حافظه‌ای تهی از کودکی

هگل می‌گفت: جنگ پدر است. پدری که سیاست و اعتقاد، غم و خشم با هم دارد. نسل دهه 60 نسل گسل‌هاست. نسلی که عادت کرده است چیزها فرو بریزند، بسوزند و از خاکسترشان همچون ققنوس چیز تازگی زاده شود نسل دهه 60 نسل گسل‌هاست عادت کرده است که اضداد را کنار هم بچیند و با آنها زندگی کند. پس نسل دهه 60 نسل بی‌آرمانی نیست تنها رنگ تازگی را خوب می‌فهمد و با تضادها می‌سازد. حافظه‌اش از کودکی تهی است، در عوض تا دلت بخواهد تجربه‌های بزرگ دارد و پر است از حرف‌های بزرگ.

نمایش متولد 1361 ادای دینی است به این نسل، نمایشی که یک مدرس دانشگاه (نغمه ثمینی) آن را نوشته است و یک مدرس بازیگری (پیام دهکردی) کارگردانی‌اش کرده است و این خود گواه آشنایی نزدیک و هم‌نفسی با نسل سوم است. نغمه ثمینی با کنار هم قرار دادن 7 تک گویی (مونولوگ)، 7 قطعه از خلوت یک دختر متولد 1361 را کنار هم قرار داده و پیام دهکردی با عینی کردن مضمون متن آن را کارگردانی کرده است. کارگردان با محدود کردن صحنه بازی و گرفتن فضا از بازیگران به نوعی سخت شدن پل‌های ارتباطی این نسل با نسل‌های پیش از خود را نشان می‌دهد. عدم طی شدن روند طبیعی سنی در این نسل از نکات دیگری است که هم نویسنده و هم کارگردان به خاطر در تعامل بودن با متولدین دهه 60 به خوبی درک کرده‌اند و با پیوند کودکی شخصیت نمایش به دوران بچه‌داری به خوبی آن را منتقل می‌کنند.

خاطره بازی شیوه این نسل نیست حالا تازه خاطره‌هایش شکل می‌گیرد، حالا تازه به خودش آگاه می‌شود... حالا اگر به خیابان‌های شهر می‌روی چشم بگردان، چیزی که بیشتر از همیشه می‌بینی آدم‌هایی است متولد دهه 1360.