در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
فیلمهای سینمایی باید به دنبال راههای دیگر کسب درآمد باشند
گیشه دیگر پولساز نیست
اگر تصور میکنید با ورود به حرفه تهیهکنندگی و با استفاده از چند بازیگر «ستاره» میتوانید فیلمی پرفروش ساخته و با فروش در گیشه پولدار شوید «در اشتباه» هستید اما این به معنی آن نیست که نتوانید از دیگر راههای بازگشت سرمایه این حرفه درآمد خوبی کسب کنید.
از کل فروش یک فیلم در سینما، 50 درصد از هزینه فروش فیلم و بلیت به سینمادار میرسد. 10 تا 15 درصد نصیب پخشکننده میشود و حدود 35 تا 40 درصد هم به تهیهکننده میرسد. اینکه این روزها مردم برای تفریح کمتر سراغ سینما میروند و اوقات فراغت خود را در جایی غیر از سینما صرف میکنند، موضوع این بحث نیست اما محصولی که در نهایت در قالب «فیلم» ارائه میشود با شیوههای مختلف میتواند منبع درآمد تولیدکنندگان آن باشد.
نمایش غیرقانونی نسخه ویدئویی
ایرج تقیپور، تهیهکننده سینما و تلویزیون با بیان این مطلب که «امروز در دنیا گیشه دیگر پولساز نیست»، میگوید: موفقیت اقتصادی فیلمهایی همچون «شیرشاه 2» که هیچگاه اکران سینمایی نشدند و مستقیما از شبکه نمایش خانگی سر درآوردند، تاییدی براین مساله است.
او در این زمینه به مانع مهمی اشاره میکند و با انتقاد از نپیوستن ایران به قانون جهانی «حمایت از پدیدآورندگان آثار مولفان و مصنفان» میگوید: در حال حاضر در بخشهایی مانند هواپیمایی و بانکها سالانه میلیونها دلار برای استفاده از نرمافزارهای بینالمللی پرداخت میشود اما این قانون هنوز در بخش هنری کشور اجرا نشده و اگر اجرا شود، درآمدهای کلانی برای هنرمندان و بخصوص سینماگران به همراه خواهد داشت.
به گفته تقیپور، اجرای این قانون در کشورهای دیگر امری بسیار جدی است و فرد متخلف حداقل به 3 سال حبس محکوم میشود اما در ایران به دلیل فقدان این قانون در هیات مدیره سازمانی بزرگ مصوبهای به تصویب میرسد که براساس آن، این سازمان میرود و نسخه ویدئویی فیلم در بازار را خریده و برای مشتریان پرتعداد خود نمایش میدهد و چیزی هم به تهیهکنندگان پرداخت نمیکند.»
از نمایش خانگی تا فروش خارجی
یکی از مهمترین درآمدهای آثار سینمایی، فروش امتیاز نمایش فیلمها در شبکه نمایش خانگی است که به گفته یکی از کارشناسان، به میزان فروش فیلم در گیشه، حضور ستارهها نوع داستان و ... بستگی دارد. رقم پرداختی نیز معمولا بین 300 تا 400 میلیون تومان برای فیلمهای تجاری است اما برای فیلمهای غیرتجاری رقم چندانی دست سازنده فیلم را نمیگیرد.
«رایت فیلمخانه» هم شامل رقمی حدودا 4 تا 5 میلیون تومان میشود که به صاحبان فیلمها از سوی فیلمخانه ملی سینمای ایران پرداخت میشود. درآمد دیگر شامل حق پخش فیلم از شبکههای تلویزیونی میشود که معمولا شامل تمامی فیلمها نمیشود. «فروش خارجی» شکل دیگری از درآمدزایی برای تولیدات سینمایی است که رقم چندانی را به جیب تهیهکنندگان واریز نمیکند. در ایران بنیاد سینمایی فارابی مهمترین بخش فروش فیلمهای خارجی است که بررسیهای ما نشان داد این بخش در اغلب موارد حتی درآمدی ناچیز هم برای فیلمها به همراه ندارد و شاید به همین دلیل تمایلی به اطلاعرسانی در این خصوص وجود ندارد. البته ممکن است فیلم در جشنواره خارجی نمایش داده شود که اغلب موارد بابت هر نمایش حدود 100 دلار به صاحب فیلم پرداخت میشود اما این درآمدها برای فیلمهای سینمای ایران چندان چشمگیر نیست.
کاهش سینماروها
آنگونه که پژمان لشگریپور، تهیهکننده سینما میگوید، در شرایط امروز سینمای ایران، وقتی فیلمی با بلیت حدودا 3000 تومانی به فروش میلیاردی میرسد یعنی فقط 300هزار نفر به دیدن فیلم رفتهاند که حتی برای شهری 12 میلیون نفری مانند تهران یعنی فقط
5/2 درصد بیننده آن فیلم بودهاند. برهمین اساس فروش 8 میلیاردی فیلم اخراجیها به نسبت جمعیت 75 میلیون نفری ایران رقم قابل ملاحظهای نیست و کمتر از 3 میلیون بیننده را شامل میشود.»این روزها در سینمای دنیا اکران تنها یکی از راههای بازگشت سرمایه است و هزینههای تولید فیلم از راههای دیگری نیز تامین میشود که آن را به صنعتی پربار تبدیل کرده است؛ مسیری که اطلاع نداشتن ما ایرانیها از آن روز به روز تولید فیلم در کشور را سختتر میکند.
رضا استادی / گروه فرهنگ و هنر
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
