پُستخانه

اسامی خارجی، مورددار یا نامفهوم، همممممه‌شون می‌شن: «بدون نام». 3-یا وبلاگ خودتون یا صفحه بروبچ، متنتون رو فقط برای یکی از این دو جا پست کنید. [با این حال، اینا رو هم مد نظر داشته باشین، بد نیس‌هااااا:] 4-کوتاه بنویسید، امکان چاپش بیشتره. 5-برای نوشته‌های طنز و بانمک پارتی‌بازی می‌شه! 6-پارتی ندارین؟ آااااخی! پس یه‌چی بنویسین که چفت و بستش درست باشه، یه حرفی داشته باشه که به درد دیگران بخوره، آخرشم نگیم: حالا منظور؟! 7-تا رسیدن و چیدن نامه‌ها و ایمیلهاتون، یه یکی دو ماهی (ناااااقااااابل!) صبر کنین. بچه‌م رو گازه و چم‌دونم نامه‌م نوبره و اینام، چییییی؟... نه‌اااااریییییم‌هااااا!! [یادتون هم باشه:] نوشته‌هاتون رو علاوه بر پست، می‌تونین به pasukhgoo@yahoo.com هم ایمیل کنین. بهونه‌هائی مثل این‌که من حروف فارسی ندارم و پینگیلیشم بهتره و این صوووووبتام چییییی؟... ندداریییییممممم جونم!

هوووووممممم... چه دوست خوووووبی بوده اووووون! خیلی خوبه که تو در همون سن و سال فهمیدی که اگه یه گوشه بشینی و هی غر‌بزنی یا گره به ابروهات بندازی یا زانوی غم بغل بگیری یا... (این دیگه چی می‌گه هی یایایا می‌کنه؟!) هیچ اتفاقی تو زندگیت نمی‌افته الّا این‌که مجبوری هی تو مشکلاتت غرق بشی. (فقط یه چی دیگه: من در اون نشریه‌ای که گفتی کار نمی‌کردم. اونی که در نظرت هست، قطعاً یکی دیگه‌س).

اشکالات ما یکی دو تا نیس که! یکیش هم اینه که بلد نیستیم قاطعانه بگیم: «نه»! عزیز مادر، مسائلی رو که دور و برت اتفاق می‌افته درست نگاه کن و درست تحلیلشون کن. به نظر من، یکی از محسنات تو در این قضیه، اینه که خودت فهمیدی درگیر احساسات شدی، به همین دلیلم عقل و منطقت رو صدا کردی، اما اشکالت اینه که نفهمیدی چطور منطق رو از احساساتت جدا کنی و چطور از احساساتت دل بکّنی و به عقل و منطقت تن بدی. دختر جان، مسئول شکست عشقی او که تو نیستی. نشنیدی که شاعر می‌گه: «هر کسی آن دروَد عاقبت کار که کشت»؟ مستقیماً بهش بگو اگه شکست خوردی بخاطر نحوة قدم برداشتن خودت بوده، منم نمی‌خوام طوری قدم بردارم که شکست بخورم، و چون هنوز نمی‌تونم درست تصمیم بگیرم، قصد ازدواج هم ندارم. خلاااااص! اینم بگو: تا زمانی که حداقل کاری نداره که بتونه یه زندگی رو (بخصوص با اون مشکل قانونیِ سربازیش) اداره کنه، به احتمال زیاد حتی اگه سراغ کسی دیگه هم بره، وقتی واقعیت زندگی جای احساسات اول ازدواج رو گرفت، بازم همین شکست رو تجربه می‌کنه.

اَی شیطووووون! شب چله کی بووووود؟ حالا ببین که نوبت چاپ نوشته‌ت کی فرا رسیده! اگه سال بعد زنده بودم و هنوز هم پاسخگوی بروبچ، زودتر بفرستش، اون وسطا یه جا جاش می‌دم!

از کوچه‌های ایمیلم می‌گذشتم/ بین اسپمها، اسمی درخشید/ آقاجون، ایمیل تو اون‌جا چی‌کار می‌کرد؟!/ یاهو هم به کاهدان زده انگار!

هوووووم! حالا که تکلیف ترس و لرز مشخص شد! اینم بهت بگم: من اون‌قد در این باره مطالعه و تحقیق کرده‌م که بدونم اگه می‌گی یه همچی اتفاقی برای کنستانتین افتاده، فقط اتفاق و تصادف بوده و بس. فقط حواست باشه سر خودت کلاه نذاری و از جادة یه زندگی منطقی منحرف نشی که کُلات پس یا یه جایی پیشِ معرکه‌س! فردا زنگ نزنی 110 بگی آی بااااابااااام! کمک! ماشین زندگیم چپ شد، حداقل یه جرثقیل بفرستین! چون اگه من جای اپراتورش باشم، بهت می‌گم: تو که قرار بود دوز مطالعاتت رو بالا ببری! چی شد پس؟! (تا ماشین زندگیت چپ نکرده، یه شربت اکسپکتورانت با دم‌کردة مطالعه در این زمینه هم برات می‌نویسم، سعی کن از کتابخونه‌های اطراف یا داروخونه‌های سطح اینترنت دانلود کنی و حتی اگه درس و مشق یا کار و زندگی وقتی برات نذاشته، مثل وعده‌های غذا، روزی سه نوبت، به قدر یک قاشق، بابا اصن یه قطره، یه خط... نوش جان کن! قبلش یه آنتی‌هیستامین عقل و منطق هم گیر بیار بخور، تا بفهمی ما آدمایی که تهِ چاه مشکلاتمون نشستیم، چقدر به کنار گذاشتن این مسائل و احساسات از زندگیمون نیاز داریم). مطلب خیابون و جاده‌ت هم که دفعة پیش چاپ شد.