فناوری مدیریت منزل

یک خانه هوشمند، خانه‌ای است که می‌تواند از راه دور کنترل شود. خانه‌های سنتی سیستم‌های کنترل و عملیاتی جداگانه‌ای برای سیم‌کشی، برق، گرمایش، سرمایش، امنیت، سرگرمی و سیستم‌های کامپیوتری داشتند. در نقطه مقابل آن، در قلب خانه هوشمند یک کامپیوتر مرکزی قرار دارد که نقش مغز را برای این قابلیت‌های خودکار بازی می‌کند. کاربر می‌تواند سیستم‌های سرگرمی خانگی خود را از هر اتاقی درون خانه تحت کنترل بگیرد، آنها را روشن یا خاموش کند و نورپردازی تمام خانه را با یک کلید کوچک در اتاق خود تحت کنترل بگیرد.

تمام خانه‌های هوشمند از فناوری اتوماسیون استفاده می‌کنند. هر چند می‌توان براساس هدف، خانه‌های هوشمند را به 2 نوع تقسیم کرد. یک خانه هوشمند معمولی طوری طراحی می‌شود که بسیاری از کارها را خودش به‌صورت خودکار انجام دهد، مثل روشن‌کردن چراغ‌ها، ایجاد تدابیر امنیتی و باز و بسته کردن پنجره‌ها. یک خانه هوشمند سبز از فناوری‌هایی استفاده می‌کند که کمترین آسیب را به محیط زیست وارد می‌کنند، به‌عنوان مثال، استفاده از نور خورشید به‌عنوان منبع انرژی و بازیافت آب در این نوع خانه‌ها انجام می‌شود.

خانه‌های هوشمند زندگی را ساده‌تر می‌کنند. با خودکارشدن امور معمولی، می‌توانند در وقت و هزینه صرفه‌جویی کنند. همچنین با کنترل دقیق‌تر خانه می‌توانند از هزینه‌های کلی خانه نیز بکاهند. به‌جای این‌که به حافظه خود رجوع کنیم و چراغ‌ها را به‌صورت دستی خاموش و روشن کنیم. می‌توانیم با پیاده‌سازی یک سیستم، تنها زمانی که در یک اتاق حضور داریم یا به آن وارد می‌شویم، چراغ‌هایش را روشن کنیم و با یک ترموستات هوشمند، دمای هوای خانه را همواره در ایده‌آل‌ترین حالت ممکن نگه‌داریم.

قابلیت‌های امنیتی و نظارتی خانه یکی دیگر از مزایای این نوع خانه‌ها است. سیستم‌های دوربین مداربسته و حسگرها می‌توانند هنگامی که شخصی نزدیک به خانه می‌شود، چراغ‌های بیرون خانه را روشن کنند. برخی از سیستم‌ها حتی قابلیت تشخیص موارد خاص را هم دارند و اگر تلاشی برای نفوذ به خانه صورت بگیرد، می‌توانند زنگ هشدار را به‌صدا درآورند و قفل خودکار را فعال کنند.

خانه‌های هوشمند روز به روز ارزان‌تر و قابل‌دسترس‌تر می‌شوند. افراد سالخورده یا معلول با کمک خانه هوشمند می‌توانند نیازی به حضور یک همراه دائمی نداشته باشند. ویلسون معتقد است بیشتر کاربردهای خانه‌های هوشمند در جهت آسان کردن زندگی برای افراد سالخورده است که بتوانند مستقل و امن به زندگی خود ادامه دهند.

حتی در این زمینه برخی از سرویس‌ها نیز راه‌اندازی شده است که افراد خانواده می‌توانند به‌صورت آنلاین از اوضاع و احوال شخص مورد نظر باخبر شده و حتی او را از طریق دوربین‌هایی که به صورت آنلاین نصب شده است، مشاهده کنند. محققان دانشگاه کارنگی‌ملون در حال تولید یک ربات کوچک هستند که زمان قرص افراد را به‌آنها یادآوری کرده و قرص‌ها را در زمان مقرر به آنها می‌دهد.

هر چند که خانه‌های پیش‌ساخته هوشمند در آینده‌ای نه‌چندان‌دور به مکانی عادی تبدیل خواهد شد، اما تغییر خانه‌های فعلی و تبدیل آنها به خانه‌های هوشمند یک چالش است. مجله News Australia در این مورد می‌نویسد: «راه‌حل ایده‌آل ایجاد یک خانه هوشمند، ساختن آن از نو است، چرا که بهتر است کابل‌کشی‌ها هنگام ساخت انجام شود.»

علاقه‌مندان به فناوری می‌توانند مولفه‌های خانه هوشمند را از جمله ماژول‌های تشخیص گفت‌وگو، سنسورها و بازوهای حرکتی تهیه کرده و در خانه خود نصب کنند. هر چند که آینده فناوری خانه‌های هوشمند در گرو محیط زیست هوشمند است.

از زمان آغاز زمان، این کودکان بودند که کارهای به‌اصطلاح خانه‌های هوشمند را انجام می‌دادند. از یخچال چیزی می‌آوردند، کانال‌های تلویزیون را عوض می‌کردند و احتمالا به خاطر مشکلاتی که هیچ سررشته‌ای از منشاء آنها نداشتند نیز سرزنش می‌شدند. این که این کودکان مشتاق برای انجام چنین کارهایی همواره کنار ما باشند، باعث شکل‌گیری فناوری خانه‌های هوشمند شد. در نهایت باید در خانه‌هایی زندگی کنیم پر از پیشخدمت و آشپزهای رباتیک که به فرمان ما هر کاری را انجام می‌دهند.

این تصوری است که در دهه 50 میلادی از خانه‌های آینده داشتند و در داستان‌های علمی ـ تخیلی هم می‌توان چنین خانه‌هایی را که از پلاستیک کاملا سفید ساخته شده‌اند تصور کرد. خانه‌هایی خلوت که با فشردن یک کلید، ست مبل از زیر زمین بیرون می‌آید و قهوه و چای آماده روی میز عسلی کنار هر مبل قرار دارد. تصور دهه 50 میلادی خانه‌های هوشمند را همه‌جور تصور کرده بود، به‌جز این‌که این خانه‌ها از خود فکری داشته باشند و اغلب در فیلم‌های کمدی آن دوران، این خانه‌ها سوژه خوبی برای گرفتاری قهرمان داستان بودند.

فناوری خانه‌های هوشمند امروزی به‌سادگی قابل دسترس از فروشگاه‌ها هستند و کافی است به یک کامپیوتر شخصی (که نقش مغز خانه هوشمند را بازی می‌کند) متصل شوند تا بتوان مثلا چراغ‌های خانه را از طریق اینترنت خاموش و روشن کرد.

همچنین سنسورهای مختلفی برای خانه‌های هوشمند تولید شده‌اند که می‌توان از میان آنها به دوربین‌ها، حسگرهای تشخیص حرکت یا حسگرهای ترکیدگی لوله اشاره کرد. به‌کمک این حسگرها می‌توان تشخیص داد چه کسی ماشین خود را می‌خواهد به داخل بیاورد و سریع چراغ‌ها را روشن کند یا این‌که به‌طور مداوم وضعیت لوله‌های آب خانه را کنترل کنید. همچنین بازوهای حرکتی می‌توانند برای آبیاری خودکار باغچه، کنترل پرده‌ها از راه دور یا غذا دادن به حیوانات خانگی استفاده شوند. تنها محدودیت خانه‌دار شدن از نوع هوشمند آن، نامحدود نبودن پول است!!

حتما تا به‌حال توجه کرده‌اید که امروزه دیگر روشن‌شدن خودکار چراغ‌ها و مسائلی از این دست، برایتان نوین و خیره‌کننده نیست. محیط زیست هوشمند دغدغه دیگری در این مورد است. هم‌اکنون بسترهای جدید تحقیقاتی برای به‌کارگیری کامپیوتر در محیط خانه شکل گرفته است. به‌جای آن‌که با دکمه و کنترل سر و کار داشته باشند، با یک ربات هوشمند و دوست صحبت خواهند کرد و او همه این کارها را مدیریت می‌کند.

در حال حاضر آوردن و بردن وسایل به در خانه جزو اولویت‌های خانه‌های هوشمند نیست. به‌جای این موضوع تلاش بر این است که به افراد معلول یا سالخورده توجه بیشتری شود و زندگی برای این گونه افراد ساده‌تر باشد. خانه‌های هوشمند طوری طراحی می‌شوند که با استفاده از حسگرهای ساده و هوش مصنوعی پیشرفته، متوجه شوند که افراد در حال چه کاری هستند (تشخیص رفتار) و در حال حاضر در کجا قرار دارند (تشخیص موقعیت). یک خانه هوشمند در ظاهر همانند دیگر خانه‌ها به‌نظر می‌رسد، اما در باطن یک آزمایشگاه کاملا پیشرفته است که تقریبا همه جای آن دوربین دارد و میکروفن‌های مختلف در دیوارهایش نصب شده است و می‌تواند عبور و مرور افراد را در درها تشخیص دهد.

در حال حاضر، خانه‌های هوشمند به یک واقعیت تبدیل شده‌اند و می‌توانند همراهان خوبی برای افراد سالخورده و مسن باشند. دستگاه‌هایی که به این منظور ایجاد شده‌اند را می‌توان در بازار پیدا کرد، اما نصب و تجهیز یک خانه به این ابزارها نیازمند تلاش‌های بسیار است و نتیجه نیز یک خانه با یک کنترل از راه دور خواهد شد و خبری از خانه‌های آینده‌نگرانه با حضور ربات‌ها تا آینده‌ای نزدیک نخواهد بود.