اعتیاد مرا اسیر شیطان کرد

من آنها را نکشتم. دوستانم که آن روز همراهم بودند این کار را کردند.

من گفتم، اما ماموران ننوشتند.

نمی‌دانم چرا این اتفاق افتاد. من اصلا کسی نبودم که بخواهم قتل انجام دهم.

من یک‌بار گفته‌ام و باز هم می‌گویم این کار را نکردم. دوستم این کار را کرد. او بود که به دخترک تجاوز کرد.

نه. تصمیم این بود که ما فقط دزدی کنیم و قرار نبود کسی را بکشیم.

بله، من از زمان کودکی با آنها آشنا بودم. ما با هم دوست و همسایه دیوار به دیوار بودیم. من وقتی هم که بزرگ شدم و ازدواج کردم باز هم از آنجایی که در خانه پدری زندگی می‌کردم با آنها همسایه بودم.

گفتم می‌خواهم وارد خانه خودمان بشوم اما کلید ندارم و می‌خواهم از دیوار به داخل خانه خودمان بپرم. پیرزن هم قبول کرد و من وارد خانه شدم و دوستانم هم آمدند.

در اعترافاتم گفتم وارد خانه شدم و وقتی پیرزن جلوتر به راه افتاد من از پشت او را گرفتم و با هم درگیر شدیم و من او را با چاقو به قتل رساندم. در حالی که واقعیت چیز دیگری است. من جلو رفتم و دوستم از پشت سرآمد و او را زد. من خواستم جلویش را بگیرم و از پیرزن دفاع کنم اما دوستم با چاقویی که داشت، ضربه‌ای به گلوی زن بیچاره زد و او را کشت.

از مرگ او خبر ندارم. من در طبقه بالای خانه داشتم دنبال پول می‌گشتم.

من فقط نقشه سرقت را طراحی کرده بودم. این نقشه هم به خاطر این بود که اعتیاد داشتم و چون نمی‌توانستم هزینه‌های مواد را تامین کنم مجبور شدم سرقت کنم.

بله. این اواخر خیلی مواد مصرف می‌کردم. شیشه می‌کشیدم و شیشه هم به نسبت گران بود. به همین خاطر هم همیشه بی‌پول بودم.

از طلاها هیچ پولی به دست من نرسید. من همه آنها را به دوستم دادم تا تقسیم کند اما او هیچ پولی به من نداد.

با پول‌های نقد مواد خریدم و آن را با دوستانم مصرف کردم. بعد هم قرار بود طلاها را بفروشیم که البته چیزی به دست من نرسید.

می‌ترسیدم. خانواده‌ام در خطر بودند.

آنها من را خیلی تهدید می‌کردند و می‌گفتند اگر به کسی در این باره چیزی بگویم حتما خانواده‌ام را می‌کشند و من مجبور بودم دروغ بگویم و حالا هم نمی‌توانم ثابت کنم چه اتفاقی افتاده است و من تنها نبودم.

همسرم در خانه پدرش است. او حرف‌های من را باور کرده و در کنارم مانده است تا کمکم کند.
ای کاش دادگاه هم حرف‌های من را قبول می‌کرد.

بله می‌دانم. آنها باور نمی‌کردند من نقشه سرقت را کشیده‌ام. حتی اولیای دم هم باور نداشتند که این قتل‌ها کار من باشد. آنها مرا می‌شناسند و به همین خاطر هم باور نداشتند چنین کاری بکنم، اما از آنجایی که نتوانستم حرفم را ثابت کنم، محکوم شدم.

من قتل‌ها را قبول ندارم، اما می‌پذیرم که من عامل اصلی این اتفاق بودم و نباید دوستانم را به آن خانه می‌بردم. این خانواده خیلی به من کمک کرده بودند و ما با هم دوست بودیم.

من از کاری که کردم پشیمان هستم و از اولیای دم عذرخواهی می‌کنم. اعتیاد داشتم و همین موضوع هم باعث شد این‌طور گرفتار شوم. من دخترک مقتول را مثل فرزند خودم دوست داشتم و از این اتفاق خیلی ناراحتم اما من قاتل نیستم.

مدارک علیه من زیاد است و می‌دانم که محکوم می‌شوم، اما از آنها می‌خواهم مرا ببخشند.

من به خاطر اعتیادم اسیر شیطان شدم و نقشه سرقت از خانه زن بیچاره را کشیدم. از این بابت بسیار متاسفم و طلب بخشش دارم. من بشدت از این موضوع ابراز تاسف می‌کنم و از خدا می‌خواهم من را ببخشد. این تنها کاری است که می‌توانم انجام دهم.

مرجان لقایی