رویای مشترک

او تصمیم می‌گیرد به جنگ با غول‌ها برود و شاهزاده خانمی‌ را از چنگ آنها نجات بدهد، اما در واقع با آسیاب‌های بادی می‌جنگد و به جای شاهزاده خانم در مسیر، یک روسپی را ملاقات می‌کند. شوالیه پیر گمان می‌کند شاهزاده خانم را پیدا کرده است و با او رفتاری شایسته بزرگان در پیش می‌گیرد. تا آنجا که زن هم باورمی‌کند که یک شاهزاده است. مردم فکر می‌کنند دن کیشوت دیوانه است و او را جدی نمی‌گیرند، اما دن کیشوت به رویاهایش ایمان دارد و هیچ چیز نمی‌تواند سرخورده و مایوسش کند. به نظر من آدم‌هایی مثل دن کیشوت جهان را زیبا می‌کنند. وقتی برادران رایت به فکر ساخت هواپیما افتادند، هیچ کس باور نمی‌کرد که روزی بشود پرواز کرد، اما آنها با اعتقاد به رویایشان، در واقع رویای همیشگی بشر یعنی پرواز را محقق کردند. حالا همه انسان‌ها می‌توانند با هواپیما دنیا را زیر پا بگذارند. باید بدانیم رویا و آرزو دو مقوله جدا از هم هستند. آرزو، شخصی و قابل دسترس است، اما رویا بسیار بعید به نظر می‌رسد و نفع همگانی دارد.

آدم‌ها آرزو می‌کنند ماشین گرانقیمتی سوار شوند، خانه‌ای بزرگ بخرند و همسر خوبی اختیار کنند. همه اینها در آینده دور یا نزدیک ممکن است، اما رویا دست نیافتنی‌تر و محال به نظر می‌آید. شاید شعارگونه باشد، اما من در زندگیم هیچ آرزویی ندارم، اما رویا چرا. گاهی کسانی را می‌بینم که مثلا برای این که فیلمشان ساخته شود، خود را به آب و آتش می‌زنند. فکر می‌کنند اگر این فیلم ساخته شود، اوج قلل زندگی را فتح کرده‌اند. در صورتی که اینها تنها جزئی از زندگی هستند. طبیعی است که آدم برای کسب موفقیت تلاش کند، اما آرزو‌ها را نقطه پایانی نیستند.‌ به محض این که به آن برسی، تمام می‌شوند.

زمانی که من دبیرستانی بودم، تنوع رمان مثل حالا نبود و ما پیش از هر چیز کلاسیک‌ها را می‌خواندیم. جوان‌ها باید سراغ کتاب‌هایی مثل دن کیشوت هم بروند. کتابخوان‌های قهاری را می‌شناسم که در طول هفته چند کتاب می‌خوانند، اما تا به حال هیچ یک از آثار بزرگ جهان را به دست نگرفته‌اند. فکر کنیم چرا اینها جاویدان شده‌اند؟ برای این که آنها درباره مسائلی حرف می‌زنند که از ذات بشر برخاسته و هرگز کهنه نمی‌شوند.