آندو زورش به من نمی‌رسید

پسر خیلی خوب و مثبتی است و تا جایی که می‌تواند به همه کمک می‌کند و هوای اطرافیانش را دارد. هم در منزل و هم در زمین فوتبال اخلاق خوبی دارد و با همه با احترام برخورد می‌کند.

خیلی زود عصبانی می‌شود.

در دوران بچگی خیلی شیطان بود و همسایه‌ها همیشه از او به مادرم شکایت می‌کردند چون در کوچه با دوستانش فوتبال بازی می‌کرد یا شیشه همسایه‌ها را می‌شکست یا توپ را به منزل آنها می‌انداخت اما از روزی که هدفش را مشخص کرد، تلاش زیادی داشت تا به این مرحله رسید. آندو همیشه کم‌رو بود و نگران بودم که چطور می‌تواند از حق خودش در زمین فوتبال دفاع کند که خدا را شکر توانست حقش را بگیرد و از آرارات به تیم ملی و فوتبال اروپا برسد. او مراحل ترقی را پله‌‌ پله طی کرد. بچه که بود، دنبال فوتبال بود و همیشه به استادیوم‌ها می‌رفت و بازی‌ها را می‌دید. او بیشتر وقتش را با ورزش و فوتبال می‌گذراند. درسش بد نبود اما آنقدر به فوتبال علاقه داشت که تحصیلاتش را ادامه نداد و فقط تا مقطع دیپلم درس خواند و دیپلم اقتصاد گرفت.

مثل تمام برادرها، ما هم با یکدیگر دعوا می‌کردیم. البته من بزرگ‌تر بودم و آندو زورش به من نمی‌رسید. ما حتی سر سفره هم بر سر غذا با هم دعوا می‌کردیم، اما آندو همیشه احترام مرا نگه می‌داشت. مثل الان که احترام بزرگ‌ترهایش را نگه می‌دارد.

فقط او را راهنمایی کردم تا از موقعیت‌هایی که به دست می‌آورد، درست استفاده کند. آندو به تمام حرف‌هایم گوش کرد.

هر کسی جای او بود، خیلی مغرورتر می‌شد، اما آندو مغرور نیست، بلکه بازیکن بزرگی است که پرستیژ خاصی دارد و همه از او راضی هستند.