی داشته باشه که به درد دیگران بخوره، آخرشم نگیم: حالا منظور؟! 7-تا رسیدن و چیدن نامه‌ها و ایمیلهاتون، یه یکی دو ماهی (ناااااقااااابل!) صبر کنین. بچه‌م رو گازه و چم‌دونم نامه‌م نوبره و اینام، چییییی؟... نه‌اااااریییییم‌هااااا!! [یادتون هم باشه:] نوشته‌هاتون رو علاوه بر پست، می‌تونین به pasukhgoo@yahoo.com هم ایمیل کنین. بهونه‌هائی مثل این‌که من حروف فارسی ندارم و پینگیلیشم بهتره و این صوووووبتام چییییی؟... ندداریییییممممم جونم!

یگانه از اصفهان: ...اون‌قدر ساکت بودم که حتی نشنیدی نجواهای شبانه‌م رو. دوباره اونی که باید خودش رؤیاهاش رو بسوزونه منم. فقط رؤیا نیست که باید بسوزه؛ شمارش معکوس برای شکستن: ده... نه... هشت... هفت...

حدیث مطالبی: همیشه در مقابل نوشته‌های چاپ شده‌م تو این صفحه، عکس‌العملش کاملاً طبیعی بود. این‌که می‌گم طبیعی، یعنی این‌که هیجانزده نمی‌شد یا مثلاً نمی‌گفت: چه عالی! یا چه افتضاح!... برعکس دایی بزرگم، فقط از محل کارش پیامک می‌فرستاد که نوشته‌ت این هفته چاپ شده. همین. ماهها شد که ننوشتم (کلاً باید حسّش باشه... ارزش روی کاغذ آوردن رو هم داشته باشه) فکر می‌کردم این قضیه رو اصلاً متوجه نمی‌شد یا اگه هم می‌شد خیلی براش مهم نبود. تا این‌که یه روز از محل کارش بهم پیامک داد: «امروز دوشنبه‌س، چندین هفته‌س که غیبت داری! چرا؟» با یک آدمک غمگین کنارش! همون لحظه بی‌معطلی قلم و کاغذ رو برداشتم.

فرید دانش‌فر: پشت دریاها دانشگاهی‌ست/ که در آن پنجره‌ها رو به بیابان باز است/ فرغونی خواهم ساخت/ فارغ از کارت سوخت/ دور خواهم شد از این شهر شلوغ/ و در آن هیچ‌کسی نیست در کویر برهوت/ فرغون من را به پارکینگ ببرد/ باک فرغون خالی/ و دانشگاه پر از دانشجوی ی.../ من فقط می‌خوانم/ نه به آبیها دل خواهم بست، نه به قرمزها/ و در آن سرمای پائیزی، دانشجویان/ در نمی‌آیند از توی کلاس/ پشت دانشگاه پارکی‌ست/ دست هر دانشجویی توی حیاط/ یک عدد ساندویچ است/ رو به دانشگاه راهی نیست/ منوریل باید ساخت.

خاکستر: ...اگه شما و بچه‌ها موافق باشین مطالب آموزنده، طنز، سخن از بزرگان و... براتون بفرستیم تا هم عبرتی و نصیحت و درس برای دیگران بشه. آخه تا کی می‌خواهیم از عشق و دوست داشتنها حرف بزنیم؟! بیاین یاد بگیریم که چطوری می‌تونیم یه زندگی خوب داشته باشیم و خیلی چیزای دیگه.

من که الان چند ماهه فقط شده‌م خوانندة [مطالبِ صفحة] شما. با این‌که خیلی این خونة پلاک 13 رو دوس دارم، نمی‌گم برام تکراری شده یا کم آورده‌م؛ می‌خوام تنوعی به این خونه بدم. من نمی‌گم نوشتة بچه‌ها خوب نیس، اتفاقاً خیلی خیلی زیباست، ولی خوب تا کی؟ بیاییم برای یه مدتی خوب و زیبا زندگی کردن رو یاد بگیریم و در کنار اون هم عشق و دوست داشتن رو توی زندگیمون جا بدیم...

نیلوفر: ...انگار حال عجیبی دارم. این روزها همه دارند برای تو می‌گذرند و برای من خاطره می‌شوند. چه کنم به من [هم] کمی فکر کنی و مثل من که تو را در لحظه لحظه‌های خوش‌طعم زندگی‌ام شریک می‌کنم، شریک بدانی؟

پویا رحیم‌زاده از سقز: ...حرفی در دل دارم، سنگین، به سنگینی نفرت: «اگر روزی نباشی، باز هم خواهم توانست زندگی کنم»؛ حرف کمی نیست.

زهرا-ن: خودم را در میان جنگلی سرسبز می‌بینم/ ز باغ میوه‌هایش یک سبد گیلاس می‌چینم/ سپس تنگ بلورینی ز آب چشمه پُر سازم/  دو سه تایی گل کوچک درون آب اندازم/ کمی خاشاک بردارم برای آتش چایی/ کمی هیزم جدا سازم، کمی هم توت صحرایی/ به سوی کلبه برمی‌گردم و شادان و خندانم/ به کلبه تا رسم در راه مدام آواز می‌خوانم/ درون کلبه‌ام آهسته روشن می‌کنم آتش/ و آب چای می‌جوشد به روی شعلة سرکش/ به روی میز می‌چینم ظروف چوبی کوچک/ کلوچه‌های خوش‌عطر و سپس گلدانی از میخک/ کنارش یک سبد از توت صحرایی و از گیلاس/ فضای کلبه‌ام گویی شده لبریز از احساس/ و حالا منتظر هستم که مهمانم رسد از راه/ نمی‌دانم که او اهل زمین است یا که اهل ماه/ دگر آهسته می‌بندم کتاب جلد آبی را/ دوباره خواندن باقی قصه رفت تا فردا/ ولی یک پرسش جالب میان ذهن من حک بود/ دلم خواست آن مهمان چه فردی بود؟

فاطمه ملکوتی‌نیا از قم: تا به حال اندیشیده‌ای که چرا [بعضی از] کورها همیشه می‌خندند، حتی زمانی که گریه می‌کنند؟ ...به چه می‌اندیشی؟ [به] این‌که چشمهایشان چیزی نمی‌بیند و حتی نمی‌دانند آسمان چه رنگی‌ست و حتی نمی‌دانند خودشان چگونه هستند و باز هم می‌خندند؟ آنها همیشه می‌خندند، حتی اگر آسمان چشمانشان تاریک باشد.

شاید دنیای آنها رنگی‌تر از دنیای ما باشد، ما چه می‌دانیم؟ ما چه می‌دانیم از رنگ های دنیایشان و از افکارشان که شاید رنگی‌تر از رنگین‌کمان دنیای ما باشد، و شاید دنیای آنها زیباتر باشد!