من رفیق‌کش نیستم

نه، من اورا نکشتم. قتل کار من نبوده است. من با مقتول دوست بودم و ما رابطه خوبی با هم داشتیم.

نمی‌دانم. شاید به این خاطر که نتوانستم در برابر سوالات طاقت بیاورم و اعتراف کردم. به همین خاطر هم علیه من مدارک زیادی جمع‌آوری شده است و دیگر انکار من را قبول نمی‌کنند.

من تا قبل از این دستگیری بود که متوجه شدم این ماجرا چیست. تا آن زمان نمی‌دانستم دختر مورد علاقه‌ام با کس دیگری رابطه دارد.

او در محله ما زندگی می‌کرد و مدت‌ها بود که می‌دیدمش. یک روز در خیابان او را دیدم و از او خواستم بیشتر با هم آشنا شویم. شماره تلفنم را دادم و او هم چند روز بعد با من تماس گرفت و رابطه ما این‌طور آغاز شد.

بعد از مدتی بشدت به او علاقه‌مند شدم. ما با هم ارتباط داشتیم و همدیگر را می‌دیدیم.

بله می‌خواستم با او ازدواج کنم و من عاشق او شده بودم. داشتم خودم را آماده می‌کردم تا با او ازدواج کنم که این اتفاق افتاد.

ما با هم دوست بودیم. رابطه خوبی هم با هم داشتیم. او می‌دانست من به چه کسی علاقه‌مند هستم، بنابراین دلیلی نداشت درست سراغ دختری برود که من دوستش داشتم. تا جایی که من در جریان بودم او دختری را دوست داشت و تلاش می‌کرد زندگی‌اش را بسازد و با دختر مورد علاقه‌اش ازدواج کند. پس دلیلی نداشت که به دختر مورد علاقه من توجه داشته باشد.

او ادعاهای مختلفی را مطرح کرده بود. حتی گفته بود مقتول از جایی نامشخص شماره تلفنش را پیدا کرده است و بارها با هم صحبت کرده‌اند. اما این ادعا دروغ است، چرا که من در این‌صورت آن دختر را کنار می‌گذاشتم و دیگر به رابطه ام با او ادامه نمی‌دادم.

او در مورد مزاحمت‌های تلفنی که شخصی برایش درست می‌کردحرف می‌زد و از من می‌خواست با او برخورد کنم، اما هرگز نگفت آن فرد کیست.

من فکر می‌کردم او می‌خواهد خودش را برای من عزیز کند. حرف‌هایش را جدی نمی‌گرفتم. می‌گفتم باید با آن پسر برخورد کند و کاری کند که دیگر با او تماس نگیرد. من می‌دانستم اگر دختری نخواهد هیچ پسری نزدیک نمی‌شود و همین موضوع من را ناراحت می‌کرد.

من در آن زمان در خانه بودم و اصلا از این‌که چه اتفاقی افتاده است خبر نداشتم.

یک روز سراغم آمدند و گفتند دوستم کشته شده است و می‌خواهند در مورد او از من چند سوال بپرسند.

بله، بعدها متوجه شدم دختری که دوستم می‌گفت دوستش دارد دختر مورد علاقه من بود، اما قسم می‌خورم تا آن زمان از چیزی خبر نداشتم. بعد از بازداشت بود که متوجه شدم ماموران تلفن مقتول را چک کرده و متوجه تماس‌های او با دختر مورد علاقه من شده‌اند و از روی تماس‌های او دختر مورد علاقه‌ام را پیدا کرده‌اند و بعد از آن هم با توجه به اعترافات دخترک من را بازداشت کردند.

من این چیزها را از گفته‌های پلیس متوجه شده بودم. آنها به من می‌گفتند تو مقتول را کشته‌ای و باید در این باره توضیح دهی. انکارهای من آنها را قانع نمی‌کرد، به همین خاطر هم مجبور شدم اعتراف کنم.

من از کسان دیگری هم شنیده بودم که ماجرا چیست و این گفته‌ها را در ذهنم با هم مطابقت دادم و اعتراف کردم.

نمی‌دانستم که قتل چطور اتفاق افتاده است اما صحنه قتل را بازسازی کردم. با این حال پلیس گفت درست است. من واقعا اتفاقی این کار را کردم.

من در این‌باره حرفی برای گفتن ندارم. فقط می‌توانم بگویم من در این قتل شرکت نداشتم و قاتل کس دیگری است و اولیای دم باید به دنبال کس دیگری باشند.

نمی‌دانم پدر مقتول براساس چه شنیده‌ای این حرف را زده است، اما من اصلا با مقتول درگیر نشدم. مدتی بود که همدیگر را کمتر می‌دیدیم اما اختلافی با هم نداشتیم.

مقتول سر کار می‌رفت و بیشتر به فکر زندگی‌اش بود. من هم همین‌طور. به همین خاطر کمتر همدیگر را می‌دیدیم. ما مشکلی با هم نداشتیم.

من در شرایط بد روحی حرف‌هایی زدم که حالا به ضررم تمام شده و می‌دانم مدارک زیادی علیه من جمع شده است اما باز هم می‌گویم که من قاتل نیستم.

آنها از همان ابتدا باور نکردند که من قاتل هستم. پدرم و مادرم یک روز به ملاقاتم آمدند و گفتند اگر این قتل را مرتکب شده‌ام به آنها بگویم تا برایم کاری بکنند و من به آنها گفتم که واقعا این کار را نکردم و مجبور شده‌ام بگویم کار من بوده است.

از آنها خواهش می‌کنم من را ببخشند و از اجرای حکم صرف‌نظر کنند چون من قاتل نیستم.

مرجان لقایی