پاکستان کدام طرف است؟

به گزارش ایسنا، سایت اینترنتی روزنامه فرانکفورتر آلگماینه آلمان در تحلیلی تحت عنوان "شما کدام طرف هستید؟" با اشاره به رفتار دوگانه پاکستان در مبارزه با تروریسم آورده است:

«در سال 2010 بیش از 700 سرباز ایساف در یکی از مهم‌ترین میدان‌های جنگ، جایی که ما برای حفظ امنیت خود تلاش می‌کنیم، کشته شدند. یعنی آماری بیش از همه‌ سال‌های سپری شده‌ جنگ طی 9 سال گذشته. حتی در آمریکا نیز جنگ افغانستان بسیار منفور است و از حمایت کمی برخوردارمی باشد. بیش از نیمی از آمریکایی‌ها معتقدند که تلفات این جنگ و هزینه‌ سالیانه 100 میلیارد دلاری آن ارزش حضور در چنین جنگی را ندارد.

در حالی که باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا از پیروزی جنگ افغانستان سخن می‌گوید، وی به سربازان خسته‌ این کشور قول خروج از افغانستان را می‌دهد.

اکنون این سوال مطرح است که این دو هدف چگونه با هم قابل دستیابی است؟ مساله قابل توجه و تعیین کننده این است که اوباما از ابتدای حضور خود در دولت، از استراتژی جدید این کشور درقبال پاکستان سخن گفت و اعلام کرد که مبارزه با طالبان و القاعده نه فقط در افغانستان بلکه در مناطق مرزی پاکستان و در کوچه پس کوچه‌های اسلام آباد، پایتخت پاکستان نیز باید انجام شود.

البته کشورهای اروپایی نیز کم و بیش دارای چنین دیدگاهی هستند؛ به گونه‌ای که وزیر امور خارجه‌ آلمان در آخرین اظهاراتش از نقش حداقلی پاکستان در تامین امنیت در زمینه مبارزه با ترور خبر داد.

در همین حین باید گفت که واژه‌ "افپک" (Af-Pak) در شرایط فعلی به زباله‌دان تاریخ پیوسته است، چرا که دیگر پاکستانی‌های مغرور حاضر نیستند با همسایه عقب افتاده‌ خود به یک شکل مشابه پنداشته شوند.

واژه افپک ناپدید شده، اما واقعیت آن هم‌چنان بر جای مانده است و استراتژی واشنگتن تغییرات قابل توجهی بر جای نگذاشته است چرا که هم‌چون سابق، طالبان با سلاح‌های پاکستان تامین می‌شوند و در بیمارستان‌های پاکستان تحت درمان قرار می‌گیرند.علاوه بر این موج حمایت‌های مالی از آن‌ها، از سوی پاکستان به سمت افغانستان سرازیر می‌شود.

در حالی که اسلام آباد به غرب قول همکاری می‌دهد، به طورهمزمان با سیاست‌های داخلی خود باعث شکست آمریکا و اروپا برای مبارزه با تروریسم می‌شود. در حالی که ارتش پاکستان علیه افراطیون می‌جنگد، به طورهمزمان به تضمین موقعیت آن‌ها می‌پردازد.

در شرایط فعلی پاکستان به علت دستگیری برخی از اعضای گروه طالبان، زمینه مذاکرات غرب با برخی سران این گروه را فراهم آورده است. از این رو غرب میلیارد‌ها دلار به این دولت مرتشع و ارتشی که نمی‌دانیم آیا با ما است یا علیه ما، می‌پردازد. البته ما نمی‌دانیم که منافع پاکستان برای کمک به غرب چیست؟ این کشور تاکنون دو میلیارد دلار کمک نظامی و دولتی دریافت کرده است، البته برای موضع منفی و رفتار بد خود، چرا که پاکستان افراطیون را به عنوان نیروهای نظامی علیه هند و وثیقه‌ای برای عقب نشینی غرب از افغانستان می‌داند.

مساله‌ای که اکنون برای غرب هراس انگیز است، این است که اکنون امنیت غرب بیش از پیش با آینده و سرنوشت پاکستان یعنی قدرتی هسته‌ای با 170 میلیون جمعیت گره خورده است؛ کشوری که به سختی می‌توان در آن از نظم سیاسی سخن به میان آورد و ردپای بسیاری از حوادث تروریستی به این کشور می‌گردد.

علاوه بر این، واشنگتن نیز به طرزی مشابه این قضیه می‌نگرد و تردید دارد که آیا سیاست پاکستان تحت تاثیر خواست غرب قرار دارد یا خیر. شاید اکنون بهتر باشد غرب تلاش کند شیر فلکه کمک‌های خود به پاکستان را ببندد.»